Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Cabos do Norte
Hai anos eran habituais as probas de longos percorridos, os máis vellos ainda poderán lembrar a Regata do Mar de Fisterra e outras parecidas. Hoxendía é moi pouco habitual unha regata longa nas costas do Norte da Galiza; por fortuna o Náutico de Sada voltou a recuperar esa vella tradición de probas longas con esta (xa a segunda edición) dos Cabos do Norte.

A proba parte un sábado a eso das catro da tarde cara o N. pasando polos cabos Prior, Prioriño, Punta Frouxeira, Ortegal e Bares; utilizando como boia de recalada a Illa de Coelleira. Unha vez deixada por babor iniciamos o percorrido inverso sen parar. Ollo, por se algún listiño houbera, sempre se fai constar que non se poden pasar os Aguillóns polo interior; e ademáis todos os barcos se equipan, por parte da organización, dun “tracker” que vai marcando as derrotas de cada un na páxina web da regata.

Ben, a deste ano ía ser unha proba difícil polas escasísimas condicións de vento que se preveían.

Nos, co Hansa, arrancamos ás 16h. de Sada cuns oito nós de vento do SW. Unha vez pasado Prior empezou a soprar algo máis; e o patrón decidíu afastarse de terra en busca dun chisco máis de presión. Polo bordo de terra optarón o “Ourense”, o “Gómez” e o “Mirfak”.

Desafortunadamente pronto se víu que a nosa opción non era a axeitada. Según nos íamos afastando da costa íamos vendo como os do bordo de terra ían acelerando e deixándonos atrás. O patrón decidíu que xa estaba ben de regalar tempo e millas. Viramos cara terra ó tempo que izabamos o “A4++” (un dos varios spís que levamos abordo).

Foi unha das decisións máis acertadas da proba, ou alomenos eso parecía. O feito é que saímos escopetados cara a costa, eso sí , á popa do “Ourense” que era o que pechaba o grupo de cabeza.

Unha vez chegamos á súa estela “trasluchamos” e dispuxémonos a dar caza ó grupo que lideraba a proba.

Primeiro puxémonos a desventar ó “Ourense” e poñelo nervoso ata que o pasamos por sotavento. Era ben certo que aquí había moita máis presión que polo bordo de fora. Despois era cousa de tempo que deramos caza ós outros dous se as condicións de vento seguían así.

E non só seguían, se non que había rachas que presaxiaban o peor para a resistencia do noso spí. Contodo, o patrón decidíu arriscar por mor de non perder tempo na maniobra de “peelling” (esto é: o cambio dun spí por outro axeitado ás condicións de vento que estabamos tendo).

Tiñamos xa a tiro a popa do “Gómez” cando pasou o que nos temíamos: Un rachón dos gordos. De arriba abaixo e continuou polo pujamen. Imposible de arranxar abordo cos medios que temos. Arriamos a todo tren e dispuxémonos a izar o “A3” unha vela esta, que fácilmente soportaría as actuais condicións de dazaoito nós. Mentres o “Mirfak” e o Gómez” xa nos tomaran unha boa dianteira.

Non nos rendimos, que va. Unha vez recuperada a velocidade que tiñamos foi cousa de tempo chegarmos á altura do “Gómez”.

Pouco antes dos Aguillóns xa estabamos segundos . Agora o noso obxectivo era o “Mirfak”; pero ó tempo en que estabamos chegandonos a Coelleira íamos vendo como o vento caía e unha vez virada a illa a ceñida da volta percibíase longa e pesada para nos, non así para o “Mirfak” que pola súa lixeireza víase moito máis beneficiado polo escaso vento.

Eran xa as sete da tarde cando viramos segundos a boia de recalada. Ainda había algo de luz solar e non dispoñíamos de moito máis de oito nós de vento. A previsión era de que ó longo da noite iría en descenso, só tiñamos que ser quen de chegar a Sada de volta antes das seis de mañá que era cando se preveía un vento de non máis de dous nós.

Por fortuna para nos, a pesares das duras condicións de vento conseguíamos manter a distancia. A navegación non era incómoda, mar chá e boas condicións. Só un chisco máis de vento e voaríamos cara a Sada.

Pero Eolo non estaba pola laboura.

Renqueantes íamos pasando polos faros de Ortegal, Frouxeira, Prior e controlando con mil ollos as luces de navegación do “Gómez” que non se separaba moito da nosa popa , as do “Ourense” e,desgraciadamente pola proa, as do “Mirfak” que seguía diante de nos e mantiña a distancia sen moitas dificultades.

Catro nós de vento e íamos vendo como a ventaxa do “Mirfak” ía sendo cada vez maior.

O patrón decidíu abrir o rumbo cara a fora por mor de buscar un chisco máis de presión. Total, non tiñamos moito que perder.

E esta vez funcionou. Non era para botar foguetes, pero xa camiñabamos empurrados por 6 nudiños.

Ó lonxe, polo noso babor viamos como as luces do primeiro ían sendo cada vez máis difusas; mais pola contra mantíñamos a distancia co “Gómez” e co “Ourense”.

Eran xa pertiño das tres da mañá cando oímos pola radio ó Comité de Regata dando a entrada na meta ó “Mirfak”. Non nos desanimamos. Sabíamos que estabamos no rumbo certo, e só era cousa agardar a que a presión actual do vento se mantivese unhas horas máis.

Según avanzávamos cara ó S. todos a bordo íamos percibindo a caida do vento mentres nos afanabamos en trasladar os pesos e as velas á banda de sotavento para favorecer o embolsado da maior e do xénova. Pouco facíamos; mais contodo íamos avanzando merced á propia inercia do barco, ou ó noso propio vento aparente.

Eran xa as catro e media da madrugada e acababamos de deixar atrás a Ensenada de Chanteiro.

Enfilabamos xa a punta do espigón de Sada, e pola nosa popa, cada vez máis perto, asomaba a luz de proa do “Gómez” favorecido pola súa lixeireza.

Non eramos quen de creelo. Despois dunha regata tan longa e disputada, íamos a perder a segunda posición nos últimos metros.

O patrón escomezou a poñerse nervoso e tentar evitar o inevitable. Non deixaba de ollar pola popa buscando o xeito de impedir que o “Gómez” dese conta de nos.

Estabamos navegando cun vento de través escasísimo que ainda nos permitía algo de governo lento e pesado; moi ó contrario do “Gómez” para quen esta escasez de presión non supoñía nengún trastorno.

Intentamos estorbar como puidemos o inminente adiantamento do noso perseguidor.

Pola nosa fronte as luces do barco dos xuices convintemente aliñado co espigón de Sada, a menos de cen metros. E xa ó noso costado , o “Gómez” avanzando lento pero sostido mentres o nervosismo facía ó noso patrón empezar a berrar artigos do Regulamento de Regatas que en teoría estaría infrinxindo o nos rival. Dende a outra caña, o patrón do “Gómez” perdía un pouco de concentración mentres tentaba de argumentar en contra nosa mentres o resto íamos vendo como a menos de vinte metros da meta, a proa do “Gómez” ía paseniñamente poñéndose diante de nos.

E os xuices pitaron caseque simulténeamente as dúas chegadas. Non creo que houbera nen un segundo entre as dúas proas; pero acababamos de perder en escasos cen metros o segundo posto. Sí, xa sei que esto é así; pero non deixa de ser desalentador ver como nos últimos metros se nos vai pola borda a proba.

Amarramos calados, e calados e rabiosos botámonos nas literas derrotados.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-06-2013 10:34
# Ligazón permanente a este artigo
A marca "Costa da Morte" revisitada (e III)
Ainda me restaban unha ou dúas iconas da Costa da Morte por revisitar; así que aproveitei a miña saída do hoteliño con encanto para, xa de camiño cara a casa, facer unha paradiña.

A primeira foi na Barca en Muxía. Está todo como hai anos, se sacas unha tendiña de “souvenirs” e que hoxendía non te recibe ó pe da eirexa o fotógrafo Ramón Caamaño, como me aconteceu a min a primeira vez que aló cheguei. Aquí, pola contra do Faro de Fisterra, tes onde desaguarte e a pedra de abalar segue no seu sitio.

De alí encamiñeime á beirarrúa de enfronte seguindo a ruta de Praia Lago e Merexo. Deus, que lembranzas das ceas que alí disfrutamos e do postre de flan da casa tamaño familiar, pero de verdade eh. Seguín ata Praia Leis e despois tirei para o Faro de Cabo Vilán.

Oin dicir que agora abrira alí un museo ou algo. A ver que hai.

A estradiña que leva ó faro segue como sempre e o parque eólico dando a matraca co súa infernal contaminación acústica. Ó chegar á esplanada do faro xa vin que estaba aberto, e entrei. Había uns indicadores no que era a antiga vivenda da fareira e nunha das habitacións agora abrira un bar atendido por unha espelida rapaza loira. Entrei e pregunteille pola posibilidade de subir ata arriba da linterna do faro. Indicoume que eso era imposible e o que podía facer é visitar o museo do faro que había na sala contigua. Ante a miña insistencia, a rapaza moi airada fíxome ver que agora o faro está automatizado e non había persoal. Eu non arriei e tentei facerlle ver a incongruencia do seu argumento salientándolle o feito de que cando hai neboa alguén ten que encargarse do faro. Ela respostoume que se encendía a luz automáticamente. Eu cun sorriso, suliñeille que de pouco valería a luz nun día de néboa e que mellor sería acender a serea. Pensou un intre mentres eu veía sair fume da súa cachola, e repetíu coma un autómata, que a luz acendía soa. Aquí xa eu decidín abandoar esta conversa inútil (vai ser certo eso que din que as loiras son tontas) e encamiñarme a ver o museo que consistía na vella óptica do faro algunha baliza de entrada a porto e o vello radio-faro do Vilán. Lamentablemente estaba vedada a subida á torre. Por fortuna hai algúns anos tiven a sorte de subir a ella gracias a Cristina a fareira (que supoño ainda segue destinada aquí) e disfrutei da impresionante vista dende aló arriba mentres notaba como o vento mecía a torre por mor da súa elasticidade que permitía que os temibles temporais desta costa acabaran con ella ou a agrietaran.

A pesares da cortedade da visita, non foi tan penosa como a do Faro de Fisterra coa súa desagradable colección de carteis de prohibido esto , prohibido o outro.

Pouco despois achegueime dando un paseiño ata o Cementerio dos Ingleses. A pista de acceso está en bastante mal estado, polo cal as visitas están bastante condicionadas. O lugar está suspendido no tempo sen rebumbio turístico e ó son das ondas aloumiñan as pedras que forman a súa muralliña.

Voltei pola mesma senda cara Vilán.

Unha vez alí ainda lle botei un par de fotos ó faro, e despois puxen rumbo cara Camelle. Alí estaba a derradeira icona da Costa da Morte. Sí , estou a falar do que foi, ata a maldición do “Prestige”, o imperio de Man o alemán de Camelle.

Ó chegar á vila unha grata sorpresa aparece ós ollos do viaxeiro, a saber: Unha flamante casa da cultura que leva o nome de Man. Seguín camiño cara o porto para ver a vella caseta onde él vivíu en sintonía coa natureza e onde habitaba tamén algún deses debuxos que a todos os que pasabamos por ahí nos pedía que fixeramos.

Na miña inocencia pensaba que todo estaría convintemente recuperado, sinalizado e ben coidado; mais non me decataba que esto é “Hispañistán”.

As esculturas que Man elaborara cos restos dos naufraxios que a mar arrastraba ata a costa , esa sinfonía infinita de círculos e esferas que xalonaban o que él chamaba o seu museo, eran tan só unha lembranza medio desfeita ó albor dos elementos. A súa casiña parecía unha escultura de “Christo”. Estaba envolta nunha lona negra e atada cunhas estachas. Desolación, era o que un sentía ó ver o legado deste home único e que puxo a Camelle no mapa. Desolación e pena por ver como trata o meu país ós seus devanceiros ilustres e ó seu legado.

Mágoa de país que non merece os mandamases que ten feridos e escuros, que como xa cantaba Pondal non nos entenden,non.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-02-2013 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
A marca "Costa da Morte" revisitada (II)
Xa sabes o dito: “Never rained that will not clear”

E ó día seguinte clareou. Así que decidín sair a dar unha voltiña polo novo bairro da vila. Empecei o paseo bordeando a Praia de Mar de Fora.

Atopei dous dos novos hoteliños con encanto, un deles moi ben situado e cunhas vistas de impresión sobre a vila e a entrada da Ría de Corcubión don Ézaro ó fondo. E seguindo o camiño din cunha casiña das novas da bisbarra anunciando clases de Francés, Inglés e Sueco!!. Carallo como cambiou a vila.

Seguín a senda e baixei ata a praia. Alí descansei un bo cachiño disfrutando do rumor das ondas e da paz dunha praia no inverno.

Sonche moito de longos paseos polas praias no inverno. Sempre hai na area restos dos temporais e unha paz especial que prace ó espìritu.

Como o que me sobraba era tempo, pouco despois arranquei pola beiriña do mar cara a vila para ver o edificio da nova lonxa (sí, un deses edificios feitos para maior gloria do arquitecto que o deseñou), e tomarlle unha auga no Bar Atalaia (o bar máis auténtico de Fisterra).

Non me apetecía voltar a polo coche, así que decidín seguir camiñando pola estradiña do faro. Baixei ata o camposanto vacío que está na falda do Monte de San Guillerme, e desde o que podes disfrutar dunhas inmellorables vistas da Ría e de Praia de Carnota. Non sei se algún día será útil este belísimo camposanto; pero polo de agora (e xa leva aniños acabado) só sirve para ser disfrutado polos turistas e ata fai ben pouco por un ocupa que vivía nun dos seus nichos. Lamentablemente unha reportaxe en prensa sobre a súa vida levantou a lebre e fixo que as “autoridades” o desaloxaran da súa vivenda con vistas.

Continuei camiño cara o faro e atopei todo cambiado. Polo de pronto a prohibición de acceso dos coches á explanada do mesmo e a restauración do edificio do Semáforo agora convertido nun hotel e restaurante. Entrei para ver o resultado da obra e, como sempre, é unha desas obras nas que o arquitecto que a deseñou nunca vai a habitar nela.Deus que incomodidade a das banquetas do bar e que desanxelado todo. Supoño que no proxecto debeu de xustificar estas merdas con profundos argumentos filosóficos sobre as formas e os volumes; mais , a bon seguro, nunca habitou unha das súas obras cheas de cubos aburridos, pouco funcionais e incómodos.

Baixei á explanada do faro e alí fun recibido cunha bonita exposición de murais feitos coa técnica do “trancadís”. Explaiados por alí máis mostras dos bancos de deseño do mesmo arquitecto que fixo o proxecto de rehabilitación do Semáforo, e igual de incómodos.

Como queira que vin o edificio do faro aberto (cousa rara, porque suelen estar pechados a cal e canto evitando unha fonte de ingresos que os visitantes poderían disfrutar e a administración aproveitar); entrei a ver que ofrecían.

Mal. Nada máis entrar xa che daban nos ollos unha recua de prohibicións, a saber: Non hai baños, non se pode subir á torre, non facer fotos.

Joeer, só lle falta dicir: Os turistas non son benvidos!.

E logo a rapaciña que estaba atendendo a exposición (que non tiña nada que ver co faro nen coa vila de Fisterra) cando teña un apretón irá de campo como as diversas prohibicións recomendan ós malvidos visitantes?

Por favor, esa non é maneira de atraer visitas nen de vender a marca Costa da Morte.

É que a Autoridade Portuaria da Coruña (actual titula da xestión de todos os faros da Costa da Morte) non ten outra cousa mellor que poñer atrancos á riada de turistas que ,a pesares de todo, se achegan a esta zona; en vez de facilitar e agradecer a súa visita , por exemplo abrindo as instalacións dos magníficos faros da zona?

Non sei porque me da que clamo en deserto.
Comentarios (10) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-01-2013 22:38
# Ligazón permanente a este artigo
A marca "Costa da Morte" revisitada (I)
Sáeme a “Momia Verde” ata polas orellas!!

Xa non sei ben en que versión estamos do guión, o único que sei é que Adrián e Andrea a bon seguro non me teñen entre o grupo dos seus mellores amigos. Éche o que ten traballar como abogado do demo.

Necesitaba uns días desconectado de todo e decidín encamiñarme cara o lugar do crime.Sí, puxen rumbo cara a Costa da Morte.

Facía moito que non pasaba uns días por aló; ainda que de cando en vez baixo a saudar a vellos colegas.

Nun principio tiña en mente irme ó “Alén do mar” un bonito hoteliño pequeno que abriron ó pe mesmo da Praia de Langosteira en Fisterra; pero despois de contactar con eles por email ainda estou agardando resposta. Foiche unha mágoa porque tiña en mente deixarme acunar polo rumor das ondas de Calcova que romperían a ben poucos metros das fiestras do hoteliño.

Como non quería ficar na casa botei man dunha páxina de reservas e atopei unha chea de hoteis (deses con encanto,xa sabes) que abrira pola parte de atrás do pobo de Fisterra. Perdín uns momentos vendo as opinións doutros viaxeiros e ó fin encamiñei a miña reserva cara o “Mar de Ardora”. Tiña boa pinta, era un edificio noviño e ó pe da Praia de Mar de Fora.

Gracias ó “Google Earth” vin que estaba nun novo barrio da vila inzado dos hoteis con encanto que se construiron nas leiras que hai uns anos ocupaban esa parte.
Non nos enganemos, o que máis me tirou foi a terraciña que tiña cada cuarto e as vistas á Praia de Mar de Fora. Sí, e o prezo tamén.

Unha vez alí, comprobei que acertara. Era un edificio noviño, deseñado inconfundiblemente por un arquitecto e non había restriccións de horario para o desaiuno. Por se fora pouco ó longo de toda a tarde había bizcoitos e café recén feito ó dispor dos hóspedes.

Cheguei á tardiña e ainda que a vila cambiara moito nestes anos, o novo barrio dos hoteis estaba ben sinalizado e a singularidade do edificio do meu fixo doado dar con él.

Xusto poucas horas despois de que chegara eu, fixo a súa entrada un temporal do Sur que contribuíu a darlle un toque dramático á oleaxe do Mar de Fora.

Pouco a pouco íase achegando a hora da cena e decidín baixar ata o porto para ver a posibilidade de atopar algún sitio. Tiña en mente os tradicionais; pero fun ata “Tira do Cordel” e vin que, ademáis de estar pechado, xa non era esa taberna a pe de praia que hai tempo coñecera. Así que voltei cara o porto mentres o temporal arreciaba cada vez máis. Aparquei onde quixen e ollei para un local que non existía tempo atrás, era o Restaurante Alara. Chovía arreo e o vento zarandeaba o meu coche xa parado ó carón do novo edificio da lonxa. Non lle ía dar máis voltas, total, é unha verdade inmutable que en cada viaxe que fago haberá un sitio onde van darche un navallazo na conta. Ben, esta noite xa tiña claro que o navallazo ía ser nese restaurante tan “cool” e tan “Chic” onde me dispoñía a cear.

Era o único comensal. Con todo o local tiña boa pinta, cómodo e cunha coidada restauración do edificio orixinal. A carta era normal e nada cara para o agardado ó ver a pinta exterior. A lista de viños excelente e con moi boa relación calidade/prezo.

Decidinme por un prato de peixe en caldeirada e para regalo optei por un “Terras Gauda” que ,contra o que podía supoñer, non estaba nada pasado de euriños.

Todo ía ben, a camareira amable e correcta... salvo por un detalle imperdonable para un local con esta vocación de moderno: Non se pode traer unha botella dun viño desa categoría á mesa, descorchalo e poñelo diante do comensal así sen máis.

Non, non é que eu sexa un sibarita; mais cando pides viño que non é precisamente un vulgar viño de mesa, agardo que polo menos se lle adique unha liturxia mínima. Esto é: Abrilo diante do cliente, darlle a ulir o corcho, servirlle un grolo para que aquel dé a súa aprobación; e só despois deixar a botella na mesa.

Foiche unha mácula nunha cea de sobresainte ; pero bueno ó fin é tempada baixa e eu, moito me temo, que debín de ser o único cliente da noite.

Cando cheguei de volta ó meu cuarto a noite escura e arrepiante pola surada que estaba cargando fora ainda me reservaba unha sorpresa, verás: Dispoñíame a entrar no baño cando observo polo chao da habitación e polo do baño unha pandilla de eses bichiños que saen nos lugares húmidos de debaixo das pedras, sí oh, eses que son como os trilobites.

Polo que puiden ver, saían de debaixo do zócalo e lamentablemente nen eles, nen eu dispoñíamos dunha baralla para botarlle unha brisca ou un tute.

Aló vai ó carallo todo o glamour e o “chic” do hotel con encanto!!

Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2012 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
Que preguiza!
Sí, que preguiza.

Levo como cousa de un par de meses embarcado noutra aventura cinematográfica, e pouco tempo tiven para adicarche.

A historia na que estou como "Screenplay adviser" hase chamar: A Momia Verde, ou a Ameaza da Momia Verde, ou A Momia Verde ataca de novo... ou aljo así.

Non está ainda decidido, e como o guión inicial non é meu se non de dous colegas (Adrián del Río e Andrea Candame) cos que estou colaborando como eso que puxen máis arriba, e que na realidade é de avogado do demo, non che podo adiantar moito máis que xa imos pola quinta versión da peza orixinal e ainda lle habemos de dar algunha voltiña para pulila máis.

Por certo, se sabes de alguén que dispoña dun Mac con programa de edición de video en HD, que saiba que será recibido no equipo como auga de Maio. É o único fleco do proxecto que ainda non temos amañado.

E xa que estou, non quero deixar pasar a ocasión sen aclararlle ó Sr. Rajoy e ó Sr. Feijoo que o feito de que non estivera en Madrid rodeando o Congreso non quere dicir (de nengunha maneira) que estea de acordo coas súas mañas de desmantelamento dos dereitos polos que os nosos/as devanceiros loitaron deixándose a pel e moitos/as a vida.

Non estiven,simplemente, porque co machetazo que vostedes lle deron ó meu soldo non me cumpría baixar a Madrid.

Pero, ollo, de eso a que me tomen por un que apoia as súas políticas (???) de recorte e exterminio da clase media do País... median uns cuantos anos luz.

En fin, supoño que os resultados que están recollendo colman todos os seus anhelos, tan só falta a pronta recuperación do NODO e do TOP.

Non, non os culpo, os galegos demostramos nas últimas eleccións que (salvo uns cuantos iluminados) están na súa maioría de acordo con re-pagar as medicinas, con que se emprobeza o esino público, a xustiza universal e a sanidade pública e todo o que vdes. propugnan.

Éche o que hai.

P.S.
Sí, xa sei o que me dixo o avó Paco o do Ferrol: "Haga como yo, no se meta en política". Pero, que lle queres...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-11-2012 19:21
# Ligazón permanente a este artigo
O Servizo de Neumoloxía e a galiña de corral
Oes, mira que é pesadiña Santa Clara. Non che había forma de librarse dela.

Ó fin onte convencina para que me deixara en paz e fun a celebralo ó Cenlle. Sí home, a adega esta que está arriba nos Castros. Comentáranme que xa tiña a nova colleita dun “coupage” de Alvariño e Treixadura dos seus pagos, e que só podes atopar no seu local.

Alí quedara con Carmen, Silvia e Loliña saboreando o resultado mentres picabamos algo, cando apareceu pola porta Ramiriño.

Ainda non che falara del; pero é un bo colega que coñezo do grupo de xente que nos xuntamos unha vez ó mes para catar viños. Sí, ese mesmo: O Clube de Borrachos.

O home estaba desencaixado, e non se animaba nen á segunda copa dese néctar de deuses co que Antonio o taberneiro nos obsequiaba.

Ramiriño é un home viaxado e atesoura un poso cultural e vital que fai que a conversa con él resulte sempre amena; mais hoxe estabache fundido.

Ó final soltouse a falar e poñernos ó corrente das súas cuitas. Hai pouco máis dun mes que ten a súa ancián mai un pouco tocada do carallo. Estivo hospitalizada e, ainda que agora xa está na casa, ten que ir a revisións a un deses hospitais enormes e impersonais que che hai por Santiago. E ,aquí, meu amigo é onde escomenzan as cuitas do Ramiriño.

Verás, o pasado luns a súa mai tiña revisión no Servizo de Neumoloxía; e él, como bon fillo, acompañouna. Pero a mai antes de sair da casa pedíulle que metera no maleteiro do coche unha caixa da cal non lle informou do contido.

Él acostumado como está a que súa mai soborne habitualmente ós médicos que a tratan, pensou que alí irían algún dos productos da horta ou ben un xamón ou pode que queixos. Non lle dou máis importancia e meteuna no coche. De feito, cando ten ido coa súa mai ó Centro de Saúde a por receitas xa se afixo a ver como lle mete ó médico un billetiño de cinco ou dez euros entre as caixas vacías das mediciñas. O que máis lle cabreaba non era o feito da súa mai, se non a naturalidade con que o médico procedía a gardar eses sobornos.

Ó chegaren a Santiago aparcaron perto do hospital e extrañoulle a recomendación que lle fixo súa mai de que pasara a caixa para o asento traseiro e que deixara unha rendixiña a fiestra aberta. Cando colleu a caixa do maleteiro notou como se algo se movera dentro; mais non lle deu importancia. Meteuna entre os dous asentos. Acompañou á súa mai a facer as probas que lle tocaban ese día e despois encamiñáronse cara a saída; pero ela non estaba polo labor.

Díxolle que tiña que falar co médico e subiron ó despacho do Servizo correspondente. Unha vez alí, ela pedíulle que fora ó coche a pola caixa. Él xa se imaxinaba algo así, e ainda que cabreado, xa desistira de intentar convencela de que xa tiña pagado cos seus impostos a atención médica que recibía (a pesares de que agora os nosos pais neoliberais da patria estén tratando de convencernos por todos os medios do contrario). Por tanto baixou ó aparcamento e dispuxose a coller a caixa, que agora sí, deixaba ver ben ás claras que había algo vivo dentro.

Abríuna e alí estaba. Unha galiña de corral medio afogada que víu o ceo aberto con Ramiriño. Él case cae de cu, mais foi quen de reaccionar e sacou a probe da galiña da caixa , e por un cordonciño que tiña atada á pata deulle un paseiño para que tomara algo de aire a criaturiña. Ainda daba algo por velos entre os coches.

Namentras, a súa mai impacientábase e chamouno por teléfono a ver que facía.

Polo que nos conta Ramiriño, tiveron unha boa bronca por mor da puta da galiña. Ó final él accedeu a meter de novo o bicho na caixa e encamiñar os seus pasos polos corredores do enorme hospital ata onde o agardaba a señora (dito esto no senso máis feudal do termo). Alí o espectáculo que atopou era propio dun guión de Azcona. A súa mai chamando á porta do despacho sen recibir contestación. Ela rumiando: “Pois estar está, que o vin entrar coa enfermeira”. Cansa do desplante facultativo aporreou a porta co seu bastón sen resultado. Ramiriño, xa non sabía onde meterse; pero o mellor ainda estaba por chegar.

A señora, cun rebote dos que fan época, non se cortou un pelo e abríu a porta ó berro de: “ Que pasa aquí, non me quería atender ou é non me oía chamar?” (cousa esta bastante difícil dada a escandaleira que montou).

O médico saíu do despacho todo sorrinte. Ou, alomenos, eso é o que di lembrar Ramiriño que tentou desaparecer ó fondo do corredor. Dende lonxe víu ó médico todo edulcorado mentres a señora lle poñía as cousas clariñas,e ó final albiscou como lle entregaba unhas chaves á súa mai. Ela fíxolle señas para que se achegara coa caixa e cando estivo cerca achegoulle as chaves que o médico lle dera xunto coa situación e a matrícula do coche do doutor.

E ahí tes ó fillo exemplar botando lume pola boca mentres se encamiñaba a destino para deixar a mercancía non sen antes facerlle uns buratiños á caixa por mor de que a probe da galiña vivira os seus últimos momentos con algo de aire.

E como él di, a culpa non é das velliñas que como a súa mai pensan que se non untas o eixo o carro non anda ben; non señor.

A culpa é dos que, como este... tío, admiten de bo grao este tipo de situación que ,ó fin non son máis que un porcallento soborno lembranza doutras épocas ás que por desgracia estamos voltando á velocidade da luz.

Probe Ramiriño, coas ideas tan calvinistas e pouco “españolas” que él defende non che me extrana nada o seu baixo estado de ánimo.
Por fortuna ó rematar a súa confesión e a segunda botella xa parecía ata máis aliviado.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-07-2012 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Santa Clara é moteira; pero pouco , eh






Probablemente xa pensarías que estaba morto ou de parranda por ahí.

Non, nengunha das dúas cousas. Estábache embarcado nunha aventura filo-teatral para uns colegas , e , a verdade, é que non che tiña moitas gañas de poñerme a contarche cousas da miña vida e miragres. Pero a pasada fin de semán baixei ó Sur de Galiza á concentración moteira do meu modelo de moto (si, da Nosa Sra. de Volusia) ata Pontevedra. Foiche unha boa maneira de desconectar do traballo remunerado e máis do outro.

Alí topei con colegas que subiron ata aquí dende Antequera ou algúns que se achegaron dende Bilbao, e, por suposto, os habituais viciños galegos.

Eu, por razóns marítimas que xa te imaxinas, só fiquei na festa o venres e o sábado. E, sabes, penso que pillei o mellor dos tres días: O venres a cea de benvida e posterior sobremesa; e o sábado a magnífica ruta bordeando a beira N. da Ría de Pontevedra e a S. da Ría de Arousa ata a Illa do mesmo nome.

O tempo acompañounos con boa temperatura, sol e nada de vento. Para min, foi unha boa ocasión de voltar a percorrer por terra estas rías que dende hai algúns anos só percorro por mar.

Érache ben impresionante o estrondo que montabamos as cincoenta motos a ritmo tranquiliño por Raxó, O Grove, a Lanzada, Cambados e máis tarde xa na Illa de Arousa (onde xantamos).

E, onde fumos acabar xantando de todos os sitios que hai agora na Illa? Pois sí,tu. Ahí mesmo: No Camping As Salinas.

Xa se sabe, o criminal sempre volta ó lugar do crime. Aquel caming familiar no que pasamos moitos veráns da nosa xuventude agora é un lugar cuase residencial. Apenas hai algunha tenda, e o espazo está tomado por grandes caravanas e pequenos módulos prefabricados. Os donos seguen a ser os mesmos e o vello Parque do Carreirón está agora perfectamente sinalizado para as diversas rutas de paseo polos seus encantos. Só a vella pedra do lagarto (sí, a que está no lado do camping que da a praia) e a propia praia seguen igoal que naqueles anos.

No aspecto gastronómico non podo por menos que felicitar ós organizadores pola elección do lugar e do menú ben abundante e realmente sabroso, así como a tranquilidade para a sestiña que despois algúns botaron perdidos/as polos recunchos do piñeiral e da praia.

Eu ,non che puiden desfrutar dese pracer porque a eso das cinco, cando saín do comedor ollei cara o Norte e vin uns nubarróns negros dos que de cando en vez saltaban uns lóstregos que cruzaban o ceo.

Ainda non chovía, e a temperatura era tan agradable como pola mañá; pero preferín non tentar a sorte e aprestarme para iniciar a miña volta ó porto base da Coruña antes de que empeorara.

Despedinme dos colegas que estaban operativos, os outros/as disfrutaban da sesta e non ere cousa de despertalos/as ; e apresteime ó viaxe sen moita presa.

Ata Catoira foi indo ben. A tarde, a medida que arrumbaba máis ó Norte, íase facendo noite; contodo aguantaba sen chover.

Así seguín ata a beira Sur do Río Ulla, xa nas inmediacións de Padrón, onde unha cortina de auga barría a estrada como se no límite provincial houbera unha pantalla de cristal que me dispoñía a atravesar.

Estaba claro que Santa Clara só exercía de moteira en Pontevedra.

Dado como se estaba poñendo todo , optei por meterme na AP9 pola cousa da seguridade. A esas alturas xa a choiva ía tornandose en sarabia da gorda que golpeaba con forza no casco e facía que a marcha fose ben lentiña. Ninguén se atrevía a adiantar a ninguén. Para completar o “show” fixeron aparicións uns cantos lóstregos que iluminaban o camiño e a temperatura baixou ata facilitar que nos bordes e no centro dos carrís callase o xeo.

Eu, mentres reducía a segunda, empezaba a cagarme nos 50€ que metín na pantalla “Anti-fog” que puxen no meu casquiño, e , que por suposto, estaba toda empañadiña, obrigándome a entreabrila para así tentar ver algo por onde ía e disfrutar do intenso frío da noite prematura. O único consuelo era pensar que os que levan un casco “Schubert” deses de campaniñas ,tamén se lles empaña o visor como a min.

Según ía achegandome a Santiago a cousa non melloraba. De feito, nun deses paneis luminosos que agochan rádares e ás veces tamén informa de algo, indicaban que a AP9 estaba pechada xusto dous km. máis adiante de onde eu andaba.

O que faltaba. E por onde carallo nos ían a desviar?

Fun avanzando devagariño ate o punto onde debería estar cortada a autopista; pero nada. Só unhas moreas de xeo nos arcéns e un par de coches arrimados daquela maneira ó borde. Outro grupo parado; e eu caseque reptando entre eles e os pedrolos de sarabia para ir avanzando.

A outra opción era ficar alí parado enchoupándome máis, así que mentres non me pararan ía seguir.

E así foi. Nen persoal da concesionaria nen persoal da DGT fixeron acto de presencia, e eu seguín rumbo Norte ata que un lóstrego fixo branco nunha antena de telefonía móvil acaronciño do meu carril.

Entre o estoupido o fogonazo de luz que me deixou por un intre medio chosco, e o arrepío que me subíu polo lombo, caseque acabo contra os gardarraìs da autopista (que, por certo, non contan nen con un metro de barreiras protectoras para motoristas!!!). Por fortuna, e pola velocidade que levaba, fun quen de librarme e seguer ruta mentres tentaba quentar algo as mans apoiándoas contra o radiador do meu bicilíndrico (claro é que non se me ocurrira levar luvas de inverno).

Tíñache xa á vista as torres da Catedral e a sarabia ía convertíndose en choiva. Polo menos a temperatura xa non era tan baixa e non ía co tamborileo contínuo das pedras de xeo no casco. Para non poder aproveitar a autopista decidín tomar a saida en Santiago Norte e continuar camiño cara á Coruña pola N550.

Maldita a hora. Xusto no inicio do carril de desvío, non sei se polo empañado que estaba o visor ou por despiste debido ó cansancio piso coa roda dianteria unha das frechiñas pintadas no asfalto.

É de supoñer que unha autopista como a AP9 que vende seguridade e non ten nen un metro de barreiras protectoras para motoristas tampouco pensaría en sustituir a peligrosísima pintura vial por outra axeitada; así foi. A roda dianteira fixo un extrano, e non sei se por miragre de Santa Clara a moteira, por enorme pericia do piloto, ou por puñetera chiripa non fun dar ó chao.

O caso, tu, é que despois de case dúas horas e media de viaxe-aventura, en Carral deixou de chover, sarabiar, e tronar. Abríronse de novo os ceos e nos últimos kms. Da entrada á Coruña ainda puiden secar un chisquiño.

Agora unha vez que tome unha ducha ben quentiña vou achegarme á igrexa que estea de garda para pedir a folla de reclamacións. Vaise enterar Santa Clara.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2012 20:38
# Ligazón permanente a este artigo
Hai que estar ó que hai que estar


Xa hai algunhas semáns que estou un pouco perxudicado por un par de accidentes marítimos consecutivos no tempo e no espazo.

Como xa che dixen con anterioridade, últimamente a cuberta do Hansa é un campo de probas para noveles extraidos das levas que os armadores fan na Escola de Náutica. Pero eso, desafortunadamente, non asegura unha mínima experiencia marítima, e, ás veces, nen sequera que se teñan montado anteriormente nun barco.

Se a todo eso engadimos que un non sempre está coa cabeciña centrada, fai unha mestura moi pouco recomendable.

Verás, o día de autos, non che sei ben por qué, dos cinco veteráns que había abordo, a saber: o armador, o capitán, e nos os tres que xa coñecemos o barco sobradamente; nengún tiñamosa cabeza onde debería. Esto é: Na regata.

Súmalle seis rapaces encantadores procedentes da Escola de Náutica; pero que nunca montaran nun veleiro, e menos participaran nunha regata. A esto engádelle vento duns 20 nós con rachas de 30 e mar de fondo de 3 a catro metros.

Non me digas que pasou , pero xa na saída vin que non era o único que estaba fora da regata.

Eu, como suele ser habitual, tomei os tempos na presaida; e ó chegar ó último minuto empecei a cantarlle ó patrón os tempos cada 10 segundos. Predicaba en deserto. Tomámos a saída con un minuto de retraso!!

A partires de ahí tocaba remontar; e o patrón optóu por unha táctica contraria ó resto da flota que preferíu o bordo de terra (pegados a Mera) cara a boia do Porto Exterior de Ferrol ondo viraríamos.Nos tiramos polo centro da bahía na confianza dunha maior presión de vento. Funcionounos. Tanto foi así que ós poucos minutos estabamos xa segundos detrás do “LK1”e defendendo a nosa posición diante do “Salseiro”.

Pronto chegamos á boia de Ferrol que viramos sen problemas e dispuxémonos á izar o spí.

Aquí empecei a lucirme. Estaba a cargo do piano (sí, como moitos outros miles de veces) e para poder ter a driza máis libre carguei o “winche” e apresteime a abrir o “stopper”. Maldita a hora. A driza non estaba ben mordida e deslizouse uns centímetros que no grátil da xénova foron uns metros. Empezaron a baixar santos dende a popa mentres eu non sabía onde meterme. É certo que estabamos xa sobre a boia, pero esa punta de velocidade que perdimos ben poido facernos caer un posto.

Unha vez na boia , dous dos novos tripulantes puxéronse ó pao para izar o spí. Queres ver que a ninguén se nos ocurríu advertirlles de que debía ser izado á máxima velocidade para evitar que empezase a portar e así dificultar o cazado da driza. Resultado: O spí pola auga, eu desesperado no “winche” e os dous colegas do pao ollando para a auga mentres que cos berros meus , do proa e dos que algo sabíamos da situación, tentabamos meter a tela abordo e seguir coa driza... que ó final chegou a tope de pao e co espí portando. Non sei como!!

Pero , rematou aquí? Noon!!

Nunha trasluchada pouco clara , un dos colegas novos estaba na bañera xusto onde non debía estar. Sí, no percorrido da escota da maior; que , de non mediar alguén, ía directo cara a súa cabeza.

Non me deu tempo a pensalo. Metín a man para tratar de frear no posible o golpe da escota e evitar que lle deixara a fronte descapotable. O golpe e a fricción máis gorda comeuna a miña luva e a miña man esquerda. O colega só caeu sobre a bancada preocupado polo seu gorro!!!. Eu preguntándolle se estaba ben , e él preocupado polo seu puto gorro!!. Empecei a chamarlle de todo mentres a través dos trozos da miña luva ía vendo como a miña man cambiaba de cor e inchaba por momentos mentres advertía cada vez máis dificultade para mover os dedos.

Pero non acabou aquí a cousa.

Como ninguén parecía estar ó que había que estar, o patrón decidíu unha “trasluchada” por libre , que caseque lle costa un brazo ó proa Batán,quen nen fora avisado da manobra.

O proa, con un curriculúm veleiro de campanillas, e vello colega de aventuras marítimas , veuse para a bañeira e plantouse.

E aquí o patrón tomou a mellor decisión dende que escomezamos esta regata. Retirámonos.

Como ven dicía o armador : Por fortuna non rompemos nada! (claro, referíase ó barco ou as velas).

Para rematar o asunto, ó chegarmos a terra , mentres que estabamos arranchando, un dos encantadores colegas novos non ten mellor idea que arrearme co puño de escota da xénova 3 no ollo esquerdo. Sí, ese puño que remata nun anel de aceiro para soportar as presións do vento.

Por fortuna un taxi levoume a urxencias ; e agora, despois de caseque dúas semáns xa podo mover os dediños (como poder comprobar ó leer este texto)e ata ver aceptablemente ben. Oes o da presbicia non cho mo arranxou.





Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-02-2012 19:50
# Ligazón permanente a este artigo
Botabara:4 Tripulación:0 (e II)
Despois da accidentada saída e de repoñernos da anterior movida, escomezaba o baile.

Xusto ó virar a Guisanda para enfilar a saída da ría xa houbo que izar o “spí”. O vento non acababa de entablarse e a tendencia era a irse máis á proa, polo que ,ainda que fora só por uns metros, o patrón decidíu aproveitar o empurrón que íamos conseguir co vento de aleta e co “spí” lixeiro a fin de recuperar algún postiño despois da nosa saída un chisco “distraida”.

Así aguantamos ata a altura da Punta da Torre de Hércules; pero segundo íamos asomando a proa máis afora o vento íase indo máis cara ó Sur e aumentando en intensidade.

Como queira que ainda podíamos manter o rumbo de aleta ( a estas alturas caseque de través) , e a intensidade agora xa non baixaba dos 20 nós; o patrón mandou arriar o “spí”en prevención dunha rotura, máis que asegurada; e continuar co xénova 3 que tan ben adujadiño tiñamos xa na cuberta de proa.

Neste intres xa íamos a unha boa marcha en demanda das Sisargas, que pasaríamos (de non mediar cambios de rumbo) por afora.

Alomenos eso era o planeado.

Eu, mentres, xa baixara a adujar o “spí” e aproveitaba para ir facendo de monitor dun dos novos compañeiros. Como queira que este ía ser un bordo longo tiñamos tempo arreo para indicarlle como enlanalo e o xeito máis rápido de facelo para cando non houbera tanto tempo (nun barlovento/sotavento).

Ainda que non veíamos moito do que estaba acontecendo fora , os pantocazos ,que cada vez eran máis grandes, indicábannos que a cousa fora estaba cambiando a toda velocidade.

Así era. Cando rematamos e subimos a cuberta coa bolsa do “A2B” lista xa vimos que a situación cambiara totalmente.

Estabamos cunha surada de coidado, e con bastante mar de proa. O rumbo inicial que nos levaba directos ó exterior da Sisarga Grande convertírase noutro moito máis aberto e moito máis cara a fora. Contodo non baixaramos moito a velocidade e íamos aproveitando ben as novas condicións e a maior presión de vento que obtíñamos mar adentro.

A nosa estratexia era ben clara. Tentaríamos ir ben afora para logo virar en canto tiveramos Punta Seiruga e deixarmonos caer ata o Roncudo e entrar en Laxe aproveitando a punta de velocidade que nos dan os rumbos de través.

Agora só nos restaba agardar que os que optaron polo bordo de terra caeran nalgún pozo sen vento ou se viran frenados pola mar de proa que ían ter todo o camiño.

Seguindo a nosa estela só estaba o “Halcón Negro” e o “Araucaria” a bastante distancia. O resto da flota preferíu o bordo, ben máis conservador, de terra.

Entre chuvasco e chuvasco íamos vendo pola nosa popa como a distancia con respecto ó “Halcón Negro” ou ben se mantiña ou se ampliaba; e aló, máis atrás, seguía o “Araucaria”. Mentres, dado que xa non tiñamos contacto visual co grupo de terra, fiabàmosnos das indicacións que obtiñamos do radar para ver de controlar que ninguén se nos fose a ir.

Cos contos estabamos xa caseque a media milla ó Sur do través de Punta Seiruga e escomezamos a abrir velas e rumbo para deixarnos caer cara a punta do espigón do peirao de Laxe.

Poucos minutos despois vimos ó “Halcón” facer a mesma manobra e comprobamos como neste bordo aumentaba a súa velocidade. Con todo , ainda tiñamos un cómodo colchón de tempo que nos permitía unha certa seguridade.

A nosa preocupación nese momento era ver como de adiantados (ou non ) estariamos do grupo de terra. Tanto nos concentramos en localizar visualmente a ese grupo comandado polo “LK1” que nin nos decatamos de que o “Halcón Negro” estaba xa a poucos metros da nosa popa.

Estaríamos a menos de dúas millas da punta do espigón de Laxe e xa avistabamos a enorme velocidade do “LK1” que aproveitaba a súa lixeireza e o resgardo do interior da ría para avanzar sen tanta mar coma nos.

Mentres, na nosa guerra particular co “Halcón” estabamos enzarzados nunha serie de viradas coa intención de dificultarlle todo o posible que nos adiantara. O cal, estaba retándonos a nosa punta de velocidade; pero eche o que hai.

E xusto nunha desas viradas un dos compañeiros novos levou a peor parte.

Verás:Ó paso da botabara librouse, mais non calculou a forza da escota da maior que o enganchou polo cuello e guindouno contra a regala deixándolle a frente descapotable e tirado na bañera inconsciente. Por fortuna había dous médicos abordo ; pero ó ollar para as súas caras cando se puxeron a atendelo, xa nos decatamos que a cousa era máis grave do que parecía. A hemorraxia non paraba, e Antonio (un dos dous médicos de abordo) xa estaba na radio pedindo unha neumática da Cruz Vermella para evacualo.

Dado que xa estabamos pertiño da meta de Laxe, apareceron de seguida , e no peirao xa había unha ambulancia lista.

A nosa regata , mentres xa era moi secundaria. Coa neumática abarloada a nos veíamos como o “LK1” entraba primeiro e o “Halcón” segundo.

Nos , unha vez evacuado o ferido , ainda nos dou para un honroso cuarto posto ó rebufo do “Riás”.

Por fortuna a recuperación foi boa, a pesares do susto, e en dúas semáns xa nos dixo que non voltaba nen borracho. Que esto da vela non era tan tranquilo como lle dixeran.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2011 15:19
# Ligazón permanente a este artigo
Botabara:4 Tripulación:0 (I)
Xa facía unha boa xeira que non te tiña ó tanto das miñas aventuras marítimas.

Ben, pois imos poñernos ó día.
De novo estou a bordo do “Hansa”. É verdade o que din, que o criminal sempre volta ó lugar do crime.

O caso é que da tripulación orixinal xa só estou eu. Entre fichaxes doutros barcos e abandonos por causas profesionais e por, digamos, “outras causas”; agora, xunto co armador e o patrón, son o máis veterano abordo.

Éche esto algún mérito engadido? Non. O único mérito é coñecer a fondo o barco e os seus intríngulis e ter que facer de monitor das novas incorporacións. Esto é: traballo dobrado.

Estes últimos días os armadores foron ata a Escola de Náutica para facer unha “leva” ó xeito das que facían os nobles que ían ás Cruzadas; e eu mentres de fiel escudeiro e mentor dos futuros novos talentos que unha vez formados e adestrados buscarán outros aires noutras cubertas.

Joeeer. Acabo de releer esto e sona un pouco como se eu fose o rei do mambo e os demáis tontiños de baba. Non , non che é así. Normalmente as levas os armadores fannas con xente de experiencia en navegación a vela. Eu, dada a miña antigüedade abordo, só lles podo dar un máis axeitado achegamento á distribución da manobra no Hansa.

Sí, así queda mellor. Ó fin, ainda que todas as manobras dun velero son similares, os cambios na súa distribución son os que fan que sexa necesario un período de adestamento; e aquí é onde eu aparezo.

Pero, bueno , ó que íamos. Estabamos na pre-saida dunha proba que nos levaría ata Portozas (vila antes coñecida como Laxe) e mentres probabamos configuracións de proa co xénova 1 ou o 3 vemos como outros barcos que estaban , coma nos, tras a líña do xurado tamén estaban facendo as súas apostas para o primeiro tramo ata virar a boia da Guisanda.

Acababamos de arriar o xénova 3 posto que unha drástica caida do vento aconsellaba máis contar coa potencia que nos proporcionaba o 1, cando a poucos metros de onde nós estabamos oimos uns berros . Os que estabamos adujando o 3 deixamos a vela sobre a cuberta de proa e ollamos para onde viñan os berros. Era un Beneteau 36,7 navegando xa a vela, que veía como o “Playú” un Hanse 38 ainda co motor en marcha enfilaba cara o seu costado de estribor sen dar mostras de tentar apartarse.

Non podíamos creer o que estabamos vendo. O Beneteau , que dado que navegaba a vela tiña prioridade, tentaba manobrarlle ó “Playú” querendo evitar o inevitable. Mentres veíamos como este último non só non aminoraba a velocidade ou facía amago de virar, se non que o seu patrón aferrábase á caña como se lle fose a vida nelo e non variaba un grao o rumbo de colisión.

A deseperación no Beneteau era cada vez máis grande ó veren como a proa do “Playú” co rizón montadiño ben afora , estaba cada vez a menos distancia e ó seu patrón como bloqueado na caña sen moverse.

E claro, a abordaxe foi o seguinte que vimos así como o enorme golpe que fixo levantar parte da regala de estribor do Beneteau mentres que o patrón do “Playú” seguía como hipnotizado.Resultado: Os dous barcos fora de xogo e de volta ó pantalán.


Xúroche que en todas as millas que levo navegado nunca tal cousa vin. Non podo nen supoñer o que pasou pola mente dese patrón conxelado mentres veía como o seu barco enfilaba sen remisión a outro colega ,e sen ser quen de facer nada.

E ,o peor, o desesperado intento de manobrar a vela para evitar o que todos considerabamos fácilmente evitable se o patrón do "Playú" reaccionara como agardabamos.

Pero , esta regata, en principio sinxela e de carácter local ainda non acabara e prometía ser moito máis movidiña.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-12-2011 15:46
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal