Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

19 segundos
Ainda que te teño un pouco deixada da man por mor das poucas horas que ten o día, despois do epílogo do serial “Paixón de pedigrí” , quería voltar de novo a unha desas aventuras mariñas das que sei que gostas.
Ben, póñote en antecedentes: Ainda que a tempada de competición forte non comenza ata este mes, ó longo do inverno veñen celebrándose probas que poderíamos definir como de posta a punto das tripulacións, e que consisten en percorridos de ata un máximo de vinte millas de carácter costeiro , algún triángulo olímpico ou ,se as condicións son moi duras, un sinxelo barlovento/sotavento.
Xa levabamos varios fins de semán con probas de estas características, que moitos definen como as “pachangas da fin de semán” e que en teoría son un simple divertimento entre barcos e tripulacións de sobras coñecidos entre eles.
Digo en teoría, porque na práctica, ainda que non hai nengún trofeo en xogo nen cuantiosos premios, sí está en xogo a honra dos armadores e patróns... e eso, meu amiguiño, éche moi valioso.
Verás, o pasado sábado, e despois de varios sábados sen vento e polo tanto sen poder facer nada, por fin había unhas condicións boas, cuns quince nós do SW e con tendencia a subir ó longo da tardiña.
Así as cousas , o noso armador xa nos tiña citados a todos/as no barco para sair unha hora antes da indicada para o comenzo da proba co fin de ir quentando e probando diversas configuracións de velas. Alí estabamos todos/as, agás o patrón habitual, que por cuestións de traballo estaba fora.
Ainda que abordo hai capitáns titulados de sobra, o armador non quería deixar nada ó azar, sobre todo se temos en conta que este fin de semán incorporábase á “pachanga” o Navantia (bicampeón do mundo da clase IMS 670), polo que ó chegarmos abordo e dispoñernos a preparar toda a cabullería , as velas que íamos a levar, e vaciar o barco de todo o peso non necesario; vemos aparecer polo pantalán unha cabeleira loira moi coñecida. Sí , era Chuni. A metade de nos non podíamos creelo, pero èrache certo. O armador contratara para a “pachanga” a Roberto Bermúdez (medallista olímpico de clase 470, patrón do “Brasil 1” barco participante na anterior “Volvo Ocean Race”, e patrón do “Caixa Galicia” barco tricampeón do mundo da clase TP52). Ti me dirás...
Non podíamos fallar. Todos/as tiñamos que dar o mellor de nos .
O caso é que ó chegar abordo, o tío non se comportou como algúns agardabamos. O trato foi desde o primeiro momento de tu a tu. Botou man das velas, dos cabos e axudou a arranchar todo coma un máis da tripulación.
Xa estabamos destracando e ó remtar a maniobra,mentres nos dirixíamos ó campo de regatas, Chuni comenzou unha arenga para toda a tripulación.
Distribuiu os postos e púxonos ó corrente do que agardaba de nos. Ainda que partíamos ca dificultade engadida do maior peso do noso barco e o usadas e estiradas que estaban todas as nosas velas por comparación ca lencería noviña do “Navantia”, ó rematar a arenga veías nas caras da xente unhas gañas como se nos estiveramos xogando a copa do mundo.
Durante a hora e pouco que estivemos probando distintas combinacións de velas, xa poidemos ver cal ía ser a tónica ó longo da proba. Nada de descanso. Os distintos “trimmers” tanto de xénova como de maior e “spí” non podían deixar de currar nen un segundo por longo que fora o bordo.
Eu, desta xeira, ía como segundo “trimmer” de maior; e podo xurarche que esta vez estaba ben contento de obligarme a ir ó ximnasio durante a semán.
Miguel , o compañeiro que levaba o carro de maior tivo que pedir o relevo, porque non daba sacado forza despois dos primeiros e esgotadores bordos de proba.
É curioso. Mesmo barco, mesma tripulación; pero ninguén se preocupaba doutra cousa que non fosen as velas e as manobras.
Ainda que houbo algún que outro cambio de posto en aras do cansancio ou da maior forza física, á hora de dar a saída estabamos máis ou menos nos mesmos postos que sempre.
A proba ía ser curta e sen sair da bahía da Coruña. A liña de saída estaba pertiño da boia da Guisanda, de alí á boia do “Chino”, logo a unha en Mera, outra na Praia de Oza e volta ó “Chino” para a segunda manga.
Ben prontiño despois de dar a saída, quedou ben claro que esto ía ser cousa de dous barcos, si acaso tres: O “Hansa”, o “Navantia” e o “Fadesa”. Ó virar o “Chino” e na primeira izada de “spí” o asunto caseque quedou reducido a un “match-race” entre nos e o “Navantia”. O “Fadesa” tivo un problema na arriada da xénova e acabou rachando o puño de driza co cal perdeu un tempo que despois non sería quen de recuperar.
A bordo todo ía funcionando como un reloxio suizo. Curiosamente, á hora de facer banda, nos bordos de ceñida todo era silencio e ninguén se aprestaba a iniciar as habituais tertulias . Os que íamos ás velas estabamos continuamente regulando e trimando todo para conseguir o meior rendimento no rumbo que marcaba Chuni. Só de cando en vez se escoitaba a súa voz anunciando as viradas ou pedindo algún axuste fino de cara a non perder de vista a popa do “Navantia”, que ainda que trataba desesperadamente de despegarse de nos , non se ía moito máis aló duns metros pola nosa proa.
Mentres o resto da flota estaba noutra proba e noutro mundo, nos estabamos ca nosa guerra de desgaste co “Navantia”. Ó longo da proba as previsións meteorolóxicas cumplíanse e en pouco tempo xa tiñamos entre vinte e vintecinco nós de vento. Esto, víñanos de perlas, xa que ó ter máis peso xenerábamos máis inercia e máis vento aparente. Así eramos quen de manter ó “Navantia” a raia.
Estabamos xa na metade da segunda manga e as botellas de auga abordo vaciabanse a unha velocidade de vértigo, mais ninguén falaba de pillar os bocatas que estaban abaixo agardando por nos. Nen sequera os dous topos que estaban abaixo facendo a navegación e preparando o “spí” para a inminente izada, se sustraían á tensión da proba.
Acababamos de virar a boia de Oza e xa nos encamiñabamos á liña de chegada. Diante nos ,caseque proa con popa, o enimigo a batir. Os dous con “Spí” arriba e nos achegándonos ameazadores á popa do “Navantia”, pero incomprensiblemente non facíamos máis que amagos de adiantalo, sen rematar a manobra. Nun principio non entendía o que intentaba Chuni, mais con todo ninguén perdía de vista as súas velas e as ordes eran dadas nun susurro dado que estabamos a tan pouca distancia do outro barco que as nosas voces serían oidas con facilidade e así contrarestadas as nosas manobras.
Cando xa tíñamos a chegada a menos de cincuenta metros da proa do “Navantia”, o seu patrón Xesús Pintos , non deixaba de ollar incómodo para nos vendo que a nosa táctica (que agora xa tiñamos todos/as clara) de envío de vento sucio estaba dando os resultados esperados por Chuni; e nun berro que soou a cabreo ordenou a abrir velas e arribar para escapar do noso influxo. Supoño que confiaba na rapidez e axilidade de seu barco para refacer o feito e así librarse de nos.
A historia estaba ben plantexada, pero non contou ca peza que reforzáramos abordo. Chuni tiña ben medida a situación e cando albiscou o camiño libre aproveitou a nosa arrancada, orzou suavemente e mentres que o “Navantia” voltaba ó rumbo bo, nos xa estabamos oindo o bocinazo da chegada. Ahí ,sí que rematou o silencio. Chuni o primeiro e logo todos/as os/as demáis empezamos a dar chimpos pola cuberta e berrar como tolos.
Dazanove segundos despois entraba o “Navantia”; e trintaesete minutos despois o primeiro do resto da flota, o “Fadesa”.
Ah, olé pola tripulación do “Navantia”, que ó pasar ó noso lado lanzaron unha salva de aplausos na nosa honra... que , oes souberon a gloria bendita...
Éche ben certo que gañar sabe calquera, o difícil é saber perder.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-04-2008 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" (Epílogo)
Ainda que non estaba previsto este epílogo, botándolle unha ollada ó abrupto final da historia de Xosé Fernando (deus, creo que nunca me perdonará o nome de "culebrón" co que o bauticei...), antes de comenzar esta longa ponte púxenme en contacto con él para saber en que quedara a cousa.
Xa non durmía nen atopaba acougo. Estaría preñada a cadela?
E de estalo, de quén?
Aaaaiii!! que sen viver!!
Boeno, pois como non era o único que estaba nesa tesitura, algún/a dos/as amables membros da audiencia desta páxina mandaron correos para ver en que quedara a cousa,xa podo dicir "urbi et orbe" que a cadela pendón
NON está preñada!!!
Sí,amigos, para descanso e relax de Xosé Fernando a súa cadela non foi preñada por nengún dos candidatos. E non queiras ver o feliz que soaba a voz do seu dono cando o chamei por teléfono. Polo menos ,agora , tanto él como a súa dona, xa poden descansar en paz.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-03-2008 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" e 4 (O "Grand National")
Cando conseguín espantar ó sátiro, descubrín por onde entraba na miña leira. O mui cabrón saltaba a tela metálica de metro vinte como se nada. Nese momento arrepentinme de ser criado como o fillo pequeño e mimado dunha familia nuemerosa. Sí, necesitaba poñer un suplemento ó pecha da leira e non tiña nen puta idea de como colocar os aramios.
Ó día seguinte, cando cheguei de currar, a familia déume as novedades. A viciña botou ó violador tres veces e non me aseguraba que non tivera entrado máis veces sen que ela se decatara. A miña mai corroborouno todo e apuntou que ela tamán o botou dúas veces. “Maravilloso”, pensei. “Teño un concurso hípico no meu xardín”.Como o moi fillo de puta sigua practicando vai darse o luxo de facer o salto con piruetas mortais e saudar ó respetable.
Armeime de valor para enfrentarme ó problema e achegueime á ferretería de Miguez. Eran xa as 1830 horas e a noite ía caer a eso das 1900h. Só tiña media hora para lucirse o rei do bricolaxe.
Cargado de aramio e tensores empecei a terefa. O rollo de aramio liouse e eu non era quen de estiralo. Os minutos ían pasando e a noite avanzando.
Collín o primeiro tensor mostrándolle todos os meus respetos, pregueille que cumplise a súa tarefa e ata supliquei mentres movía ca chave inglesa o seu complexo mecanismo xiratorio. Así ata os catro que comprei. Os catro tensores fláccidos mostráronme con firmeza que algo non funcionaba.
Por sorte tiña un viciño “manitas”; así que vencendo a miña patolóxica vergoña, fun a pedirlle socorro. O home apareceu cun foco a baterías para poder traballar con boa luz, e nada máis ver os putos tensores exclamou:”Estabas apretándoos ó revés!”. Eu,aparteime discretamente cara a zona de sombra para que non se notase a miña cara de papón.
Cando o despedín intentei manifestarlle a miña gratitude infinita; e cando chegou á casa a miña dona, nun desliz de soberbia, expliqueille en primeira persoa do plural as vicisitudes da obra como se o protagonista fose eu cunha pequena axuda do viciño.
Supoño que existe un deus ou “aljo” que decidíu castigar a miña vanidade; porque despois da cea houbo unha nova visita do sátiro. O cabrón arrancou a tela metálica a dentelladas abrindo un boquete por onde entrar a consumir os seus libidinosos desexos.
Non fun capaz de admitir o meu fallo. Nese momento culpei ó viciño fungón de axudarlle a facer o burato para joderme por cuestións de lindes.
Daban as badaladas de medianoite mentres a miña muller e eu zurcíamos o burato á escasa luz dunha bombilla de baixo consumo (puta conciencia ecoloxista,joeer).
Pero ahí non remataba a noite. Ás tres da mañá despertounos o “botellón” que montaba a nosa cadela con tres (3) cans .
Cando me erguía da cama a miña muller lembroume que me abrigara , que facía frío. O que ela non sabía é que a mala hostia me producía a suficiente calentura como para non enterarme do frío da noite.
Non podía rendirme. Qué faría o meu heroe Charlton Heston nesta situación?. Tes que comprender que eu vou camiño dos cincuenta e as miñas referencias culturais son de outra época.
Exprimindo os meus recordos de aquelas inesquencibles “Sesión de Tarde” dos sábados do antigo réximen, recupero a imaxe en branco e negro do meu heroe enfrentándose a un exército de formigas en “Cuando ruge la marabunta” , e valoro as dúas opcións que él utilizou:
A.-Foso con líquido inflamable para cortar o paso ó inimigo.
B.- Barricada infranqueable.
Co sosego que me producía a terceira copa de Porto (que vicioso é o puñetero) entrégome á opción “B”. Entre outras cousas porque os meus viciños , de escasa cultura cinéfila, non serían quen de relacionar o holocausto “cadelico” (ou como se diga), co heroe do “Planeta dos símios”; e o sistema de barricada leva anos demostrando a súa aplastante eficacia contra asaltos de “sioux”, “apaches”, “comanches” e ata hordas de chinos durante 55 días en Pekín.
Mentres agardaba a chegada da miña esposa para planear xuntos a estructura sentín á miña cadela ladrar con forza no alto do valo que da ó camiño. “Así se fai,bonita!”
Defendendo o fogar contra viandantes descoñecidos. Asomeime ó borde por ver se era unha banda de Albano-Kosovares; pero non.
A moi... estaba animando ós seus colegas para continuar a orxía. “Será posible!.O teu amo aquí jodido , e ti, putón, invitando ó inimigo”.
Decidido. Vouna pechar na boega e non vai sair máis ata que se lle pase o celo. Acto seguido din instruccións á familia sobre as duras condicións do peche da moi... e non o vas creer, ninguén discutiu a orden.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-03-2008 16:44
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" 3 (cheek to cheek)
No capítulo anterior deixáramos ó dono da nosa protagonista a punto de levar ó veterinario ó mozo da cadela sibarita para ver que non houbera nengún problema que se escapara do ollo dos expertos.Vexamos como lle foi...
“Pónlle a cadelo ó carón para ver se se estimula un chisco”, acertaba a dicir o doctor mentres ca súa man enfundada en latex se aplicaba a facerlle unha palla ó cadelo.
Así ía pasando a tarde... tres interrupcións para atender no mostrador e tres novos intentos fallidos de empalmalo.
O cadro, queiras que non, tiña algo de bucólico. Como si Heidi con bata blanca muxise a unha Clariña con exceso de peso.
Ó fin conseguiuno.
E naquela pose tan pouco recomendable, o cadelo voltou a cabeza e comenzou a profesarlle xugosos lametóns á cara da veterinaria en agradecimento por un bo servicio.
A dicir verdade ,tanto a min , à miña filla e ó compañeiro da veterinaria costounos abondo non escachar a maxia do momento cas nosas argalladas.
O resto do proceso, era máis ou menos como eu o imaxinara: Xeringa e cánula para introducir o semen...
Mais, aaai, amiguiño; o que eu non sabía era que despois había que colgala femia durante quince eternos minutos cabeza abaixo para que o Sr. Newton axude na súa carreira ós espermatozoides. E alí nos tes, á doctora e a min coas cariñas ben xuntas agardando a que pasaran os quince minutos dos collóns.
Foi a única vez na miña vida que estaba tan perto dunha muller atractiva e non me producía nengún tipo de animación.
“Para asegurarnos é mellor que voltes mañá e repetímolo”. Foi a recomendación que me fixo a doctora cando xa rematávamos o noso “cheek to cheek”.
Encamiñámonos para a casa, xa ía sendo hora de cear, e mentres guiaba o coche non deixaba de pensar en San Antoniño bendito e na súa disposición para que esta cabrona acabe preñada.
Cando despois da cea dubidaba entre empezar unha novena ou sair a botar un pitilliño ó xardín, optei,en mala hora, por sair.
E , mecagondieeez!! non estaba a pedazo de putona follando como unha tola co palleiro do noso viciño!!!.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-02-2008 20:13
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" 2 (o galán)
Sí, xa sei que me retrasei un pouco; pero desafortunadamente o día so ten 24 horas, e xúroche que estes días facíanme falla unhas poucas máis.
Entre un novo proxecto radiofónico no cal, probablemente, acabe embarcado; e a miña faceta de guía turístico da Costa da Morte para unha sorpresiva e máis que agradable visita vikinga que recibín; non che tiña tempo para nada. Home, ata deixei de ir ó ximnasio!.
Pero , xa están as cousas máis ou menos encarriladas , e de novo podo comentarche a xogada do noso común amigo de nome Xosé Fernando (queres creer que non lle gostou nada o alcume de culebrón que lle adxudiquei?). Deixote cas súas verbas:

-“Elixe o que máis rabia che dea”, díxome a dona dos dous machos “Golden Retrevier”, e eu, xunto ca miña rapaza decidimos cal é o mellor candidato para preñar á nosa cadela.
Como estas cousas levan o seu tempo, escomenzamos unha tertulia: a dona dos machos, un veciño entendido ,e eu. Os dous semellaban seren unhas persoas encantadoras pero..., pronto me decatei de que estaba entrando nun mundo novo; así que mellor estou caladiño e só meto baza cando esté moi moi seguro.
“-Cambieille o penso, porque estaba engordando. Este é dunha gama máis baixa e só custa 40€. O outro saíame por 60”.
Que che me leve o demo se podería contestarlles á pregunta de cal lle dou eu á miña cadela.
Cómo lles digo que merco o de oferta en Continente por 8€ e xa me parece caro abondo?
“Ben, parece que esto non vai” dí o amable e entendido veciño ó ver que o macho intenta montar á miña femia pola cabeza.
“Vou chamar ó veterinario, porque se está na clínica podemos baixar un momento a que lle faga un frotis vaxinal e comprobar o pico de progesterona”.
Comooooorrrrrrl?. Intentei que non se me notara moito a cara de paleto. Os probes estanse molestando en axudarme con toda a súa paciencia ,sen seberen a clase de ignorante que tiñan diante...
As miñas dúas únicas experiencias no binomio sanidade/animal remóntanse ós tempos de Nino Bravo. Sí, oh, o día que veu o capador e lle fixo aquello ó cocho; e o día en que a miña mai chamou ó veterinario polas condicións penosas do noso can. E mira ti, como estaba cheiño de sarna tivo que sacrificalo alí mesmo.
Agora é diferente. Desenchufei á miña nena do Disney Channel para que nos acompañase e aprendese. Qué diferencia co capador! Un profesional sobrio e sen mariconadas nun quirófano acolledor. Sabes?, creo que como no antigo anuncio de Vim Clorex ata poderíamos xantar no seu fregadeiro.
O veredicto do profesional foi claro: “A cadela está a punto. Así que se non vai, traedes ó macho e mañán facemos unha inseminación”. Eu tentei disimular como puiden e, todo sorrinte, contestei:”Por suposto. Mañán pola tarde vimos por aquí”.
Cando cheguei a pola cadela, a dona dos machos confirmou o temido. Nada, nen un achegamento, nen un triste polvo. Por desgracia nen a dona do macho ,nen o veciño enterado podían acompañarnos ó veterinario; así que me encarei ca miña preadolescente ,e con certo repeto polos cans,e lle espetei:” Tes que ser valente. Só estamos ti e máis eu para levar a cadela e ó mastodonte de seu mozo. Ela no teu colo,e a él poñémolo no maleteiro sen a bandexa de atrás para que non se maree.” E que só faltaba que nos vomitara o meu coche novo.
Dicían os de “Mecano”: Quen detén as pombas en voo, voando a ras de solo?. Pois ,a ver quen detén a un macho de Golden Retrevier abalanzándose sobre o asento dianteiro.Joeer, co galán!!
E ,xusto para acabar de compoñela, na rotonda unha patrulla de amables axentes da Garda Civil de Tráfico... Por fortuna co empañados que ían os cristais e como xa tiñan dúas “presas” coas que se estaban "aplicando", fumos colándonos paseniño,paseniño.

To be continued
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-02-2008 19:47
# Ligazón permanente a este artigo
Paixón de "pedigrí" 1
O outro día non queiras ver a quen atopei nun concerto dos “Fabulosos Fockin Brothers”, sí oh, ó marido de... aaaiii!!, perdón. Pediume que respetase o seu economato ou anonimato ou algo así. Boeno, o caso é que non quere que se sepa que estaba alí; así que poñamos que se chama Xosé Fernando.
Ó rematar o concerto ficamos os dous alí no garito onde se celebraba, para tomar algo e de paso poñérmonos ó día das nosas vidas.
Así entereime de que venderan o piso que tiñan no centro da cidade e agora viven nunha casa con xardín nas aforas.
E aquí, miña nena, é onde a lingua de Xosé Fernando (joer, quedoume nome de culebrón venezolano) escomezou a soltarse. Deixote cas súas verbas:
No castellano da miña infancia o sustantivo “perro” non podía ir acompañado dun posesivo.
Exemplo: “por el camino vi UN perro” ou ben :”El perro levantó las lechugas, qué cabrón!”
Todos tíñamos un can na casa que gardaba a propiedade e saía unha vez ó ano para ser vacinado no adro parroquial.
Pasaba a súa vida atado durante o día, e cando ó solpor, alguén baixaba a ceibalo, tiraba con tanta forza da cadea que só os adultos tiñan folgos para afroxar o mosquetón.
Naquela España de Fortes Comansi e “Será maravilloso viajar hasta Mallorcaaa...”, sentíame invadido por unha mixtura de respeto e medo ás tres voltas á leira coma un raio e topetazo final contra o valo do viciño que noite tras noite, como unha liturxia neurótica realizaba o can ata o seu pasamento.
Non coñecín o concepto de “mascota” ata xa pasada a miña primeira xuventude,cando estudando inglés por nonseicanta vez quixen traducir o significado do grupo británico “Pechos Boys”.
E , mira ti por onde, que agora que acabo de cumplir corentaecinco anos, levo tres a cargo dunha femia de “Golden Retriever” con “pedigrí” e todo. Manda carallo!
Cando rematamos de facer a mudanza para a casa na que agora vivimos, chegaron os consellos dos “entendidos”: Como vas a ter unha finca sen can!!. Alomenos faino polos fillos!!
Un ,que xa é débil de natural, cedín ante as presións. Pero, meu amigo, dende o primeiro momento arrepentinme.
Entón, perante as miñas queixas, eses mesmos entendidos soltáronme: “E que se tes can, non pretenderás ter xardín”... A mai que os paríu... agora os cagallóns da puta da cadela recolloos eu , e non eles... Cómo pode cagar tanto un só animal?. Eu, sen ir máis lonxe, non cago todos os días.
Teméndonos o peor, decicimos capala; pero o iluminado do veterinario aconsellounos que era mellor que tivera unha rolada antes. Sospeito que este vai ser outro dos erros da miña vida, pero se despois me vexo ceibe do asalto dos cans do vecindario en cada celo da miña, caseque me compensa.
A miña mai ,que sempre tivo boas conexións co Vaticano, aconselloume que me encomendara a Santo Antonio, patrono dos animais...
E teño decidido. Esta noite comenzo unha novena . Éme igoal o que pensedes de min.
(to be continued)
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2008 14:07
# Ligazón permanente a este artigo
Vista á dereita
Onte baixaba eu abordo da miña “amoto” pola Avenida de Fisterra na Coruña. Regresaba de pasar a tardiña no Café Asteria aló pola porta septentrional da Costa da Morte.
Viña todo contentiño co meu portátil ó lombo despois de disfrutar dunha tarde dándolle á tecla .
Dende a terraciña do Asteria estiven escribindo algun destes contos que preparo para ti mentres deixo que a mar da Costa da Morte aloumiñe as rocas ós meus pes.
Moitas tardes nas que me entra a morriña da Costa da Morte, tiro para o Asteria e alí na súa terrraciña ou detrás das cristaleiras apóñome a perpetrar algún destes textos cos que aspiro a debuxar no teu rostro un esquivo sorriso.
Hoxe , dende a terraciña contemplaba ós surfeiros loitando como podían por pillar unha onda boa e ó ir pasando a tarde o sol regaloume un dos fermosos solpores tras da Sisarga Grande.
Alí estiven un bo pedazo, ata que decidín que xa era hora de voltar.
Metín o portátil na miña mochila e montei na miña “amoto” disposto a tomar relaxadamente o camiño da casa. Non tiña presa.
Cando vou sobre as dúas rodas , xa me coñeces, nunca vou con presa.
Polo retrovisor albiscaba de cando en vez os resplandores bermellos que deixaba o sol tras das Sisargas ía achegándome á cidade.
Mentres guíaba con xeitiño pensei en Carlos, ó ver nos gardarais as pintadas que outro moteiro fixera chamando a atención sobre a peligrosidade desas guillotinas. Carlos, supoño que o lembras, tivo un accidente contra unha desas cuchilas e ficou morto alí na cuneta. Por suposto ,a culpa foi dél por ser moteiro (xa o dixo o Sr. Pere Navarro da DGT).
Ó chegar a perto do polígono de Sabón alegreime da sorte de ir en moto. A caravana de volta da xente que traballaba nas industrias do polígono era das que fan época; pero eu metinme paseniño polo arcén para ir avanzando sen ter que agardar toda a cola.
Xa ía chegando á cidade e encarei a Av. De Fisterra cos seus primeiros semáforos.
Hete aquí que nun deles estabamos varios coches e eu agardando pola luz verde, cando me decato de que os conductores dos outros coches estaban todos (sí,todos en masculino) ollando cara a beirarúa de estribor. É curioso, o semáforo xa se puxera verde, mais ninguén arrancaba.Seguín coa vista cara ó punto onde eles ollaban, e meu deus!! Pola rúa avanzaba unha desas que chaman muller de bandeira camiñando cunha cadencia e un porte, que deseguida entendín porque ninguén arrancaba nen pitaba. Estaban (estabamos) todos embobadiños mirando para a dama.
Eu, tentei disimular o que puiden (que foi máis ben pouco) e seguina coa mirada ata que se decidíu a cruzar polo noso semáforo.
O seu andar era como o de Lolita Davidovich en “El Escándalo Blaze”, sí oh, seguro que lembras a secuencia na que Paul Newman lle dí: “Muñeca, si yo anduviera así iría andando a todos sitios”.
Ben, pois ó chegar á miña altura , a dama párase , sorríe para min e eu noto como o sangue me baixa de súpeto do cerebro para outra parte do meu corpo, impedíndo o meu natural e escaso raciocinio.
Nesas pensei: “Neno, a ver se vai ser certo eso de que coa “amoto” lígase máis?”
Meu amiguiño , que pouco dura a alegría na casa do probe.
A señora (??) en cuestión dirixíndose a min pediume que a convidara a dar unha volta. Eu, pensando que oira mal, abrín o casco e ela insistiu... Meu deus!!! tiña a voz máis grave que a de Louis Armstrong!! e unha marcada noz na súa gorxa!!! Eu,valbuceei unha desculpa tonta mentres que metía primeira e , non sei se estaba en verde ou en bermello, acelerei canto daba para afastarme de alí como alma que leva o demo.
Notaba como o corazón distribuía de novo o sangue polo meu corpo ,cerebro incluido, e mentres ía perdendo de vista ó/á señor/a impresionante non deixaba de repetirme que sería de min se esto me sucede nun local de perdición a altas horas da madrugada...
Sonche malos tempos para a lírica. Sí...son...
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-01-2008 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxe completo, viaxe Comansi!!





Non sei se a frase era de Hitchkok ou Raimond Chadler, pero eso de que o criminal sempre volta ó lugar do crimen, é completamente certo.
Verás. Aló polo ano 91 eu xa andaba enviciado polo mundo das motos. Se o pensas un pouco, era ata certo punto lóxico. Meu pai tiña unha vella Indian co cambio no depósito de gasolina, despois pasou a unha Montesa Impala na que miña nai ía de paquete e eu montadiño detrás do manillar, e por último unha Sanglas 400. Pola banda de meu tío había tamén na casa unha Guzzi...
Como ves, só era cuestión de tempo.
Ben, como dicía, no 91 gracias a unha manada de amigos da miña aldea largámonos a unha cousa que ,según me explicaron, se chamaba “Pingüinos”. O evento era, según eles algo nunca visto. Motos de todos os tipos e cores,moteiros arreo e unha das máis importantes concentracións motorísticas de inverno en España.
Aló nos fumos. Pouco e mal equipados ( chaquetas pesadas de coiro, periódicos ,termos con te quente, e moitas gañas).
Polo camiño atopamos daquela néboa e xiada a esgalla; pero , supoño que o feito de atopàrmonos pola estrada moitos tolos coma nos foinos animando ata chegar a Tordesillas, por aqueles anos, sede do evento. O que aló vimos era impresionante: motos, motos, e máis motos. Bo ambente , camaradería e bos xantares ó calor das lumeiradas que a xente facía para esorrentar o frío.
Hete aquí, que anos despois, volto a estar arriba de miña actual moto en ruta cara a “Pingüinos”. Esta vez a viaxe era máis cómoda ,pero igoal de fría. Non hai xa coiro, nen periódicos, se non fibras (teóricamente) impermeables, e axeitadas ó inverno ; e moito mellores estradas.
A viaxe, esta vez prometía ser moi diferente; pero ,claro, se non hai dificultades non sería “Pingüinos”, así que a organización despuxo todo para o que deron en chamar: “Vive a neve!!”.
Sí, oh. Nada máis sair da Coruña mentres subía cara a Montesalgueiro o termómetro xa marcaba 2ºC. e a chuvia barría o asfalto con gañas. Como ainda estaba arrancando, como quen di, non flaqueaba de ánimos e pensaba no ben que ía así equipadiño e quentiño. Pouco a pouco según me ía achegando a Pedrafita ,a chuvia íase tornando en neve. Pero non “neve”..., se non un paquetón de nevada que para sí quixeran en Baqueira.
Eu, tentaba limpar a bisera do casco co meu fastuoso guante superimpermeable, extremo de hiperinverno...pero, non daba abasto.
Aquí vasme permitir un inciso para decirlle ó Sr. North Face ( o fabricante do meu super guante) que menuda meeeeerda de guante superimpermeable, extremo, etc. Á media hora de estar avanzando a non máis de setenta por hora no medio da nevada, xa tiña as mans totalmente molladas e apenas sentía os dedos.
Pero, non te creas que aquí acababa a cousa. Noon!. Ó enfilar cara ó Manzanal, a organización de “Pingüinos 08” no seu programa de diversión en ruta reservávanos unha divertida actividade de conducción de risco titulada: “Esquiva a quitaneves cabrona”. E..., sí, consistía en tentar esquivar a pala da quitaneves para quen era evidente que éramos invisibles, evitando dar un traspés e ir parar á cuneta. Eu só conseguín 3 puntos porque ,a pesares de non caer na cuneta, non puiden evitar que me enzoufara de neve de arriba abaixo véndome na obriga de parar dado que, houbo uns segundos,nos que conducía de ouvido.
Qué divertido!!. Esto era un non parar de risas.
Xa baixando cara a Ponferrada ,a neve converteuse en granizo do gordo,e lóstregos. Ahí foi cando pensei en que ía a escachar a pantalla do meu casco. Ves, igual que che digo unha cousa dígoche a outra. O casco aguantou,tu!.Viva o Sr. Nolan e a súa fábrica de casquiños!.
A estas alturas xa a miña superequipación de fibras de alta tecnoloxía chorreaba por dentro e por fora. Bueno, minto, por fora non. Por fora colgaban dos meus brazos carámbanos de xeo, que ó parar na gasolineira sacudín con “elejansia”.
Mentres ía disfrutando destas actividades de aventura a tope, a noite ía caendo e o termómetro da miña moto xa facía tempo que non subía de -3ºC. Pero aínda había sorpresas meteorolóxicas agardando.
Xa pertiño de Benabente unha racha de vento inopinadamente forte fixo que de súpeto me atopara conducindo polo carril da esquerda, sen comelo nen bebelo.
Que chiripa foi que non pasara nesas un camión!
Ainda que me negaba conscientemente a elo , xa facía uns cuantos kilómetros que me preguntaba por qué me embarquei nesta aventura cas previsións de tempo que había, por fortuna cando outro ou outra tola me adiantaba e saúdaba, consolábame ver que non estaba so... e que éramos moitos os tolos/as.
Á chegada a Simancas, este ano “Pingüinos” era en Simancas, entendín o por qué de tantos tolos/as na estrada desafiando frío, neve,chuvia,vento,sol,néboa...
Miles e miles de motos e moteiros entrando e,algúns xa ocupando, unha área de uns tres ou catro campos de fútbol, carpas con talleres diversos,furgóns de apoio de motoclubes de Finlandia, Francia, Rep. Checa, Portugal, Alemania, Italia,... tendas, pantallas xigantes con imaxe dos dous escenarios para actuacións, etc, etc,etc.
Cando eu me inscribín eran as sete da tarde do venres, e xa me deron o número once mil e pico. Ata o peche das inscripcións o sábado á tardiña... vai ti a saber se non chegarían ata vintemil inscritos; se a eso lle sumas os que van por libre...
Meu neno, que enorme diferencia de aquela concentración de amiguetes do ano 91. Esto, agora, é o maior festival moteiro de inverno de toda Europa.
O ano que ven hei de voltar ,...ainda que faga sol!.

Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-01-2008 17:01
# Ligazón permanente a este artigo
O Espíritu do Nadal
Como sempre pasa ó chegar esta época do ano, eu comenzo a transformarme nunha especie de homínido con diversos patoloxías da alerxia que me produce.
Sí, oh, a pasada semán escoitei por primeira vez unha panxoliña no Nadal de este ano e sofrín de inmediato o efecto malvado desas musiquiñas. Foi oila e entraronme uns picores polo corpo que eu atreveriame a calificar de “urticaria natalicia”.
Mal que puiden fun trampeando co picor mentres me ía poñendo na cola para as mercas da época . Xa sabes, os agasallos para os amigos que á súa vez te agasallan a ti... en fin, toda esa tontuna na que o “Cortinglés” e afíns nos embarcan.
Nestes días de trono o tráfico na cidade onde vivo é un pouco máis infernal que de costume. E como non podo ir coa moto de compras (dime ti onde,carallo, gardo os paquetes...) , hei de armarme de paciencia e unirme, con bo espíritu, á caravana eterna destas entrañables datas.
Ainda que o intentei , ben sabe deus que o intentei, este ano non puiden librarme dunha desas maravillosas ceas navideñas.
Este ano tocaba cea na casa matriz da familia , e ainda me estou preguntando por qué , á miña mai lle deu por xuntar a parentes ós que , para dicirche a verdade , nunca tivera visto diante. Supoño que algo tiña que ver o forte sentimento de clan que agocha no seu interior a señora da casa.
A min , a verdade, traíame bastante ó fresco o clan. Eu sonche máis da opinión de que o clan son as persoas que vas atopando ó longo da vida e cas que vas sintonizando e as relacións que vas creando , e non esa xente, que segúndo o punto de vista da señora da casa, son “do teu sangue”,pero que á hora da verdade non che botan unha man..
Total, que non me quedou máis remedio , so pena de ser desheredado, que acudir sen remisión á chamada da xefa do clan.
A cea , xa te podes imaxinar, foi de sete estalos. Supoño que no fondo non só se trataba de xuntar a todos os parentes que quedan vivos do clan, se non de epatar un pouco e facer ver que ainda somos os que un día fumos.
Meu amigo, ata o terceiro prato a cousa foi levadeira; mais ó chegar ó primeiro dos postres e ós licores, aquelo xa empezou a desmadrarse.
Entre os vapores etílicos que campaban pola mesa , e as vellas renciñas que ,ó parecer existían ainda entre os comensais, o ambente empezouse a caldear.
Daba gloria velos. O tío Antonio completamente “chuzas”, a tía Estrela cunha chispa que eu nunca vira ( boeno, tamén esta era a segunda vez que a veía diante. Como só coincidimos nos enterros), O primo Hilario amenazando cun “strip tease” para mostrarnos a súa roupa interior de cor vermella... , e a dona da casa discutindo ca prima Tere sobre un dereito de paso de non sei que leira perdida ,e á que posiblemente elas as dúas lle ven algunha rendabilidade segreda, ou poida que só sexa por amolarse... vai ti saber.
En fin, o normal nunha destas ceas enchidas do espíritu do Nadal.
Eu tentei manter a compostura e ir esquivando os tiros e puñaladas que, cada vez máis , voaban sobre a mesa; mentres que maquinaba cunha boa desculpa para irme na primeira ocasión que vira.
Andando a noite o resultado da contenda foi como segue:
Copas de cava rotas.-tres, vestidos enzoufados do caramelo do flan.- dous, “esononmodisnarúasetesoquehaiqueter”.- dous, “Quepoucavergoñateñenalgunhas”.- tres.
Ó día seguinte ainda che me doía a cachola da resaca da cea do día anterior, pero como queira que me quedaban cousas que mercar, voltei á voráxine do tráfico navideño cas súas luceciñas , as súas panxoliñas, e os seus desexos de paz e ledicia (??).
Pouco a pouco, eu ía notando que entre o sarpullido e os domingueiros eu tamén ía quentándome arreo. Tanto é así que chegando ó paso de cebra que hai fronte a Casa da Auga, vin unha velliña que se dispoñía a cruzar e cravei o freo do coche para non ser retratado nunha das camariñas que o noso Concello puxo nas rúas para a nosa seguridade e a súa carteira. Detrás de min viña un cafre cun “quad” facendo cabriolas, e claro, aconteceu o que tiña que acontecer, ó clavar eu o freo por mor da señoriña, o de atrás nin se enterou e parou contra o meu parachoques facéndome un bolo na fibra.
Mentres ,a señoriña que vira toda a movida, empezou a recuar mandándome pasar a min. Eu, unha vez parado insistín por señas indicándolle que pasara, e ela que non, e eu que sí; e mira se me quentou que abrín a porta do coche e medio transfigurado berreille ó do “quad” para que non escapara e funme para a vella :
-”Que non cruza?. Que non cruza?. Como hai deus que vde. cruza agora mesmo!”. E nen corto nen perzoso agarrei á señoriña por un brazo para cruzala quixera ou non.
E , vaia, parecía que agora xa non quería cruzar. O caso é que me arreou un bolsazo na testa que ben che pensei que levaba dentro un adoquín... , pero a túzaro non me gañaba a señoriña. Aguantei os envites do bolso , pero ó final cruceina.
Mentres , o capullo do “quad”, que nun principio se quedou a ver o “show”; aproveitara o rebumbio para empuxar o seu maquiniño co motor apagado e fuxir como alma que leva o demo.
E aquí me tes, enchido do espíritu do Nadal, cun bolo no meu parachoques , que para máis congojos hai que cambialo todo, xa que , según che me dixeron no taller, non se pode endereitar; e cun par de chichóns do puñetero bolso acorazado da señoriña de marras.
Se esto non chega a rematar , estaría valorando seriamente a posibilidade de darme á bebida como os peixes da panxoliña.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-01-2008 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
A "Bemetérita", o "petit suisse" e o Carteiro Real
Despois da longa serie de crónicas mariñas ás que tiveches acceso dende esta páxina, vou contarche un sucedido que me pasou o mércores pasado cando estaba disfrutando dun café e a lectura da prensa diaria no Siboney .
Verás, xa me coñeces e gosto do bon café , sí como ese que atopas en calqueira bareto de mala morte en Porto ou Lisboa, e ata se me apuras en Valença; e desde que descubrín o Siboney (sí oh, que está na Rúa Nova ó carón da Caixa Galicia) cando teño un tempiño para min , dou un paseo ata alí para leer tranquilamente a prensa e tomarme un “cafeçinho”
Xa levaba a metade do terceiro xornal leído , cando entrou pola porta un vello amigo común: Pedro.
Pola cara que traía non lle debían de ir ben as cousas. Bueno, para ser exactos non lle ían ben dende que no último cambio de conselleiros do governo Fraga fora depurado; pero ese éche outro conto que deixamos para outro día.
Fíxenlle señas ca man e cando me víu achegouse a sentar na miña mesa. Pedínlle un te deses que hai con sabor a xamón e despúxeme a deixar que a conversa fluira.
Á legua veíase que necesitaba falar, e carallo, se o fixo.
Para poñerte en situación hei de dicirche que agora Pedro,está traballando como profe de inglés en educación infantil nun centro público das aforas da cidade. Todos os que o coñecemos sabemos que él non é para nada un profe vocacional , e ten o ensino como un xeito, pouco afortunado, de gañar os garbanzos.
De feito cando se refería na conversa ó seu alumnado sempre fala deles como os seus clientes.
Ben, pois hete aquí que o bon de Pedriño o outro día caseque é encarcelado por desacato á autoridade.Verás:
Deu a casualidade de que no centro onde él traballa houbo un roubo nas taquillas dos profes .Desapareceron chaves, carteiras, teléfonos móviles, etc.; e claro houbo que chamar á Garda Civil para denunciar o feito.
Ata aquí todo normal. Mais , non todo ía ser así de sinxelo.
Ese mesmo día os clientes de Pedro, de catro e cinco anos que sumaban un total de coarentaeoito enanos /as berróns, tiñan prevista a visita do Carteiro Real que ía recoller as cartas que con axuda dos seus profes “escribiran” (boeno, o de escribir é un dicir) pedíndolle os xoguetes que querían para o día de Reices.
O director do centro xa avisara que ó redor das once da mañán chegaría o Carteiro Real nun todo-terreo e debidamente escoltado polas forzas da policía local.
O tempo foi pasando e coincidíu que á hora na que Pedriño tiña que intentar ensinarlles Inglés ós corentaeoito clientes, era a hora que os amables axentes da “Bemetérita” elexiran tamén para visitar o centro e tentar investigar o roubo ós profes.
A inquetude dos clientes ía en aumento (según che me conta Pedriño coa cara desencaixada), e ,non poderás creer o que pasou.
Cando viron aparecer o todo-terreo da Garda Civil deuse en correr a voz de que era a escolta do Carteiro Real .
Aquí o probe Pedriño rompeu a chorar, mentres me dicía que nen él nen o seu compañeiro de música foron quen de deter a marabunta que se abríu paso cara a porta do patio e de seguido cara ó todo-terreo dos señores axentes.
Estos, que se dispoñían a baixar do coche para facer as pesquisas inherentes ó caso, víronse de súpeto rodeados por unha desenfreada estampida de nenos e nenas que, portando unha especie de “sobre” feito por eles na man, e berrando a canto daban pelexaban por facerlles entregarllelo .
Meu neno, debeu ser horrible. Contame Pedro que nen él, nen Xoan Carlos o de música, foron quen de facerse entender entre os berros e o frenesí da marabunta.
Os señores axentes ,que xa baixaran do coche, optaron por voltar a subir apresurados e facerse fortes dentro do vehículo mentres pola megafonía do mesmo pedían a berros polo responsable de esto. Con pouco éxito hai que dicir, porque entre os berros dos clientes e os berros dos axentes polo altofalante, aquelo debía ser un rebumbio de moito nabo.
Pouco a pouco, lembra Pedriño, as cousas foron calmándose e os señores axentes tentaban limpar o parabrisas de restos de “Petit suisse” e “bollicaos” que no climax da entrega de cartas foran parar alí.
Mais a calma non foi creada pola presencia dos dous profes, que va!!. A calma foi creada ,agora sí, pola chegada do auténtico Carteiro Real, que a duras penas foi quen de avanzar no patio a bordo do seu “quad”. Digo: a duras penas, porque tentando esquivar a Patricia e a Oscar (sendos clientes de E.I.4) foi parar co “quad” contra o contenedor de papel reciclado que hai perto da entrada.
Parece ser que , según me contou Pedro, o Carteiro Real non tiña carnet e era a primeira vez que montaba nun artiluxio deses.
Mentres os amables axentes pedían a documentación dos profes responsables e ameazaban con denuncialos por atentado contra a autoridade.
O probe Pedriño ,e Xoan Carlos disque están de baixa por “stress” dende a pasada semán. E, a verdade , se lle viras a cara e a súa mirada extraviada entenderías que a recuperación ainda ha de tardar un chisco.
Do da denuncia por atentado, parece ser que ó final se resolveu falando co pai dun dos clientes que estaba implicado no lanzamento de proxectís de “Petit suisse” a un coche oficial.
Eu ,tentei de conter a risa para non facer leña da árbore caido; mais non deixei de recomendarlle a Pedro que buscara unha profesión seria,joeeeer!! E que fixera un curso da “Se- Se- Se” de fontaneiro ou electricista ( profesións honradas onde as hai) e deixara dunha vez ese mal vivir da educación, que só lle da desgustos.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2007 20:15
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal