Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Dende o Quinto Pino (I)



O outro día chamoume Fernando para propoñerme un deses negocios que un non pode rechazar.

Fernando, seguro que ainda te lembras de él, estaba conmigo cando eu empezaba a cimentar a miña tardía vocación mariñeira a bordo do “Espantallo I”; e ainda que logo desa primeira tempada compartida , esa tripulación foi tomando rumbos deportivos ben distintos, no persoal ficou un poso que unha vez ó ano nos xunta nunha cea na que nos poñemos ó día da vella “Bichero`s Sailing Team”.
Pero, imos ó conto.
Fernando estaba buscando xente con experiencia para facer o transporte do “Rohna” ( un “Sun Oddisey 51”) desde Cascais ata Bermudas para participar alí nunhas probas. Cando lle oín ó outro lado do teléfono a proposta pedínlle tempo para pensalo … e ,ós dous segundos xa lle estaba dicindo que sí.
Era unha oportunidade para o meu primeiro cruce do Atlántico, e non estaba disposto a renunciar a ela.
Tiña que solucionar os permisos no curro; mais esa cuestión era o que menos me incomodaba agora.
Ainda que para a viaxe sería ideal contar con alomenos dez persoas, o día da partida, no peirao do Nautico de Cascais só estabamos seis.

A estas alturas só un inconvinte me puxo atrancos: Ó final no curro só me deron dez días , co cal ía desembarcar na metade do camiño aló por Faial , no arquipélago das Azores. Alí embarcaría o capitán que se faría cargo do barco ata a final da viaxe e ó longo das probas en Bahamas.
E, chegou o día.
Alboreaba a mañá ás nosas costas nas costas de Lisboa e un vento suave do NE afastábanos do continente nun cómodo rumbo de aleta cunha intensidade que non sobrepasaba os 18 nós.
Ainda que o “Rohna” contaba a bordo cunha “lencería” do trinque, tíñamos orde estricta do armador de usar para o transporte só as velas de dacrón.
A tentación era forte , mais , quen paga manda.
Por dentro o barco era ben cómodo e preparado para a navegación oceánica ata o punto de dispoñer dunha potabilizadora de auga, e ter o teito da cabina cuberto de placas solares ,que en todo momento permitían ter as baterías de servicio en estado óptimo para calquera eventualidade.
A travesía prometía ser relaxada. Estabamos bordeando o S. dun anticiclón que nos ía levando paseniño cara o W ; e o feito de que non fora competición permitíanos , no caso de baixar o ritmo, prender a máquina para empuxar un chisquiño .
Con todo , ó longo das primeiras xornadas de navegación disfrutamos de boa temperatura, ventos portantes en entablados e unha mar tranquila. A única visita que recibimos foi a dunha familia de golfiños que nos acompañaron durante un par de días, non sei se atraidos pola selección musical que levábamos ou polo pouco éxito do meu arroz ,que caseque acababa indo pola borda a cotío.
Éche o que ten non ter unhas boas condicións para demostrar as miñas dotes culinarias.
Xa pensabamos que todo ía ser navegación de placer e relax e felicitábamonos pola sorte que tiveramos, cando á mañanciña do sexto día (cando eu xa levaba unhas horas de plácido sono na miña liteira) baixou Alexandre (Mr. Magoo) todo alporizado para que subíramos a botar unha man.
Un role de vento ó NW facía imperativo e urxente arriar o “genaker” e necesitábanse mans en cuberta.
Era a cola dunha borrasca que , a medida que a nosa derrota ía virando en demanda da Punta de Gonçalo Vello no S. da Illa de Sta. María, empezaba a mostrarnos a súa forza...

(To be continued)



Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-04-2009 19:26
# Ligazón permanente a este artigo
The Manhattan Transfer Suomi Tour (e III)
Non che me apetecía nada contarche o terceiro capítulo desta historia.
De feito podería resurmircho moi rápido: Nevada, retraso, sen enlace, desesperación, enxaimadas, outra vez a realidade.
Ala, xa está.
Que che pareceu?... Boeno , vale. Enseguida remato.
Como di a copliña: “Eran las sinco de la mañana...” Sí, a esa hora me erguín porque o meu voo desde Helsinki a Londres saía ben cediño, e tiña que estar no aeroporto antes das 0730h. (hora local).
Cando saín á rúa caía unha nevada de moito carallo. Contodo , a cidade non estaba parada nen moito menos. Os taxis e os buses circulaban coas súas rodiñas de cravos (non de caraveis, ollo) e eu encamiñeime á boca de metro máis cercana á casa de “Oljiña” para achegarme ó aeroporto.
Afórroche a edulcorada despedida.
Unha vez alí os avisos dos voos informábanme do retraso na saída do voo de Londres por mor da nevarada. Eu, xa pensei en que ía pasar alí o día ; mais ó remate duns cincoenta minutos, os voos estaban operativos de novo (segundo me comentou un aborixen, gracias a un sistema de calefacción interno debaixo das pistas).
Total, que unha hora despois xa estaba facturado e embarcadiño cara á capital do decadente imperio británico.
Cando cheguei aló cagueime en todo. O retraso da nevada impedíu que chegara a tempo de pillar o meu enlace cara a Santiago.
O avión de Ryanair ainda estaba na pista ; pero xa sabes como che son de estrictos os ingleses. O embarque xa estaba pechado e eu ficaba en terra e perdía os 50€ do voo. Ala, a copularse tocan!!
Mentres maldecía en arameo e lle daba, por fin, utilidade ós dous tacos en finés que me enseñaran nestes días, empecei a ver a posibilidade de atopar un enlace (a un precio aceptable, por suposto) que me deixara en Madrid, Santiago, Bilbao , ou onde carallo fose que me permitise chegar ó día seguinte ás 0900h. ó meu curro.
Nada. O máis parecido que atopei era un voo a Bilbao , pero a precio prohibitivo. Ah, eso sí, voaría en “Bussiness Class” que eso, debeche ser a ... monda.
Despois de dar voltas e voltas de mostrador en mostrador por fin atopei algo que, máis ou menos, me “cuaseque” solucionaba a cuestión. Só había un pequeno problema: Non chegaría a currar ata un día despois.
Chamada ó xefe para avisar do inconvinte e da miña desolación viaxeira e apretar a correr cara ó mostrador de Tui (sí,facendo patria ata no baixo custo).
Adoecía coa fame , así que tirei cara un caixeiro para obter libras (putos ingleses que non son zona euro...) e así poder pillar algo de comer e un chisco de auga.
Despois apresteime a localizar unha esquiniña pouco transitada e agardar a poder botar un soniño ata a saída do voo que me levaría a Palma de Mallorca.
Sí, leeches ben, o enlace era: Londres-Palma e despois Palma-Santiago D.C. (tempo perdido, pero mooooito máis barato).
Aquí debe ir unha xaculatoria na honra de Nosa Sra. bo Baixo Custo; mais como che son algo agnóstico (a Deus gracias) evítocha.
Funde a negro.
Abre de negro, e xa estou en Palma.
Como ainda tiña unhas cuantas horas ata o enlace de Air Berlin cara a Santiago tomei o bus que me levaba ó centro para botarlle unha ollada á Palma de inverno e sen barco.
Joeeeer, que merda!! Nada de “glamour”, nada de cuchipandas “gratix total” no náutico... e chovendo arreo.
Polo menos o paseo ainda me deu para aprovisionarme de enxaimada e tomar algo de comida decente nun chiringuito do barrio vello ó que imos ás veces cando vimos co barco.
Xa reposto, volta ó aeroporto ,e camiño do País do Solpor. Mentres mensaxe de móvil para por ó corrente a Finlandia do meu periplo. Desde Finlandia confirma o que xa todos sabemos sobre a miña escasa cordura.
E despois dunha reparadora sesta aérea, Santiago D.C. e a miña mochiliña viaxeira intacta. Non quero pensar onde carallo estaría de ter que facturala en cada trasbordo!!
Mañá volta á aburrida e nada emocionante realidade...
Fin...e chegoume...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-03-2009 19:54
# Ligazón permanente a este artigo
The Manhattan Transfer Suomi Tour (III)
Despois do concerto non había moito que rascar.
Xa sabedes que a vida nocturna por estas latitudes non é moi abundante, así que arrancamos para a casa.
Ó día seguinte, que “Oljiña” non curraba , había preparado un tour polas cercanías da cidade e unha visita á casa da familia de Karol nunha vila ó NW de Helsinki perto dun lago que nesta época do ano está completamente xeado. O pobo chámase Karkkila (creo que se escribe así, pero xa sabes que os meus coñecimentos de finés ainda non están moi afianzados).
Á mañá seguinte collimos un tren de cercanías e puxémonos no sitio ese nunha hora.
A paisaxe que albiscábamos entre a penumbra do alborear o día (e eso que eran as dez da mañá) era dunha maxestuosidade estonteante. Inmensos bosques de abetos e de cando en vez a luz de casiñas perdidas na espesura. E todo cuberto dunha capa de neve que facía pensar nun perfecto Nadal.
Ó chegarmos xa nos estaba agardando na estación un dos irmáns de Karol que nos acomodou no seu Volvo para achegarnos ata a casa que estaba nas aforas da vila e pertiño do lago xeado. Alí fomos agasallados pola familia deles e, non che sei ben de quen foi a idea, pero a alguén se lle ocurríu que antes de xantar podíamos ir dar unha volta polo circuito de ski de travesía que hai perto do lago.
Eu, haiche ben anos que practico o ski alpino , mais nunca probara o ski a pao seco. Esto é: sen remontes nen nada. Só ti e as túas pernas. Así que esta era unha boa ocasión.
Maldita a hora!
Achegaronme á vila para alugar nunha tenda unhas botas e uns skís da miña medida e púxenme con todo o ánimo a seguir ó grupo.
“Mecagonoskidetravesía”. Durei dez menutiños escasos.
Esto non che era para min. Eu que presumía de saber eskiar e ata de baixar pistas de todas as cores; pero, esto do skí de travesía... Esto éche outra cousa!
Aquí non tes outra axuda que a túa forma física, e en dez menutos foi máis que evidente que a miña forma física necesitaba con urxencia unha posta a punto.
Saquei os putos skís e apresteime a agardar que completaran o percorrido mentres como podía encamiñaba os meus pasos cara a casa de Karol.
Alí , sentadiño tranquilo disfrutei da paz do lugar e das vistas ó lago xeado onde algúnha xente facía figuriñas mentres patinaba.
Mentres eles non daban chegado e dado o aroma embelesante que me chegaba dende a cociña ofrecinme para botar unha man. Ainda que as limitacións en Inglés dos pais de Karol ,e as miñas máis que evidentes limitacións en finés non facilitaron as cousas.
Contodo, ó reunírmonos todos, disfrutamos dun sabroso asado de reno e unha exquisita tarta de “nonseibenqué” de postre.
A sobremesa non se prolongou moito,dado que eu tiña que coller o meu voo de volta á madrugada seguinte e ademáis estabamos limitados polo tren.
Ó chegarmos de volta a Helsinki, pedínlle consello a “Oljiña” para ter un detalle con Karol e o seu “correspondiente” pola invitación , e acabamos nun deses lugares típicos para turistas (e que eu ainda non visitara) era o “Ice Bar”. Un bareto onde todo é xeo. Verás: A barra é de xeo, as banquetas son de xeo, as estanterías son de xeo... Para entrar danche unha especie de capa acolchada para poder aguantar alí dentro e só sirven vodka.
O lugar é pintoresco, mais non é para visitalo dúas veces. Con unha abonda.
Nos estivemos un pedaciño alí tomándolle uns cocktails de vodka, e a verdade hei dicirche que ó cabo dun cachiño xa non notas o frío extremo que cando entras che da na cara.
De alí xa nos fumos para o metro máis cercano e á casa , que á mañá ben cediño tiña que estar no aeroporto para non perder despois o enlace en Londres.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-02-2009 15:17
# Ligazón permanente a este artigo
"The Manhattan Transfer Suomi Tour" (II)
O puñeteiro tranvía non daba chegado. Pois nada , será cousa de meterme no metro e ver que liña me leva ó barrio de Kallio que é onde me agardaba a Karol ,a veciña de “Oljiña” que qudou encargada de darme as chaves mentres ella non chegaba de traballar.
Mira ti por onde, que alomenos aquí abaixo non vai tanto frío. Tres estacións máis aló xa estou perto da rúa.
Ó chegar pitei no timbre da casa de Karol e ó escoitar o meu inconfundible acento galego-finés baixou ó portal para axudarme coa mochiliña.
Unha das cualidades do bo anfitrión neste país é a invitación a unha sauna. Así que Karol citoume unha hora máis tarde para tomar unha sauna na instalación comunitaria do edificio onde viven ela e “Oljiña”.
Así que unha vez adecentado da viaxe apañei unha toalla que había pola casa e agardei a chamada ó timbre da porta para acompañar a Karol.
Neste país , civilizado e sen Conferencia Episcopal que de o coñazo, as saunas son mixtas e lugar de encontro, charla e de negocios. Total, que cando chegamos xa había dúas persoas do bloque de vivendas disfrutando do vapor , e nos aló nos metimos tamén.
Eu, por ser amable e sacar tema de conversa , non se me ocurríu mellor cousa que falarlle a Karol da cantiga do meu país que versa sobre unha rapaza chamada Carolina e a súa saia ( máis ou menos viñen a dicirlle que tíñamos unha cantiga sobre “Karol`s skirt”) . E hete aquí que ela interesouse e xa me ves a min cantandolle a ela e ós seus asombrados viciños , A Saia da Carolina.
Estaba lanzado, tu.
Ó pouco saímos a tomar unha ducha ben fría e apunteille que ademáis da cantiga hai tamén unha danza tribal dos aboríxenes do meu país. Esto supoño que provocou a curiosidade antropolóxica de Karol e dos seus viciños (que dito sexa de paso, pensaban que en España só había touros e sevillanas), e eu , nen corto nen perezoso, coa miña toalliña atornillada á cintura empezo a arrancarme cun “puntatacón” de colleita propia acompañado da “Karolina`s skirt”.
Ainda tiven sorte non esbarar e ir parar ó chao!. Pero o caso é que esta mostra de exotismo emocionounos e cando decidín dar por rematada a exibición arrancaronse a aplaudir sorrintes e agradecidos.
Nese momento sentínme como Lina Morgan na apoteose final dunha revista.
Xa arriba na casa de “Oljiña” tiven outro xesto patriótico (e por qué carallo non me subvenciona a Secretaría Xeral de Turismo … promoción coma esta non van atopar!) abrín unha das dúas botelliñas de Mencía que trouxen e inviteina a probalo. Estaba que daba xenio, de rico. Ella trouxo da súa casa unhas lonchas de salmón ...e así estabamos cando chegou “Oljiña” de currar. Mentres se poñía cómoda , non sei que carallo lle dixo en finés Karol (ainda que sospeito que tería algo que ver coa apostura e habilidades danzariñas do “galician man”), pero acabaron as dúas escachándose de risa.
Dimos boa conta da botella que empezaramos e ainda nos fixo falta abrir a outra.
Cando rematamos a merenda , xa medio achispadiños, elas procederon a acicalarse para irmos ó concerto, e nun pispás estabamos na porta do teatro os tres e máis o "correspondente" de Karol.
Dos “Manhattan” que che podo dicir, o fundador Tim Hauser ten menos pelo ; pero segue conservando esa elegancia que sempre transmite sobre o escenario.
As coreografías perfectas, como sempre, e o público... un chisco frío para os meus parámetros.
Pero , foi por pouco tempo. Cando se arrancaron cos temas clásicos plenos de “swing” faltoume tempo para apañar a “Oljiña”pola man e marcarnos uns bailes no corredor entre as butacas.
Era imposible manter os pes quietos!, e entre o viño , e que aquí non me coñecía ninguén... ala, pa diante!!.
Nunca bailara con “Oljiña”, pero, oes deixase levar de moito nabo; e as miñas seis horas de clase de baile semanais de algo tiñan que servirme.
Foi caralludo. E, oes durante a interpretación de “Cançon d`amour” os dos das luces nos iluminaron a unha seña dunha das cantantes dos “Manhattan”!!
“Oljiña” estaba que non cabía no vestido. Eu pensei que se cabrearía polo meu arranque... , pero que va!!.
Aii!! que miragres fai un bo Mencía... seguro que ata lle parezo “juapo”!!
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-01-2009 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
"The Manhattan Transfer Suomi Tour"
Sí, xa sei que te tiña moi abandonado últimamente.
Verás dende que me deron a alta do trastazo da perna , a miña vida reduciuse a ir ó curro e despois sesións de fisioterapia. Logo, ó chegar á casa, pedalear sen tino camiño de ningures na p... bicicleta estática.
Según a miña fisio necesitaba recuperar masa muscular e ,ala, a facer kilómetros a diario.
Acababa tan canso que só tiña forzas para cumplir escasamente cos meus compromisos profesionais, unha cea lixeira e á cama.
Por fortuna a cousa xa vai indo, paseniño, mais vai indo.
Cando acabe con todo esto ou me presento como corredor revelación ó “Tour” ou merco unha lata de gasolina e lle planto lume á puñetera bicicleta dos...

Menos mal que a un ainda lle quedan amigas/os e outro día recibín unha mensaxede “Oljiña” avisando dun concerto de “Manhattan Transfer” a un pasiño da súa casa.
Sabes ben o que che me gustan e que a única vez que os vin en directo fora naqueles Concertos do Milenio que houbera xa fai algúns anos por aquí.
O caso é que chamei a “Oljiña” e pedinlle que pillara entradas para os dous. Púxenme a dar voltas pola rede ata atopar algún voo barato de Londres a Helsinki (ela agora vive alí).
Non tardaría moito máis dun par de horas en ter todo arranxado. Un Santiago-Londres e un Londres-Helsinki. Só había unha pega: O voo de Santiago deixábame en Stansted e o de Londres saía de Gatwick.
O problema era menor. Chegaba a Londres á tardiña e o voo de Helsinki non saía ata as seis da mañá. Tiña tempo abondo.
Unha vez en Stansted procureime un horario dos trens que me levaban ó centro para unha vez alí tomar outro cara Gatwick, e mentres din boa conta dun cacho de empanada de bonito que metera na miña mochiliña por mor de matar a fame durante a espera. E, buen, xa postos, dúas botellas de Mencía para beber aló... ó mellor son moitas...Non!! carallo, que nooon!!!
A escena era digna dunha películade Paco Martínez Soria...
Xa ben ceadiño, ainda aproveitei un curruncho para botar unha boa soneada, e despois erguerme a tempo para coller o tren que me levaba ó centro e de alí daría un paseiño ata “Victoria Station” para coller outro tren que me levara a Gatwick ó Sur da capital.
Deuss!! xa non lembraba o caros que son os trens ingleses!! Prefiro non facer contas porque se non , seguro que a combinación de voos e aeroportos non che me saíu tan axustada como pensaba.
Pero, bueno, benditos voos baratos! Ás dez da mañá (hora local) xa estaba en Vantaa (o aeroporto de Helsinki). De alí un autobús ata o centro e logo no tranvía ata a casa de “Oljiña”.
Ves, esto é o malo deste país nesta época do ano. Ó igual que no verán a noite duraba apenas dúas horas, agora ás doce da mañá clarexaba algo o día e a eso das tres da tarde xa é noite pecha. Polo demáis a visión da cidade nevada é algo inusitado para min.
Mentres non viña o tranvía ainda aproveitei para achegarme ata o peirao onde estiveramos atracados co Hansa. Agora só había os ferries da línea”Viking Line” a Tallín nos que traballa “Oljiña”.
Que sensación de vacío. Desde logo o peirao perdía moito sen a animación da regata.
(To be continued)
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2009 21:32
# Ligazón permanente a este artigo
O Sr. Pere Navarro
Ainda que non suele ser habitual nesta páxina, ídesme permitir que hoxe me poña un pouco serio pola morte de dous moteiros (e van...) que foron envestidos por un coche hai poucos días en Barcelona.

Como sempre , os medios dirán que a culpa é dos moteiros por iren en moto (por algo xa o dixo o Director Xeral de Tráfico o Sr. Pere Navarro: "Los propietarios de motos son gente con una situación económica más que desahogada")... pero prefiro que, se queredes , lle votedes unha ollada a este artículo que define ben ás claras a miña postura neste campo:

http://www.portalmotos.com/www/contenidos.asp?contentid=5883
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-11-2008 18:41
# Ligazón permanente a este artigo
"La confianza mata al hombre y embaraza a la mujer "(e II)
Como queira que o encerro neste cárcere clínica podía prolongarse e o aburrimento xa empezaba a facer mella , decidín chamar a Carliños para darlle as chaves da miña casa e que fose por alí para pillar o meu portátil e así poder conectarme dende o cuarto.

Mira que lle advertín que tivera coidado coa timba que as cucarachas que teño ocupando a miña cociña, montaron alí.

Pois nada tu, acabou palmando trescentos cinco euros ó “poker”. Eu xa lle dixen que non se deixara impresionar polo ambente e pola apariencia de pringadas que tiñan as subsoditas. Todo era un puto truco de “tahuras” (ou tahures femia , como carallo se diga) para que te confiaras , e despois asestarche o golpe. Eu ,coas coñas, xa levo perdido caseque seis mil euros entre pitos e frautas.

Ben, cando Carliños voltou ó día seguinte ó meu cuarto co meu portátil, viña bufando contra as “zorrupias” da timba que había na miña cociña.

Eu ,non puiden por menos que escarallarme , por non chorar pensando nos cartiños que xa me tiñan levantado a min; e a continuación, antes de que él se fora , conectei o portátil par ver se localizaba algunha “wifi” aberta da cal gorronear e así poder voltar a estar “on line”.

Nada. Coa axuda de Carliños movimos o portátil polo cuarto e achegámolo á fiestre en busca de algunha raiña de sinal... pero nada.

Como xa se ía facendo tarde, dixenlle que marchara , non fora a ser que ainda tivera bronca ó chegar á casa coa súa dona.

Total, ó mellor ,dada a hora que era tiñan desconectada a “wifi” do hospital e non tíñamos acceso a nengunha das dos chalés circundantes.

Ó día seguinte, púxenme, desde que ben cediño me ergueron as da limpeza , a buscar con frenesí algunha rede á cal poder conectarme para , polo menos, poder coller o correo e contarche algo da miña penosa e clínica situación.

Queres creer que nun hospital como este , con vistas á ría , con quirófanos de última xeración e co protocolo ISO9000 non había nen unha misera rede que levarse á antena!!!

Cando a eso de media mañá chegou a miña enfermeira preferida (Mmmm!, suspiro) Cristiniña, pregunteille se sabía algo de algunha rede “wifi” á cal conectarme dende o cuarto, ou se o hospital dispoñía de algunha rede aberta.

Maldita a hora! Pola cara que puxo cando lle preguntei ,deseguida me decatei de que a doce e moi rica Cristiniña , non sabía nin de que lle estaba falando, nen lle importaba o máis mínimo.

Nese momento notei como os nosos camiños se separaban inexorablemente; non só porque a fenda dixital se abría profunda entre nos, se non tamén porque Cristiniña pasaba olímpicamente de min e dos meus obvios encantos.

Por sorte, o meu peche clínico finalizou ó día seguinte cediño e mandaronme para a casa , cunha dor de moito nabo; mais, eso sí: “on line”.

Agora a perna segue dando a lata canto quere. En parte supoño que debido a que só fun quen de estar dúas semáns en reposo (independientemente de que o médico me mandou un mes como mínimo). Pero, sabes? Ás dúas semáns xa che me saía o puñetero repouso ata polas orellas; e a perna melloraría, pero o meu nivel de histerismo aumentaba en progresión xeométrica.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-11-2008 16:29
# Ligazón permanente a este artigo
"La confianza mata al hombre y embaraza a la mujer" (I)
Sí, xa sei que o título non é orixinal. Para ser exactos é dunha peza de “Les Luthiers”.

Pero, éche o que mellor describe estas últimas semáns “off line”.

Verás, quedara con Antonio e Orlando porque estaban empeñados en facerse armadores.
Sí, oh. Un día saímos a navegar e quedaron enganchados. Empezaron a valorar a compra dun veleriño pequeño entre os dous, e pedíronme que os asesorara.

Nesas andaba eu cando fun con eles a ver un “Puma 26” que se ofertaba en Punta Lagoa (Vigo).
O barco estaba ben coidado, e o precio facíao asequible.
Pero esa non é a historia.
Deu a casualidade que no pantalán de ó lado estaba o “Pairo VIII”. Sí, o mesmiño que gañou todo o habido e por haber na costa atlántica , e que agora estaba sendo revisado e acababan de modificarlle a maniobra de proa.

Cando rematei con Antonio e Orlando, eles sairon para pechar a operación e á tardiña iría con eles para a Coruña . Eu decidín ficar en Punta Lagoa e ver a posibilidade de ir dar unha volta no “Pairo VIII”.

Estiven facendome o remolón e poñendo a orella. Parece que despois de xantar ían sair probar a nova cofiguración.

Pillei un bocata e agardei. Cando viñan do bar boteille “jeta” e presenteime. Non pensaba eu que o aval do Hansa me ía abrir as portas deste bicho; mais sí. Así foi.

Como queira que non eramos moitos: dous da velería, o patrón e eu. A min tocoume o piano , a maior, e un dos winches de xénova.

A tarde non era moi boa. Só uns seis, oito nós do NW, pero que se había sorte chegarían para ver andar e disfrutar.

Que se andaba!!!. Neniño, que arrancada. Notábase que era un “regata puro” (sí, xa sabes: por dentro completamente vacío para alixeirar peso). A pouco que a brisiña empuxaba parecía que íamos a motor. Que sensacións,tu!!!

Cambiamos varias veces de xénova para probar e ,cando víñamos de volta ,despois de catro horas de disfrutar a tope, nunha “trasluchada” puxéme no medio da bañera para pasar a maior á man. Total, con oito nós tampouco ía haber tanta presión como para non ser quen de parala.
Murphy non descansa. Estaba eu todo preparado, cando unha racha traidora empuxou o trapo da maior, a escota, e eu detrás voando por riba da bañeira.

Algo que sempre comprobo mil e unha vez no Hansa, esta vez pasóuseme. O escoteiro de maior non estaba enclavado fixo. E claro algo que no Hansa sería unha desfeita menor (a penas dous metros de carro) ,aquí convertíuse nun vo sen motor con aterraxe forzoso. (é o que o escoteiro do "Pairo VIII" ocupa o longo de toda a manga, caseque cinco metros).

A miña perna esquerda acabou dando un cruxido nada tranquilizador contra a regala.
Amiguiño, non sei se fixo máis ruido a botabara contra os obenques ou eu ó aterrar.
Supoño que como estaba en quente non notaba ainda nada; mais ó chegarmos a terra a pernera do pantalón apretábame de moito nabo.

Leváronme a urxencias por ver se había algo roto. Nada de osos, e cun calmante que me deron viñen durmindo toda a viaxe cara a Coruña.
Ó chegar á casa, subín como puiden renqueando polas escaleiras; pero a eso das catro da mañá tiven que pillar un taxi para ir a urxencias.
E alí fiquei, no San Rafael en observación.
Joeer, xa non me lembraba do mal enfermo que son,tu.

(To be continued)
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-11-2008 21:18
# Ligazón permanente a este artigo
O Comité de Resaca
Sí, ben cho sei, non se debe sair ó mar para competir cunha resaca do quince.

E mira que eu fun dos que máis cedo se retirou, precisamente pensando na etapa que nos agardaba ó día seguinte, e non cheguei ó barco antes das dúas da mañá!!.

Algúns , xa alboreaba o día, e estaban dormitando na cuberta. Supoño que non deron acertado co tambucho ...

A saída , por sorte, non estaba programada ata as 1300h. o cal supoñía que con estar ás 1200h. na auga éranos abondo. Así ainda había unha pequena marxe para que a xente se fose recuperando un pouco.

As condicións variaran con respecto ó día anterior e o vento caera a uns quince nós do NW. Todo esto , de manterse, implicaba unha travesía navegando a un descuartelar , practicamente ata virar a Torre de Hércules.

Cando xa estaba achegándose a hora da saída , pola radio escoitábase a voz de Alberte o director de regata, que soaba como se acabase de erguerse da litera... Non puiden aguantarme. Coa desculpa de ir a revisar o enlanado dos dous spís que contabamos con utilizar ó virar a Torre, agarrei o micro e susurreille a Alberte: “ Albertiño, esa voz máis que do Comité de Regatas parece a do Comité de Resaca”.

Oes, queres creer que non o tomou nada ben. O resto das tripulacións sí, porque deseguida empezou a montarse un sonoro cachondeo pola radio.

Pero, cando ía dar a unha da tarde , Alberte ameazou con dar a saída so coas bandeiras e sen avisos por radio (o reglamento permítello)... e o persoal acougou.

Na saída non houbo maiores problemas, foi limpa e sen “fora de línea”. No noso caso mantivémonos un chisco apartados do barco do Comité, que era onde se alviscaba máis presión de vento, e unha vez que se clarexou a zona , empezamos a trimar velas e saímos como un foguete.

Era certo que os primeiros levábanos algunha ventaxa; pero a nosa estratexia era clara: sair máis afora en busca de vento limpo e sen roles , para unha vez na enfilación da chimenea de Sabón empezar a abrir velas cara a Torre de Hércules e desde alí entrar xa na bahía con spí arriba e dándolle caña para recuperar o terreo perdido na búsqueda de maior presión de vento.

Por fortuna ,a cousa ía saíndonos segundo o previsto, e de seguido puxemos mar por medio entre nos e o resto da flota.

Pouco a pouco a xente ía quentándose e a traicionera resaca ía dando paso a maior precisión e rapidez nas maniobras.

Cando acadamos o través de Punta Langosteira empezamos a abrir trapo e deixarnos caer cara a Torre. Case estabamos a un largo cando o patrón ordeou izar o “Gennaker” pesado que estreabamos.

Caraaallo!!, que boa compra!!!. A disposición da vela permitíanos navegar case ata un rumbo de través e a súa cobertura facía funcionar como un xénova de código cero. En poucas palabras: Pasamos de oito nós a doce , trece.

Pola nosa banda de estribor , o resto da flota ,recuperaran moito do terreo perdido; pero foi poñer o novo paniño e vimos como nos largábamos escopetados en demanda da boia da Guisanda onde viraríamos para entrar xa na meta.

Ó lonxe víamos no peirao de petroleiros como os dous Sertosa (os remolcadores auxiliares do porto) empezaban a colocarse para iniciar a maniobra de desatraque dun petroleiro non moi grandiño.

Nos nen nos inmutamos, dado que coa velocidade que levàbamos teríamos marxe abondo para pasar antes de entorpecer a súa maniobra.

Pero, non todos pensabamos o mesmo. Parece ser, que do Contro de Tráfico do porto avisaron ó Comité para que nos deran instruccións de deixar libre a canle N. para a saída do petroleiro. Así nolo comunicaron por radio, e nos avisamos da nosa velocidade e confirmamos da nosa intención de virar a Guisanda antes de que remataran coa maniobra do petroleiro.

Non lles gustou. Practicamente nos ordearon que abortáramos a maniobra ata que saíra o petroleiro.

Eso, amiguiño, supoñía perder os case vinte minutos que lle levabamos ó segundo..., e claro, ninguén a bordo estaba pola labor.

Ainda que os remolcadores (un á proa e outro á popa do petroleiro) ían acercándose, nos veíamos claramente que coa nosa velocidade seríamos quen de pasar por diante do petroleiro antes de que poidésemos estorbarlle na maniobra.

Bueno, pois que nada ,tu. A xente do Comité empezou a berrar pola radio que abortáramos a maniobra dado que o Sertosa 28 (na proa) levaba unha estacha de remolque no petroleiro.

Xúroche que nos, que estabamos a ben poucos metros do Sertosa 28 non veíamos a estacha por nengures. Entre outras cousas porque se houbera tal estacha, esta formaría desde a proa do petroleiro unha catenaria ata a popa do remolcador.

A pesares do que escupía a radio con voz apremiante , todos a bordo apostábamos por seguir rumbo e o patrón dispoñíase a pasar entre o Sertosa e o petroleiro, cando de repente vemos como remolcador vira e comenza a enfilar cara a nos ameazadoramente.

Non dábamos crédito ó que veíamos. O patrón arribou mentres abríamos velas, pero eles tamén correxiron o seu rumbo!

Estaba claro que non querían de nengunha maneira que pasaramos entre eles e o petroleiro. A estas alturas xa estaba claro que non había tal estacha.

O patrón, por mor de evitar males maiors deu orde de arriar todo mentres virábamos a toda pastilla.

O lío que se montou co “genaker” foi dos que fan época. Líado entre o “Stay” e a botabara, cun rachón ó engancharse nunha cruceta nunha arriada tola. E mentres, o Sertosa, xa satisfeito por facernos desistir, seguía de novo rumbo de escolta do petroleiro.

Cando conseguimos aclarar todo e comprobamos, que non había máis estragos que o rachón da vela, empezamos a berrar lindezas ó “desconsiderado” patrón do remolcador. È ben certo que eles estaban traballando; pero tamén é certo que non se pode poñer en risco a vida humán tan alegremente.

Supoño, que nese intre ,a xente do remolcador fixo prevalecer os seus prexuizos de clase , antes que consideracións básicas de seguridade na mar.

Entre mentres, a flota xa estaba virando a Guisanda e o noso primeiro posto ficou nun cuarto... cabreados; pero vivos.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-09-2008 19:30
# Ligazón permanente a este artigo
O Ràpido de Malpica





Ainda que a estas alturas debaríamos estar saindo de Liverpool camiño de Malmö (Noruega), por razóns técnicas e de falta de tripulación cambiouse a última hora o programa de navegación e o armador optou por probas máis cercanas, así que aquí nos tes preparando a saída da clásica “Illas Sisargas” que tantas veces disfrutamos xuntos a bordo do “Pedras de Hércules” , do “Riás” e agora no “Hansa”.
Ainda que íamos ben escasos de xente. Só contabamos con seis persoas, o armador estirouse e contratou a Pilar Mesa do “Navantia” (bicampeón do mundo da clase 670).
A adaptación da rapaza foi estupenda . Supoño que , entre outras cousas, porque dos catorce que deberíamos ser , só estabamos seis; e así minimizábase o risco de friccións a bordo. Por outra banda íamos ter que multiplicarnos para atender convinetemente ás maniobras e non creo que houbera moito tempo para vida social.
A fin de semán presentabase ideal: sol, mar chan, bo vento entablado do WNW cuns vinte nós. Deste xeito iríamos todos cara a Malpica navegando a un través .
Na saída había abarrote. Cerca de coarenta barcos .
Nos ó sinal de atención (cinco minutos) fumonos para atrás de todo e fuximos da pelexa que se montou sobre a liña de saída. Collimos inercia abondo para xenerar o noso propio vento aparente, e ahí estabamos!
Houbo varios toques sobre a liña e os berros dos patróns e os proas oíanse ben desde atrás.
Nos mentres tanto seguíamos á nosa, tomando un bordo cara a fora, para fuxir da prevista caida de vento que ,sempre nos acomete á caida da tarde cando estamos chegando a Malpica.
A metade da flota decidíu seguir polo bordo de terra para aproveitar o salto do vento terral , e pronto se destacou o “Raygrass” e o “Galiciaxoven” , que ó pouco tempo xa estaban enzarzados nunha loita de marcaxes sen fin , facendo a súa propia regata.
Aquelo máis ben parecía un “match race” entre os dous .Máis atrás o resto da flota en bordos de terra, intermedios ,e algúns como o “Fadesa” pegadiños á nosa popa cara a fora.
Nos non deixábamos de ollar para o noso inmediato perseguidor tentando por todos os medios non perder a ventalla que ostentábamos (nunca tanto corrín por unha cuberta, neno, non nos chegaban as máns); pero, hete aquí que nos veu a sorte a ver: O “Fadesa” (supoño que forzando ó máximo) rachou o seu xénova, co cal a súa velocidade caeu en picado mentres atendían a arriar os trozos da vela rota e izaban a toda presa outro xénova ,máis pequeño. Nos, que non baixábamos dos dez a once nós, seguíamos aumentando a ventalla, agora xa con tranquilidade.
Cando xa tíñamos a Sisarga Grande ó noso través, e o resto da flota estaba desperdigada polos Baixos dos Baldaios ben ó lonxe da nosa popa, viramos en demanda da boia de recalada ,que segundo as instruccións de regata debería estar na Praia das Salseiras..., pero, por máis que ollamos para o punto indicado alí , nen con prismáticos veíamos nada.
O patrón da orden de avisar por radio ó barco do Comité de Regatas por ver se o fondeo da boia garreara...
Caaa!!! chegaramos tan axiña que o Comité ainda non tivera tempo de colocar a boia!!.
Cando estabamos xa a menos de media milla da punta da escolleira do Porto vimos sair fungada unha neumática coa boia que fondearon xustiño co tempo xusto para que o balizador nos deixara sitio abondo para virar e enfilar a liña de meta.
Cando sonou o bocinazo que marcaba a nosa entrada levabamos dúas horas ,doce minutos , dazaseis segundos de regata. Acababamos de marcar novo record no recorrido desta proba!!!
Por radio os xuices deronnos a boa nova e os seis caimos cun sorriso de orella a orella sobre a cuberta. Ainda quedaba amarrar e arranchar as velas e a maniobra... pero, a satisfacción dabanos ás.
Non sabes a que se montou esta noite por Malpica coa tripulación do,agora coñecido como: “O Rápido de Malpica”.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-09-2008 22:34
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [17]
© by Abertal