Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Cara a Faro vou lixeiriñoo... (I)
Suspirandooo... (léase con ritmo de Pucho Boedo). E non ,en Faro non nos está agardando a nena Carmela. Está ,eso sí, o trinta aniversario da concentración motorista maior de Europa.
E este ano a viaxe ía ser moito máis divertido que os anteriores. Onde vai parar!

Sí, amigos, este ano baixou conmigo o meu amiguiño Xavier. Probe, non sabía onde se metía!.

Eu advertinlle sobradamente da miña media de velocidade en ruta cando vou en moto ; e ,ainda así, o coitadiño fixo prevalecer o meu profundo coñecimento do país portugués ó considerable descenso das súas velociades de cruceiro habituais nas estradas.

E , aquí nos tes ós dous “on the road” rumbo S.

Este ano, a miña crónica centrarase máis ben na inesquecible viaxe, antes que na concentración (que dito sexa de paso, mellorou se cabe en calidade, servizos e actuacións con respecto a outros anos).

Verás: Ó arrancar da Coruña e achegarmonos ás tropicais terras do S. de Galiza xa nos decatamos de que o primeiro tramo da viaxe non ía ser tan calurosa como o ano pasado. Por fortuna non houbo chuvia e, de non ser por un molesto vento do NW. que por veces nos obrigaba a ir nas rectas medio tumbados por mor de manter a trazada, tería sido unha primeira etapa ben agradable.

A parada para dormir e dàrmonos unha homaxe tíñamola en Nazaré. Alí xa reservara eu un hoteliño ó carón da praia e coa garaxe gratuita para no deixarmos as motos na rúa.

A miña reserva era dun cuarto doble ,que , como todo o mundo sabe, supón dúas camas,DÚAS . Bueno , todo o mundo non. A recepcionista do hotel de marras ó vernos chegar, enseguida deducíu (non sei por que carallo) que eramos parella (??) e por tanto en aras de agradarnos e mostrar que alí eran máis modernos que ninguén, tentaba meternos nun cuarto doble con cama de matrimonio!!!

Cando mo dixo como a cousa máis natural do mundo, eu caseque lle zosco co casco. Mentres, Xavier, non paraba de rir. E ainda a tía tentaba convencerme dicindo que por defecto un cuarto doble se sobreentendía con cama de matrimonio!!.

Onde? Cando? Mira que non terei eu feito reservas por ahí adiante; pois se non o especificas, sempre, sempre che dan un cuarto con dúas camas, joeeeer!!

Ó final, e aquí está o truco, a amable recepcionista acordou (previo pago de 10€ de recargo) en darnos un cuarto con dúas camas. Pagamos o imposto revolucionario e mentres escoitaba as argalladas de Xavier subimos a ducharnos (por separado,eh) e despois sentamos na terraciña a disfrutar das vistas pensando en ver quen sería o pringado de baixar a por unhas copas de vinho verde ben fresquiño.

Nen él nen eu (que ainda rumiaba o cabreo coa recepcionista) fumos quen de movernos ata o bar ; e decidimos agardar a hora da cea; que xa tiña apalabrada na Adega de Adelia onde, pouco tempo despois, nos homenaxemaos cunha botelliña de Dão e unha dourada que ,entre os dous, costou o noso darlle traza.

Ó día seguinte ,despois dun opíparo pequeno almorço fumos a recoller as motos para seguir camiño.

Ou alomenos eso pensaba eu...
Unha vez pertrechados vexo que a moto de Xavier non arranca. “Támosche ben” pensei.

Pero , que va, era un dos xogos que Xavier preparara para facer a viaxe máis divertida.

O caso é que eu non estaba pola labor de ficar en Nazaré e mentres lle insistía en que montara na súa moto ,ía quitando a miña chaqueta, o meu casco e dispoñéndome a empurrar todo o que fixera falla para que a moto de Xavier arrancara. E arrancou! Non che foi á primeira, pero de que arrancaba estaba ben seguro!! Caseque deixo o desaiuno no chao da garaxe; pero a moto non nos escarallaba a viaxe. Nooon!!

A estas alturas supoño que pensades que esto fora un mero incidente da viaxe; que va!! Foi un bonito xogo inventado por Xavier para a tonificación mañaneira dos viaxeiros.

Seguimos a ruta ,e aló por Montijo xusto cando paramos por mor dunhas obras na estrada, volta ó divertido xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar”. Así que volta a quitar a chaqueta, o casco,as luvas e ...Aaaaaaah!!! non teño a documentación da moto!!! Miro o peto interior da chaqueta, onde debería estar... e, non está!! palpo a ver se estaba noutro dos petos. Nada. Polo menos o tfno. Non caera; e non só eso, se non que tiña sete chamadas perdidas do hotel de Nazaré. Xa medio mosqueado chámolles ; e era a recepcionista que me avisaba que a documentación fora atopada na garaxe.

Claro, penso eu, coa presa de quitar a chaqueta, e o cabreo da avería, seguro que caeu e nen conta me din. Por fortuna esta vez non quería cobrarme suplemento e comprometeuse a enviarma ó meu domicilio. De todos os xeitos como ía estar varios días sen documentos ofreceuse a escanear o máis importante e enviarmo ó meu “email” (como cambiou o conto).

Non , se ó final, a tía non era tan lurpia...

Mentres a moto de Xavier xa voltara a arrancar, e estabamos de novo en ruta , ata a gasolineira de Setúbal. Alí parada a repostar, e volta ó xogo da viaxe.
Pero, queres creer, que a puñetera moto cada vez necesitaba máis treito de empurrón para arrancar!!

Como ,a pesar dos divertidos xogos argallados por Xavier, íamos moi ben de tempo; decidimos seguir baixando pola IC1 por mor de disfrutar moito máis da paisaxe alentejana e de gozar da compaña dos milleiros de motos que , coma nos , enfilaban o rumbo de Faro.

Ata chegarmos à gasolineira que hai ó S. de Ourique ainda tiven ocasión de botar unhas cantas carreiriñas detrás da moto de Xavi. Alí xa non houbo máis carreiras. Supoño que Xavier xa cansara do xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar” e decidira preparar outra actividade para non aburrirnos na viaxe. Tratábase de: “O grueiro suicida”.

(To be continued)
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-08-2011 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
Os nosos amiguiños da ITV








Faiche xa varias semáns que estou moi indignado. Pero, non vaias pensar que a cousa vai a menos. Que va!!, según vou informándome picoteando aquí e acolá (evitando “of course” os medios tradicionais e moito máis o Diario Oficial de Sabón= La Voz de Galicia) a miña opinión vaise encendendo e a miña indignación vai acadando graos cuaseque bolcheviques.

Ben, pero no rebumbio de todos os latrocinios dos nosos políticos,a visita do xefe do estado Vaticán que custará o indecible, e de que a crise a estemos a pagar os de sempre por aquí no país máis moderno do Norte de África ( canta envexa san me producen os islandeses...); tocábame de irlle pasar a ITV á Nosa Sra. de Volusia.

O que nun principio non deixaba de ser un mero trámite a levar a cabo obrigatoriamente ,previo pago, nun taller que a Xunta decidíu otorgar a un dos seus amiguiños da alma, e non como ocurre nos paises civilizados de Europa onde cada vehículo pasa a ITV nos talleres propios da súa marca (que en boa lóxica son os que mellor coñecen cada máquina), este ano ameazaba con convertirse nun auténtico viacrucis por mor da última ocurrencia que lle pasou pola cacholiña ó político de turno.

Verás, ó Sr. ministro de industria e ós seus alegres mariachis non se lle ocurríu mellor cousa que cambiar o regulamento das estacións de ITV para poñer as cousas máis costa arriba ós propietarios de motos. Sí, amiguiño, se hai anos non pararon ata destruir a puxante industria motorística española (Montesa, Sanglas, Ossa, etc. etc) agora parece que lle queren meter o dente ó que queda da industria auxiliar. Segundo a norma recén parida non poderás ter montado na túa moto nengún accesorio que non sexa orixinal do fabricante. Ahí queda eso...

E claro, esta falcatruada é especialmente doente en motos como a miña, que se engloba dentro do universo “custom”. Esto é: Motos onde cada propietario personaliza a súa montura ata onde o seu peto e o seu bon gusto lle permita.

Xa me imaxinaba desmontando a pantalla parabrisas, os puños calefactables (sí, en inverno tamén se anda en moto), as maletas e o cofre portaequipaxes , as plataformas para apoiar cómodamente os peiños en rutas longas como as que gosto de facer, e ata os dous faros de longo alcance para ver mellor a estrada pola noitiña.

A outra opción , contemplada na parida do ministro, era a de levar a homologar todos e cada un deses accesorios; o cal suporía a participación dun enxeñeiro industrial cun proxecto individual para cada cousa e que despois cho aprobasen. Noutras palabras: Pasa por caixa, pringadooo!!

Non che me chegaba a camisa ó corpo. Entrementres , a rede ( que polo de agora ainda mantén un atisbo de liberdade...¿por canto tempo?) fervía nos foros moteiros con opinións e avisos de xuntanzas en Madrid por parte dos fabricantes de accesorios e os “listos” do ministerio.

Como queira que non se daban aclarado , e polo que se podía leer, a ITV era máis ben unha lotería dependendo do humor do mecánico(?) que che revisase a moto, encamiñei os meus pasos cara unha das dúas da cidade. Agardei o meu turno , e cando nos tocou asistín a unha sesión de fotos por parte do funcionario disparándolle á Nosa Sra. de Volusia como se fora Irina Shayk posando para “Sports Illustrated”. Eu xa decidira apostalo todo a unha carta e aló que me fun con todo instalado. O señoriño mediu todo con meticulosidade,e ata lle puxo un micro no tubo de escape para gravar o seu armonioso soni a eso de 3000 voltas. Cando xa parecía que ía ser agraciado co gordo, ó “baranda” iluminóuselle a cara ó mirar para a roda dianteira, e sorrindo veu cara min enarbolando un papeliño co “non apto”.

Como era notoria a cara de triunfo do tipiño, pregunteille a razón ;e non se lle ocurríu mellor cousa que contarme unha milonga sobre unha letra da roda que non correspondía coa que figuraba na ficha técnica(a roda tiña unha “S” e debía ter unha “H”). Tentei explicarlle que a roda era a mesma que a da anterior ITV e que non puxeran nengunha pega anteriormente , e que abrira os ollos e vira o tipo de moto que estaba inspeccionando, que non era precisamente unha moto para correr...

Vano intento. O funcionario xa pillara presa e non ía soltala. Tentei razoar con él , sen decatarme de que o que buscaba con eso era destruir a súa cara de felicidade polo triunfo da letriña.

Só no momento no que lle fixen referencia á falta de unidade de criterios da ITV e á concesión da certificación ISO9000 cando menos, sospeitosa, unha sombra de medo cruzou a súa mirada; pero foi pouco o tempo de dúbida e seguíu coa matraca: “Non coincide coa da ficha técnica”... “non coincide coa da ficha técnica”... Por un intre pensei que entrara nun bucle e ata pensei en darlle un cachete...

Resultado: A cambiar a roda por outra coa letriña axeitada e voltar a perder tempo tendo que facer malabares horarios precisamente nesta época cando máis curro hai na miña empresa. Entre pitos e frautas roda nova, paga no taller e da gracias...

Éche ben certo, vivimos no país menos malo de todo o N. de África.
Viva Islandia,joeeer!!
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-06-2011 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
Unha noite en Viena





O outro día estabámosche na “Bombilla” tomándolle uns “ullas” e unhas tapiñas de tortilla Carmen,Ana e máis eu.

Mentres que arranxabamos o mundo e poñíamos en claro se o PSOE é a dereita moderada e o PP é a extrema dereita, a conversa tomou novo pulo ó xurdir o tema da miña reciente viaxe.

Púxena ó corrente das nosas aventuras no medio do Tirol e comenteille un asuntiño que ela me pedíu que fixese público para aviso de viaxeiros.

Verás , a tarde na que nos íamos chegamos a Viena sobradísimos de tempo. O noso voo non saía ata as tres de mañá e decidimos pasar o tempo de visita turística pola cidade.

Como queira que a cidade non era en absoluto descoñecida para min, acordamos que eu iría por libre mentres que os meus colegas se metían a percorrer o Palacio Hofburg e as súas enormes dependencias. Así que unha vez que os tiña empaquetados na cola para pillar as entradas e xa amañáramos quedar un par de horas despois para dar unha voltiña pola Ringstrasse e tomar un cachiño de Tarta “Sacher”, eu encamiñei os meus pes cara o Mozart Café. Alí dinche boa conta dun delicioso “capuccino” e un pedazo de tarta da casa (para min moi superior á do “Sacher”).

Mentres estaba disfrutando do caloriño do local e da paisanaxe da cidade, vin un cartel que anunciaba unha actuación na Sala “Musikverein” (sí,oh, a Sala dende a cal se transmite o Concerto de Aninovo pola tele); total, que como nunca vira a sala co uso para o que foi feita ,e como estaba a un tiro de pedra dela, din por finalizado o meu cafeciño e achegueime ata alí.

O concerto ía celebrarse pola noite ; pero como estaba aberto e ninguén me parou , puxen cara de persoal da casa e tirei para adentro. Arrimeime a unha das columnas do fondo e asistín , un bo cachiño , a un dos ensaios da Filarmónica que a eso das oito tocaría unha selección de Strauss.

Saíume redondo, e encima gratis!.

Por fin puiden experimentar a famosa sonoridade da dichosa sala. Todas as outras veces que a visitara nunca me coincidira de vela e ouvila con músicos.

Pronto ía dar a hora na que quedaramos para ir a cear. Entre a tarta e o concerto privado e personalísimo da Filarmónica caseque nen me decatara. Tirei cara a Porta do Hofburg e resgardeime da neve que empezaba a caer no toldo da tenda “Loden” que está frente por frente á porta do palacio. Eles ainda demoraron unha media hora ; pero eu tiven a espera amenizada por un grupiño de músicos que debaixo do arco da porta do palacio amenizaban a cola dos turistas cunha boa selección de “Blue-grass”.

Unha vez que eles apareceron propúxenlle irmonos pola “Kärnerstrasse” ata a tenda Zara, ou para ser máis exactos, ata a Catedral de S. Esteban.Alí ó carón da catedral podíamos cear nunha adega ben chula: a “Zwölf-Apostelkeller” ( Adega dos doce apóstolos ou aljo así).

O local componse de tres sotos (que durante a segunda guerra mundial foron usado como refuxio) e en cada un hai un ambente distinto e algunha variación na carta.

O persoal alucinou cando entramos, e eu non parei no primeiro soto e seguimos baixando ata dar co terceiro , onde ademáis actuaba un grupo tirolés que nos amenizou a cea a base de queixos, salchichas, “chucrut”, viño “Riesling” (unha especie de viño verde producido nas aforas de Viena) e ,por suposto, cervexa local.

A cousa foi de maravilla ata a hora de pedir a conta.

Aquí empezaron os problemas. Na factura aparecían cousas que non pedíramos , racións grandes cando nos pedíramos as pequenas, etc. etc.

Total case que uns 70€ de máis. E o máis curioso, o camareiro que nos atendeu en correcto inglés, cando lle reclamamos deixou de entender o inglés e só nos falaba nun alemán (supoño que algún dialecto austríaco) que imposibilitaba a comunicación e, por suposto, o bon fin da nosa reclamación.

Como a cousa empezaba a quentarse, e o tío non baixaba da mula, a min saíume a vena “galiciana” e empeceille a dicir en correcto galego que ou nos daba a nosa conta ou chamabamos á policía.

Oes, debeu de ser o Espíritu Santo ou algo así , pero de súpeto ó camareiro voltoulle o inglés ó maxín e Oh, maravilla!, apareceu a nosa conta (de verdade) como por arte de maxia.

Pagamos, saímos lispiados do local, e no tren camiño ó aeroporto pensamos que o camareiro debía ter xa experiencia no “nejosio”, porque foi nomearlle á policía e: chispún.

Tivemos sorte e moi boa. Imaxínate un grupo de turistas con pinta de latinos polos catro costados e sen coñecimentos de Alemán (mais que a nivel de usuario) e a policía que, en boa lóxica, estaría máis disposta a creer ós da casa. Mais polo que se víu o listiño do camareiro debía ter xa un curriculúm amplo na comisaría da zona e optou por non tensar a corda, non fora a ser o demo...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-05-2011 19:55
# Ligazón permanente a este artigo
Como distinguir unha rusa entre un cento (e III)






Foiche coma unha aparición.

Baixaba eu da Hautplatz por unha das rúas máis animadas a esa hora da tarde, cando xa todo o mundo estaba de volta das pistas , e alí estaba ela embutida nun longo abrigo de pelexa (supoño que sería visón ou algo así) e coa carapucha posta.A sú estilizada figura e o escuro do abrigo facía que ainda destacase máis sobre o manto branco da rúa.

Notábase que debía estar agardando por alguén.

Eu baixaba cara a alí mentres pensaba: "Ten que ser rusa por forza." Entre o rebumbio de xente que entraba e saía das tendas que xalonaban a rúa, ela destacaba pola súa altura e a súa esbeltece. Mantíñase de costas para min, e eu apresuraba o paso para pasar ó seu carón.

Non tiven que correr moito .

Supoño que á procura da persoa que agardaba, xirouse e permitíume gozar da plenitude de toda a súa beleza.

Foiche só un intre , mais nel , sentínme como Omar Sharif nunha das secuencias de “Doctor Zhivago”. Fronte a min ,enmarcada nunha carapucha de visón, presentabase a ollada duns ollos propietarios de todo o azul do xeo da Taiga Siberiana, uns lixeiros e graciosos mechóns loiros e eses beizos que escomenzaban a articular algo a alguén que presentín ás miñas costas e que a grandes zancadas avanzaba ata onde ela estaba.

Era , por suposto, o complemento ideal de todas estas belezas rusas que , nesta época do ano aniñan en zonas como Escaldes, Andorra la Vella , e polo que se ve tamén aquí en S. Xoan do Tirol.

Por experiencia sabía de sobra que estas bonecas rusas están moi lonxe do alcance de calqueira latino coma min ou coma os meus colegas. Pero , eles non o sabían.

Pasei ó carón da diosa de xeo e do seu “armario” e seguín cara o Gasthof onde quedara coa xente para tomarlle unha cea quente.

Mentres fun decatándome da razón das tendiñas de Hermés e de Bulgari que había nunha vila tan chusquiña e tan apartada. Non era outra que a de cubrir as necesidades de toda esta clientela.

Verás. A maioría destas mulleres ás que distinguirás fácilmente entre a multitude pola súa apostura, a súa pel branquiña, o seu cabelo platino , os ollos dun azul xeo como o que podes ver nos enormes desertos brancos da Tundra, os beizos colocados coma se che foran a dar un morreo, que moi raramente verás sorrir ; e que cando falan cos seus acompañantes caseque non articulan as palabras. Estas princesas bálticas,dicía, sempre suelen estar acompañadas por tipos impresionantes en tamaño e mala cara, que habitualmente fan realidade todos os seus soños con ostentosos faixos de efectivo ou con tarxetas con apelido: Platinum.

O seu habitat natural suele ser o das tendas de luxo.

Cando ves soa unha destas impresionantes aparicións debes ser cauto; xaque logo ha de manifestarse o “caixeiro automático” de tamaño familiar que as acompaña invariablemente.

E , non vas a querer que o seu acompañante que, por norma xeral, con só dar un bufido podería poñerte en órbita xeoestacionaria, se chame a malosentendidos con grave risco para a túa integridade física. (Elas , meu amiguiño, pasarán de ti nun 90% dos casos).

De todo esto ainda non falara cos meus colegas a fondo. Sí na viaxe de volta no tren comentáramos algo cando a un dos “acompañantes” lle vimos no sobaco un bulto sospeitoso; mais tomárono como unha anécdota.

Éche por eso que cando cheguei ó Gasthof onde agardaba o resto da tripulación vin a Xesús enzarzado nunha especie de media bronca cun deses “acompañantes” mentres a deusa de xeo observaba a situación con indiferencia dende a mesa.

Pola cara de Xesús, Andrés e Adrián vin que a cousa pintaba mal ; e polos berros en ruso, ucraniano, lituano ou algo así dábame que o cabreo do señoriño era dos bos.

Coñecendo ó “pinta” de Xesús , seguro que tivo algo que ver a súa permanente animosidade para entrarlle a todo o que se menee e leve faldas. E ,claro, cando apareceu o cachimán da deusa de xeo, liouse boa.

Eu achegueime con pausa e sen presa á mesa deles e vin como Ramón viña da barra cunha botella e uns vasos . Era vodka, e por señas facíalle ver ó colega da rubia que estaba invitado para ver de desfacer o entorto.

Parecía que a tensión ía baixando a medida que eu me achegaba tentando lembrar os catro palabros en ruso que utilizo no traballo cos clientes dese país.

Cando xa me estaba sentando con eles ainda a quentura do cabaleiro ruso se podía percibir, e du acertei a saludalo cun “priviet” (“hola” en ruso. Non ,non sei como se escribe en cirílico) ó tempo que collía un vaso de vodka (nunca na miña vida o probara antes) e o alzaba cara él cun sonoro “nsdarobia” (“salud” en ruso).

Salvamonos dunhas boas. O tipo sorriu, bebíu dun trago , nos fixemos o propio . Escachou o seu no chao. Nos tamén. E mandou servir vodka a todo o local.

Entrementras eu estaba dubidando entre morrer por inxestión tóxica (diooossss, como queimaba o puto vodka! Aló vai o meu probiño esófago!) ou aguantar o tipo por mor de non comernos unhas ostias espesas.

A noite acabou co persoal perxudicado (supoño), ainda que non che me decatei moito porque á segunda copa xa estaba fora de cobertura no banco corrido da nosa mesa.

O resto dos días que ainda tíñamos foron ben máis pacíficos e ata fumos quen de conseguir que Xesús se limitara á contemplación estética da paisaxe.

Cousa esta que ,a bon seguro, nunca nos agradecerá.


Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-03-2011 21:19
# Ligazón permanente a este artigo
Como distinguir unha rusa entre un cento (II)
Saímos cedo do balneario e como parara de nevar ainda demos un pequeniño paseo pola vila e achegámonos ata o albergue onde eu me aloxara hai algúns veráns. Érache ben máis bonito así todo nevadiño. Mais como a noite xa caera había un cachiño, decidimos tomar o tren de volta e ver a posibilidade de picar algo ó chegarmos a St. Johann.

No apartamento non había ninguén que se decidira a poñerse coa cea; así que saímos a ver que podíamos atopar (a un precio moderado) para pechar un día inesperadamente interesante.

Mentres andabamos pola rúa principal (Mª Teresa Strasse) non deixabamos de ter contínuos encontros con esulturais e impresionantes mulleres embutidas en abrigos de pel e todas ellas con similar accesorio malencarado tipo armario roupeiro ó seu carón. Entre “aparición” e “aparición” ollabamos para as cartas dos restaurantes con decepcionantes resultados ata que, nun calexonciño, ouvimos un rebumbio de cánticos con apariencia rexional. Como a fame xa apretaba, decidimos seguir cara alí.

É curioso; mais ainda que pasearamos bastante pola vila (non che había moito máis que facer ó baixar das pistas) non reparáramos ainda nese garito.

Era unha especie de taberna típica (“gasthof” lle chaman por aquí) e esta levaba o bonito nome de: A Taberna da Sra. Carmen da Casa de Arriba. Sí, dito así non soa moi alá; pero, “amijiño” vas ver no orixinal: “Das Blumengarten von Hohenhaus von Gasthof”.

Que? Como che queda o corpo?. Aah!, agora sí,eh!

Ainda que non vimos a carta por nengures ,visto a animación dos parroquianos decidimos entrar e decote xa nos puxeron nunha mesa con banco corrido. Sí, oh, coma esos que había nas tabernas das feiras onde lle tomamos o polbo.

Só, que aquí en vez de polvo e viño , o menú era de salchichas, “shaft” (algo así como “codillo”) e cervexa a esgalla.

Cando nos chegamos, xa o persoal estaba con moitas cervexas de ventaxa e aproaban cara a exaltación da amizade e os cánticos rexionais (sí cos berros típicos tiroleses e todo).

Deseguida nos mimetizamos e tratamos de poñernos á altura. Por suposto o noso descoñecimento da letra das tonadiñas mermou un chisco o noso rendimento musico-vogal; mais ó pouco (e unha vez tomada carreiriña: xarra vai, xarra ven) xa eramos íntimos amigos e ata podías escoitar a Andrés tirándolle os tellos a unha das exuberantes camareiras. Mentres que eu non saía do meu asombro ó ver a fluidez que acadara no meu alemán de nivel usuario.

Xuroche que se non fora pola falta dunhas cuncas de viño e uns callos ou unhas tapiñas de polbo, o ambente e o persoal podería pertecer tranquilamente á primeira feira do ano en Betanzos .

Deran xa as doce da noite (o cal nestas latitudes é “after hours”) e o persoal daba mostras de querer embocar a porta do local. Nos, que xa estabamos ó nivel etílico da concurrencia, tentamos de convencer ós máis argalleiros de seguer a festa. Non che houbo nada que facer. Os máis tolos abandonaron a eso da unha da mañá, e nos detrás.

Quen nolo ía dicir. Un día que dabamos por perdido e mira ti coma foi rematar!! A ver quen che eskía mañá.

As rusas,dis?

Ah, case se me esquece. Boeno pois na seguinte marea. Agora teño sono.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-02-2011 18:12
# Ligazón permanente a este artigo
Como distinguir unha rusa entre un cento (I)
Aló por Novembro quedara para unha cea con parte da tripulación coa que compartín o meu medio cruce do Atlántico. Seguimos véndonos de cando en vez e ós postres xurdíu a idea de irnos á neve. Como queira que eu neso xa teño algo de experiencia , deles só Xesús esquiara de cando en vez, propuxen alugar un apartamento en San Xoan do Tirol e pegarnos unhas baixadas polos Alpes abaixo.

Ainda que ó principio a xente non estaba moito pola laboura de ir ata aló , unha vez que vimos as tarifas de voos baratos ata Viena dende Londres, quedounos claro que era abordable se pillabamos un apartamento para os seis.

Meu dito, meu feito.

Hai xa unhas semaniñas que voltamos da nosa experiencia nos Alpes , e teño que dicirche que o mesiño que me pasei no 2001 pateando Austria e os seus albergues servíume de moito de cara á solución de diversos problemas loxísticos que houbo na viaxe.

Pero, agarda,que che conto:
A saida foi de Porto cara a Londres, e de alí a Viena. Despois tren ata Insbruck e de alí nun bonito e pintoresco tren de vapor que recorre un dos vales alpinos ata St. Johann in Tirol (ves, así soa máis glamouroso ).

Facía uns ben sete anos que non voltaba ó pobo , e se temos en conta que a última vez que estiven era en pleno verán; pois velo así todo nevado e recorrido por trineos tirados por cabalos nas súas rúas era como unha postal.

O noso apartamento non estaba moito no centro, mais sí que podías sair xa pola porta coas botas de ski postas e a menos de cincuenta metros había un remonte para subir ás pistas.

Neno, mellor imposible.

O edificio onde nos aloxabamos non desentonaba nada co entorno. Casiñas dun máximo de tres plantas , moitas delas de madeira e coas fachadas todas adornadas con frisos de frores. Todo típicamente tirolés.

As pistas, que dicirche, de todas as cores e con neve a esgalla. Tres dos novatos contrataron un monitor chileno para irse poñendo ó día e a eso das doce da mañá quedabamos todos xuntos para xantar e despois eu ainda ficaba on eles nas pistas de principiantes para botar unha man. Ó fin quen os embarcou en vir ó Tirol fora eu,así que era o mínimo unhas clases particulares.

E a eso das catro, de vagariño eskiando ata a porta!!

Mais houbo tempo para todo. Ata para presenciar un alud.

Sí, verás á mañá seguinte estabamos na cola do remonte ó carón da nosa vivenda, e cubríndonos como podíamos dunha ventisca de neve de sete estalos, cando ouvimos como un trono forte e lonxano que ía achegándose a nos. Na caseta do telesilla empezou a chiar unha serea e o operario parou todo ó momento e mandounos afastar de alí. Cando quixemos darnos conta estaba baixando como unha onda de neve, a duras penas visible entre a ventisca, pola pendente abaixo que de contado cubríu ata a fiestra da caseta do telesilla. Joeeer, tu , se non chega a ser pola dilixencia do “pisteiro” que nos afastou a fume de carozo, a algún de nos había deixarnos enterradiños ata o cuello.

Unha vez repostos de susto e vistos os acontecimentos, o persoal decidíu tomar un día de descanso. Como queira que a vila xa a tíñamos moi vista propúxenlles tomar un tren ata o val contiguo para irmonos ata Bad Gasteinn un pequeño pobo balneario que está a tiro de pedra e ó que só hai acceso por ferrocarril.

Eu coñecíacho da miña pateada polo país e pensei que merecía a pena mostrarllelo.

Verás, é un pequeño pobo de montaña cruzado no seu centro por unha cascada que , probablemente, nesta época do ano estaría conxelada, e cunhas piscinas municipais de auga quente que nos virían de perlas para relaxarnos. A vila só ten acceso por tren dado que o único túnel que existe para comunicalo cos outros vales é de ferrocarril; entón coches, camións, e todo o tráfico faise en trens que cada quince minutos comunican este val co resto do Tirol.

Nunha horiña bordeando enormes montañas e lagos xeados estabamos alí.

E como pensei, a catarata estaba conxelada. O persoal flipou co espectáculo.

Metémonos unha pizza entre peito e lombo e como tíñamos tempo entramos no centro termal.

Ainda que non subiran de prezo (seis euriños por tres horas) as instalacións melloraran moito. Agora había distintos “jacuzzis”, saunas, baños turcos, piscina de ondas, etc.

Creo que non quedaron descontentos do plan alternativo co que ocupamos o día.

E por se fora pouco a beleza da paisaxe estático, estaba (ó igual que St. johann) cheiño de rusas a cada cal máis impresionante que conformaban unha bonita paisaxe semoviente.

Pero eso éche tema do seguinte capítulo.

To be continued

(Sí, son malvado,cruel e despiadado...jejeje)
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2011 18:05
# Ligazón permanente a este artigo
Limpa, fixa e da esplendor





Mira que son vagoneto,eh.

O caso é que un día por outro … Bueno, ante todo ser agradecido e mostar ese agradeciemento a todas esas persoas que me leen regalándome anaquiños do seu preciado tempo e se toman a molestia de ver se o abaixo asinante se dignou a pasar pola páxina e escribir algo.

A todos/as eles/as moitas gracias. Sí, incluso a aqueles que habitualmente non deixan comentarios; mais , cando os deixan...ah, sonche unha moi agradable sorpresa.

Ben, paso a contarche que o outro día aproveitando un buratiño entre temporal e temporal decidín sacarlle a funda á miña “amoto” a Nosa Sra. de Volusia.

(Sí, que pasa, se B.B. King lle pon nome á súa guitarra favorita , eu non vou ser menos coa miña “amoto”).

Ben, decíache que aproveitando un claro na chuvia e no temporal que nos acompaña dende hai unhas semáns decidín salir a dar unha voltiña por mor de cargar a batería e quitarlle a ferruxe ó motor.

Arrancou á primeira!. Como se lle nota o motor noviño!!.

Saín da garaxe e encamiñeime , sen perder de vista o ceo, cara ó Sur. A miña idea inicial era a de achegarme ata a porta da Costa da Morte nunha excursión rapidiña antes de que rompera a chover de novo.

Xa estaba no paso de cebra da esquina de Honduras con G. Canaria e tocaba parar para que pasaran os rapaces que... “uuuiii!!! estou empezando a mosquearme de verdade!!!” Non van as criaturas e se poñen a bailar no medio do paso de cebra: Un pasiño para diante , dous para atrás...

Ben está eso de que “La juventud baila” ; pero, carallo , que vaian bailar a outro lado e que non me fastidien.

Bótolle cara e arranco sorteándoos como poido mentres escoito os seus berros animándome: “ Onde vas ,tolo!. Que temos preferencia nos!!” e a mellor de todas a que me adicou unha das rapazas montada nunha minisaia que estaba co grupo: “Así te exploten los güevos y te nazcan pollitos, pedazo de cabrón!”.

Ah, esa ledicia e despreocupación propias da xuventude.

Seguín cara o Monte de S. Pedro para atallar e escapar do tráfico mentres observaba polo restrovisor o role do vento e o novo rumbo que tomaban esas nubes negras do horizonte. Non ía poder chegarme ata Caión, como pensaba inicialmente; se non arriscábame a que o trebón me pillara á volta.

Acabo de deixar atrás Meicende e enfilo cara a costa de Pastoriza para colocarme detrás dun flamante Audi “S5”. Nen sequera intento adiantalo, total, penso para min, con esa máquina ha correr bastante máis que eu.

Craso error.

Iniciamos a baixada cara Suevos mentres sigo detrás do “S5” preguntándome que ten o conductor que non pasa de coarenta e ainda se permite frear nas curvas!!

Tento asomar a proa da Nosa Sra. de Volusia ; pero non che hai xeito. Sube un camión coa correspondente caravana e, teño que aguantarme detrás do extrano comportamento do “S5”. Así vou tirando ata a rotonda de Sabón cando por fin podo poñerme á súa altura e vexo ó volante unha señoriña de edade provecta aferrada a él como se lle fora a vida nelo, e coidando moito de non soltalo nen para dar a curva.

Á súa altura fágolle señas de que lle dé caña ; pero supoño que o feito de ver un moteiro ó outro lado da súa fiestra ollando para ela non contribuiu en nada a tranquilizala e darlle un chisco máis de seguridade. Alo menos eso deducín da súa cara de susto e do bandazo que deu, por fortuna contra o arcén

"Moita máquina para tan pouca pilota!!"(aquí ovación pechada dos grupos feministas presentes na sala: “porco machista, capullo, que o capen...”), penso mentres a rebaso de vez para evitar que me leve por diante cando se poña máis nervosa.

Pero, quieto parado, esto que vexo no meu casquiño son gotas de auga !.

Aló vai a miña excursión. Teño que dar a volta canto antes, a ver se con un pouco de sorte non me pilla de cheo o trebón...

Meerda!!, demasiado tarde xa. Entre a vella do “S5” e "La juventud baila" aquí me tes na recta da Refinería disfrutando do trebón de saraiba que anunciaban eses nubarróns. E ,claro é, o panatalón de augas na casa.Cagontooo...

Mañá ninguén me libra de unhas dúas horiñas de lavado, secado, abrillantado e pulido de cromados. Seguro que a do “S5” era controladora aérea... Dábamo o corpo... primeiro jódeme a ponte e agora a excursión...



Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2010 22:25
# Ligazón permanente a este artigo
A path tour is not a pub tour (e IV)
Despois dos miles de milleiros de “emails” que recibín para que non deixara aquí o conto (boeno, ó mellor non che foron tantos miles); teño que facer referencia ó magnífico Dpto. de alumnos extranxeiros da “Exeter University” e ós que dende a “IPC” (International Project Center) levaron adiante as actividades de ocio.

Sen eles/as e as súas múltiples propostas non teríamos tido unha estancia tan rica e variada.

A eles/as lle debemos a múltiples excursións turísticas a Plymouth, Darmouth, Dawlish cos ben bonitos percorridos pola beira Sur de Devonshire nese tren de vapor que nos levou polo que eles chaman a “Riviera Británica” ; E no Norte do condado aló por terras do Rei Artur a Tintagel (onde ainda se poden ver as ruinas do seu, según din, castelo), Boscastle co seu portiño imposible; e unha das cidades inglesas que menos inglesa parece: Bath.

En todas estas viaxes houbo un denominador común, que é a figura de Roger Watson. Un home xa cunha edade provecta e que viaxou pola maior parte do mundo gracias ó seu traballo como profe de inglés ; e que agora que xa está xubilado tornou ó seu berce e por mor de non apoltronarse ofrece o seu tempo á universidade para organizar actividades turísticas ,e teño que dicilo, amenas e moi interesantes.

Mais, non só quedaron en visitas turísticas as nosas actividades; o Dpto. Dirixido por Roger tamén nos preparou unha noite latina nun pub perto do Río Exe, e alí, a pesares do temporal que estaba descargando fora, rentabilicei (por fin) os meus dous anos de clases de salsa, cha-cha-cha, e merengue.

Sí, amiguiños, no medio dunha muchedumbre de media Europa, gracias a “Sal”, e a Helga puiden demostrar todas as miñas habilidades danzariñas, deixando o pabellón galego onde se merece. É que ademáis de “juapo” , bailo que da xenio verme.

Pero hete aquí que , uns días despois houbo outra proposta á que eu e un grupiño de alemanas , noruegos, bielorusas e algunha compatriota nos apuntamos.

Verás. No carteliño do corredor (que dito sexa de paso non se leía nada ben) ofertaban un “tour” polos locais nocturnos de Exeter , un “pub tour”,vamos.

Ou alo menos eso creía eu, e
ninguén das/dos meus colegas me desenganou.

Total que a eso das seis e media da tarde, xa ben ceadiños quedaramos na terraciña dun pub á beira do Exe no que eu, bendita inocencia, pensei que era o punto de partida para unha bonita ruta hosteleira. Ja! Ja!.

Unha vez reunidos todos/as alí, chegou Carol, a nosa guía, e aprestámonos a seguila. Encamiñouse por unha corredoira que seguí o curso do río, e eu pensei que quería escomenzar polo local máis afastado do centro para logo irse achegando.

O caso, éche que Carol seguía alegre a súa ruta mentres as miñas compatriotas non deixaban de escarallarse de risa.

Eu tentei que me informaran do cachondeo, pero non quitaba nada en limpo.

Así levabamos xa unha hora de
camiñata ( co meu consiguiente e crecente mosqueo) cando nunha conversa captada entre as colegas alemáns me entero que sí, que hai un pub ó que nos diriximos. Boeno, respiro aliviado.

Pero, caaa!! onde carallo estaría ese pub? . Xa iría por dúas horas de pateada e nada.

Achégome a Carol para que me aclarara o asunto , e a probe Carol tentando conter a risa explicame que a excursión non era un “pub tour” como eu “leera” ,se non un “path tour” de 8 millas á veira do Río Exe, e que remataba nun pub onde repoñeríamos forzas para a volta!!!

Eu, botando lume, voume para as miñas compatriotas , quenes ó verme achegar xa non poideron máis que estoupar as argalladas mentres as alcumaba cuns bonitos epítetos.

Neste medio tempo , algún alma caritativa xa se encargara de explicarlle ó grupo a miña terrible confusión co cal pasei a ser a estrela do puto “path tour”.

Cando demos chegado ó puñetero pub de fin do camiño, había preparada unha cuchipanda regada cunha cervexa local cun extrano sabor a mel. Eu, malditas as gañas que che tiña de poñerme con ese grupo de traidores/as.

Tomeille media pinta, recuperei un pouco o alento e escapei coma un foguete pola corredoira con intención de chegar a Exeter antes de que me dera por estrangular a alguén deses que se chaman amigos.

Catro horas e media (entre ida e volta) camiñando pola beira do río!! Manda carallo co "pub tour"!
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2010 16:48
# Ligazón permanente a este artigo
A path tour is not a pub tour (III)





Quedara de contarche algo sobre a magnífica experiencia da inmersión lingüística que recibiron varios dos nosos colegas ,e que a nos nos foi negada.

Para elo tiven que botar man das impresións alleas , pero totalmente fiables, de: Andrea, Puri, Xulio e Chelo. A todas elas , gracias.

Ainda que as familias ás que a nosa empresa destinou a estes compañeiros cobraron uns bons ingresos por facilitarlles unha auténtica “British experience” ; botando man das súas vivencias nas distintas casas onde lles tocou en sorte seren aloxados , todos/as coinciden no forte choque cultural que supuxo este encontro de civilizacións.

O peor de todo , e neso coinciden as crónicas dos catro, foron as horribles condicións hixiénicas vividas nas diferentes familias.

Se eres habitual desta páxina, xa sabes a enorme impotancia que pode ter unha ducha quente despois de uns cuantos días de travesía marítima; ben, pois os catro amigos falan por unha voz cando me contan da enorme dificultade para poder tomar unha ducha diaria nos seus respectivos fogares de acollida.

No relato dun deles (e non identificarei ó/á autor/a por petición expresa) fala de que ó terceiro día na casa coa que foi afortunado, atopouse con que fora cortada a auga da vivenda para evitar que o invitado/a seguise con ese malsán costume da ducha diaria.

Se é sabido que non hai nada mellor para a pel que o bonito e tradicional baño semanal que se leva por estas latitudes!

Noutro caso do que me falaron, a inmersión consistíu nun servicio de “aupair” no cal o/a invitada/o era conminado a participar nas labouras do fogar: limpando a casa, coidando das mascotas, cortando a herba... E aquí permíteme que faga referencia ás mascotas nas casas inglesas (léase os cans ou os gatos das familias inglesas) que , por suposto , teñen toda clase de dereitos moi por enriba dos do/a invitado/a . Tanto é así que o/a invitado/ chegou a preguntarlles pola ausencia de rapaces na casa ós seus anfitrións , e , non sei se por problemas idiomáticos ou porque realmente é así , a contestación foi: que non tiñan nenos porque os gatos eran alérxicos .
Sen comentarios.

Ah, e que non se me esqueza contarche a necesidade da bolsiña de auga quente para temperar a cama no cálido verán inglés. Encender a chimenea do cuarto nin se contemplou en nengún momento en aras de evitar un gasto innecesario.

E, que dicir da exquisitez da cociña inglesa!

Claro é que cando estás de invitado nunha casa, ainda que non te deixen ducharte a diario, ainda que teñas que sacar o can a pasear, ainda que teñas que botar unha man no xardín e na limpeza da casa; non podes por menos que ser educado e comer todo o que che poñen na mesa á hora do almorzo.

Se xa co desaiuno estiveches a piques de morrer dunha enchenta, non quero contarche como sería a cousa á hora do xantar , dada a enorme e variada exquisitez da cociña local. (Sí, adiviñaches: roast beef, patacas e col fervida...)

Nos, coitadiños, vímonos privados de todas estas xenuinas “British experiences” dado que no noso paso por “Holland Hall” tivemos que vernos na obriga de ter que ducharnos a diario, degustar unha exquisita cociña internacional(por mor da variedade de nacionalidades dos aquí aloxados), non tivemos a ledicia de cortar a herba dos xardíns da residencia, nen sacar a pasear o can. E ,como as desgracias nunca veñen soas, non tíñamos hora límite de recollida para voltar do pub.
Se acaso, a única “British experience” que viemos a diario foi a cola na barra do “Imperial”; porque sí, amiguiño, os ingleses fan cola para todo.

Podes creer que na barra do “Imperial” ou do “Cavern” ou en calqueira dos antros de perdición que frecuentamos , por moi cheos que estiveran, a xente non se agolpaba na barra para pedir a súa consumición!! Non, a xente facía escrupulosa cola e a/o barman/woman atendíaos por orden riguroso. Ah! Canto che temos que aprender no noso país onde nun local atestado de xente non hai quen poida topar un hoco na barra para pedir; e que me dis dese tempo que botas na cola e no que che da para pensar en mil e unha cousas. De ahí xurdiron pensadores tan sublimes como Carlos Marx, Benny Hill, Adam Smith... Eu , como non che teño tanta cabeciña como eles , mentres que chegaba o meu turno, só me dou para pensar se en vez dunha cervexa quente non me sería mellor e máis dixestivo un gin-tonic; e meu dito, meu feito. Oes, ben rico que estaba e ainda lle aforrei cartos!

Agora tes que desculparme. Acabo de ver a Lissa miña veciña de "Holland Hall" corsaria (é de Córcega, e de ahi o chiste fácil) e vou a ver se practico algo de inglés. O idioma,eh!.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-10-2010 22:39
# Ligazón permanente a este artigo
A path tour is not a pub tour (II)
A primeira na fronte.

Sí, non che nos dou tempo nen a afacernos ó novo horario ,nen ó almorzo “british”.

A nosa profe,Carol, despois dun animado debate onde puido comprobar o noso nivel de capacidade comunicativa en Inglés (onde, por certo, destacaron sobremaneira a miña viciña de cuarto e unha compañeira que vivíu ata os dazasete aniños en U.K.) deixounos ben clariño que o idioma que nos falabamos era o falado por ,como moito, un dous por cento da poboación deste país.

Despois de eso ,como comprenderás, ó que máis e ó que menos entrounos un baixón de carallo.

Carol, unha boa profesional todo hai que dicilo, tentou nos seguintes días de elevar a nosa maltreita autoestima semántica celebrando e xaleando calqueira dos nosos escasos e precarios avances , lembrándonos o maravillosos que somos (as súas palabras exactas: “You`re amazing!!”).

Pero, non che bou dar a vara coas nosas cuitas lingüísticas , se non que vou tentar, ó longo destes capítulos, darche unha visión pouco obxectiva e totalmente persoal do noso paso polo condado de Devonshire.

Ainda que o ritmo de clases era ben forte. Entrabamos cediño ,con parada para un sandwich infecto a eso das doce da mañá, pola tarde tiñamos abondo curro . Por fortuna a Universidade preparounos unha serie de actividades de ocio para algunha tarde-noite e algunha excursión para ver os alrededores.

Do resto do tempo ocupámonos nos descubrindo que ,ó fin, Exeter non era tan aburrida como nun principio chegamos a pensar.

De feito o primeiro día, non me preguntes como, fomos dar cun dos locais que sería fixo na nosa andadura nocturna da cidade, era “The Old Fire Station”. Un antigo cuartel de bombeiros agora reconvertido a pub onde a horas intempestivas ( ás doce da noite) servían unha moi barata e enorme pizza que nos axudaba a sobrelevar a fame que a esas horas xa facía estragos (a cea era as seis da tarde, ti me dirás), así como unha exquisita cervexa con sabor a macedonia, a “Skinners”; e que ademáis era servida fría! ( o cal xa che é raro, porque aquí a cervexa sírvese quente ou como moito do tempo).

Sí, tes razón, eu non che son de cervexas; pero por estas latitudes pedíannos por unha botelliña de “Martín Codax” a bonita cifra de 39Libras!!!, polo cal a opción alcohólica estaba clara.

Segundo pasaban os días non só nos adaptabamos á cidade, se non que íamos vendo que había vida (e moita) máis aló das clases e dos “deberes”.

A parte do “Old Fire Station” onde podías asistir a concertos en directo de grupos folk, tiñamos unha oferta que para sí quixera unha cidade de tamaño similar como podería ser A Coruña. Verás: Tres teatros funcionando a tope con funcións de todo tipo, dende o máis experimental (do estilo da Nasa en Santiago D.C.) ata o repertorio máis clásico; tres cines, dos cales un era de versións orixinais; múltiples sás de exposicións; e locais como “The Cavern” con diversa oferta de música en directo (heavy, R&R., Blues...), ou “The Mama Stone” onde puiden ver ao vivo ó mítico Salomon Burke; ”The George`s meeting house”,unha vella iglesia reconvertida onde podes tomarlle algo ó pe do púlpito; e a nosa base de operacións: “The Imperial” , a escasos minutos da nosa casiña en “Holland Hall” ,e onde podías disfrutar duns enormes xardíns (cando os temporais do verán inglés nolo permitían) , dun antigo invernadeiro (“L`Orangerie” chámanlle) e de confortables salóns onde degustar un exquisito gin-tonic.

Se che digo a verdade , entre o curro e a intensa vida socio-cultural, non che nos quedaba moito tempo libre.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-09-2010 17:45
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal