Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Faro 2014. A diversión continúa ( e II)
É un paxaro, é un avión... non. É un ORNI


Non quería que esta segunda parte da crónica fora unha crítica musical; pero non hai máis remedio que facer referencia ás actuacións musicais do evento.

Como xa che dixen este ano a cousa pintaba mal. Con dicirche que a cabeza de cartel eran “Los Inhumanos” xa está todo dito. Despois, de recheo, había varios grupos de “Heavy” e un grupo de homaxe a “Queen” (é dicir: Versioneaban os éxitos deles).

Teño que contar que este grupo sorprendeume pola alta calidade do cantante que era como estar vendo a Freddie Mercury en pequeno. Lástima que o resto da banda que o acompañaba se limitara á corrección técnica pero pouco máis.

Houbo tamén as “performances” eróticas de todos os anos (que non vou a comentar por non poñerte enfermo) e o fantástico concurso de camisetas molladas.

Este ano, como non había tanta xente como outros, tiven a oportunidade de ver os ensaios das protagonistas das actuacións anteriores; e só podo afirmar que son, ante todo, unhas enormes ximnastas.

A pesar da reducción nas prestacións alimenticias da organización, quero darlle as gracias ó sector da hostelería de Quarteira pola proliferación dos rodicios tanto de peixe como de carne que che permitían solucionar por uns seis euros cada comida; e sair ben satisfeito.

Por certo, non sei se me tocou a viaxe a Daytona porque o domingo pola mañán xa iniciei viaxe cara o Nort;así que non me quedei ó sorteo.

Nesta viaxe e onde quero pararme un chisco.

Por suposto voltei pola IC1 e fun sorprendido por unha especie de anomalía espacio/temporal no occidente do Alentejo. Xusto no triángulo entre Sines, Grãndola e Alcacer do Sal. Còntoche:

Ía todo tranquiliño detrás dun camión a bon ritmo e como non tiña intención de adiantalo fixen sitio para que se metera no medio un Honda Prelude que viña dándolle ferro. Ben que me resultou. Pouco despois de que se metera o Prelude entre nos, oín un estourido e vin como saía voando a cuberta dun dos neumáticos traseiros do camión. De inmediato viñeron cara a min pedazos de goma e algún que outro aramio da roda, mentres que o Honda tentaba evitar o inevitable: Ter un encontronazo entre o seu faro dianteiro dereito e un dos trozos de goma.

Eu tiven a inmensa sorte de que a miña experta pilotaxe extrema (???) me permitira esquivar (non me preguntes como) os cachos de goma e os aramios que ían aparecendo por debaixo e por enriba do Honda.

Eu seguín ruta mentres que o coche e o camión paraban no arcén para tomar os datos e resolver a cuestión do seguro.

Ainda non ben chegara ás aforas de Grãndola cando me dispoñía a adiantar outro camión. De debaixo da lona que cubría a carga había algo que se movía e que andaba solto ata que de súpeto saíu voando por riba da miña cabeza. Nun principio non me deu moito tempo a ver ben que fora; pero entre o que aminorei e unha ollada polo retrovisor decateime de que non era nen un paxaro, nen un avión... era, meus amigos, un palé. Sí, un palé deses de transportar materiais para obras. Probablemente mal estivado e que non me levou por diante porque xa estaba ben pegadiño ó cu do camión e librei de comermo de cheo.

Se ainda tiñas moitas pantasmas da miña última experiencia co tipiño do Ibiza bermello, non che quero contar despois desta. Non me ía chegar o sueldo para a terapia.

Parei a botar gasolina alí mesmo na Vila Morena para así tomar algo de resuello; e continuei ruta minutos despois. Agora sí, máis devagariño non fora a ser o demo.

Pero estaba visto que ainda non saira da anomalía espacio/temporal da que che falaba.

Xusto nas aforas de Alcacer do Sal un vello Ford “Escort” arrastrando un remolque deses pequenos para carga ó pasar un dos diversos e variados baches da IC1 perde un dos seguros da portiña do remolque e comeza a sementar patacas pola estrada. E quen ía xusto detras? Sí, adivinaches, o experto piloto extremo. Agora sorteando (tampouco sabería dicirche como) as patacas que ían caendolle ó remolque. Contodo, deume tempo a poñerme á altura do conductor para avisalo.

Paramos, e aquí me tes a min en pleno Alentejo apañando as patacas vestido de astronauta xunto cos amables señoriños do “Escort” cos que compartín un bo pedazo de tarta de laranxa e un café á moda española (así é como lle chaman por aquí ó café con xeo). Viríame mellor unha tila; pero non era cousa de quedar como un cagueta.

Unha vez pasado Alcacer do Sal supoño que saín dese bucle cuántico do que che falaba porque xa ata a entrada en Cascais (onde ía a facer noite)a viaxe foi sen novedades.

Ó día seguinte retomei a miña derrota con rumbo Norte cara o porto base da Nosa Sra. de Volusia.

Por fortuna a parte do “overbooking” de pantasmas de reventóns de rodas, palés voadores e Ibizas bermellos que pululaban pola miña cachola a viaxe resultou máis tranquila e sen sobresaltos.

Agora vou ver se atopo un bo psicoterapeuta que á miña conta vai facerse de ouro.
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-09-2014 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Faro 2014. A diversión continúa (I)
O Maravilloso reino das rotondas.

Non é que este ano houbera motivación para baixar a Faro, bastaba con botar unha ollada ó cartel para decatarse de que o grupo estrela era nada máis e nada menos que: “Los Inhumanos”. Supoño que, ó mellor, algo tiña que ver a caida do Banco Espíritu Santo e o estado xeral deste periférico Sur de Europa.

Pero dábacheme igual. O ano pasado neses días estaba convalecente da colocación de dous ferriños no meu pé esquerdo, e machacándome con sesións de fisioterapia por ver de guindar as muletas o máis lonxe posible.

Este ano, pouco che faltou para que a cousa se torcera de novo. Xusto a semán na que se cumplía un ano do sucedido cando voltaba de dar unha voltiña coa Nosa Sra. de Volusia, un túzaro a bordo dun Ibiza sáltase un “stop” lévame por diante e escapa por dirección prohibida como alma que leva o demo. Por sorte, cando estaba tirado na rúa coa moto enriba miña ainda me deu a cabeciña para apuntar na merda do asfalto a matrícula.

E para rematar o conto hei de agradecer ó Dpto. De Atestados da Policía Local da Coruña a súa boa laboura na localización do interfecto, o que me evitou ter que pagar os destrozos causados na Nosa Sra. de Volusia. Por fortuna desta vez só tiven unha distensión nun dedo da man por aferrarme á maneta do freo tentando evitar que a moto tocara o chao.

Dúas semáns antes de partir para Faro déronme a moto no taller; e ainda que fun eu mesmo a por ella, non poido dicir que as sensacións ó collela foran as mesmas de sempre.
Había algo na miña cachola (poderíamos chamarlle precaución; pero sería máis acertado chamarlle: medo) que me agarrotaba nos cruces ou nalgunhas rotondas especialmente pechadas. E non queiras ver cando veía aparecer o morro dun coche nun cruce. En fin, para que seguir.

Non as tiña todas conmigo; pero estaba decidido a seguir coa viaxe. A única maneira de vencer estes medos recén instalados era lanzarse de cabeza contra eles.

Meu dito, meu feito. Á hora marcada estaba na gasolineira da saída da cidade para iniciar o meu camiño rumbo Sur.

Os primeiros kilómetros foron... tensos. Doíame o antebrazo e todo o corpo da enorme tensión que mantiña sobre a moto; pero pouco a pouco fun quen de convencerme e de deixarme ir para afroxar a tensión . Ó fin era un percorrido que tiña feito montóns de veces , e que coñecía ben. O día era bon, non soplaba vento e invitaba a rodar.

Nas distintas paradas a repostar ía notandome máis relaxado, e só nalgunha rotonda aparecía esa pantasma do tipo que se salta o “stop” e me leva por diante. A maioría das veces era quen de controlalo ainda que fose “daquela maneira” e tomando a curva en primeira e ollando de reollo para os que se ían a incorporar, non fora a ser o demo.

Unha cousa me extranou: A ausencia de moteiros na estrada. Como xa che dixen o cartel deste ano non atraía grande cousa; pero tan pouco?

Da baixada, pouco che hai que salientar, salvo que esta vez chegar a Nazaré costoume o seu.

Verás: Saín como sempre en Leiría, de alí a Marinha Grande e xa cara a Nazaré. Cantas veces teño feito esto coa moto? Moitas; pero esta fun consciente da enorme cantidade de diversas e complicadas rotondas que hai entre Leiría e o meu destino intermedio. Mención especial hei de facer á rotonda puñetera que hai xusto entre o Sitio e a Praia. Xa levaba setecentos e pico km. e non sei se foi esto ou a pantasma do Ibiza, o caso é que me entrou un ataque de pánico e unha vez dentro da rotonda non che era capaz de xirar a moto. Clavo o freo, boto pé a terra, xiro devagariño e dou mil e unha vez gracias ós conductores portugueses que tiña detrás. Ninguén pitou nen nada. Deixáronme sitio e tan felices.

Probablemente se estivera eu nalgún deses coches … en fin, ó mellor non era tan paciente.

Agora só tocaba aparcar fronte ó hostal, unha ducha e pasear un pouco pola praia para despexar a mente e non pensar en que ó día seguinte me agardaban as mesmas rotondas traicioneiras para seguir cara o Sur.

Se pillo por banda ó enxeñeiro de camiños que se adicou a salpimentar todo de rotondas íalle pasar a conta da terapia de choque á que me estou sometendo.

Ó día seguinte, ben desaiunado e descansado afrontei desfacer o camiño andado. Non direi que o pasei con elegancia. Mentiría descaradamente. Máis ben direi que o fun pasando.

Non tiña pensado entrar en Lisboa. Ó ritmo que ía podía levarme un día enteiro chegar a Faro, e prefería meterme xa directamente á Ponte 25 de Abril. Eses eran os plans iniciais. Cando me quixen decatar estaba enfilando a mega-rotonda da Pza. Do Marqués de Pombal (por fortuna esta praza ten semáforos, o cal xa ralentiza de por sí o tráfico) .

Bueno, xa postos, non ía perdoar un pasteliño na Confitaría Nacional e unha bica relaxadiño na terraza da Pça. Da Figueira.

Feita a parada e fonda tirei por Cais do Sodré cara o W con intención de abordar a Ponte. Non che foi sen dificultade. Só a min se me ocurre meterme na Baixa Lisboeta en plena hora punta; pero, xa estaba feito.

Deixada atrás a Ponte tomo a saída de Setúbal para alí pillar a IC-1 con rumbo a Albufeira. Sigo “sozinho”. Non me topo con moteiros nas gasolineiras, salvo algún despistado que outro. Nada que ver coa miña última baixada. Esperaba pouca afluencia, pero non un deserto moteiro.

Esta estapa da viaxe foi moderadamente feliz. Parece que o caixón do cartos das rotondas estaba vacío; e tamén estaba vacío o de mantemento do firme.

Pero como se pode ter unha estrada que une a capital do país co Sur do mesmo, en estas condicións ? Aquelo non era un firme, era unha colección de badéns a cada cal peor. No centro do carril unha lomba enorme na que tiñas que inentar non subirte, e no borde un arcén subido noutra lomba. A única solución era manterte no rego marcado polos camións; e cando tocaba repostar, ferro a fondo para subir a lomba do arcén e entrar na gasolineira. Con razón estaba todo cheo de pintadas :“Benvidos á estrada da morte”.

Según me ía achegando a Albufeira melloraba o firme e aumentaba o calor. Se xa en Lisboa andabamos a 38ºC, agora non creo que baixaramos moito dos 40ºC.

Na N-125 encaro rumbo Leste para achegarme ó hotel. Por fin, despois dunha rotonda amplia e tranquila tomo posesión do meu cuarto, ducha rapidiña, comprobación de que a piscina está onde ten que estar e arranco para Faro para inscribirme e xa para ver a primeira actuación despois da cea.

Por certo, queres creer que no hotel só había (contando a miña) catro motos?
Cando cheguei ó Val das Almas, por fin había tráfico motorista ainda que non moito,eh!

Mira ti que na inscipción non había cola e podías aparcar onde quixeras!! Pero aquí non acababan as sorpresas, as comidas ás que tes dereito coa inscipción reducíronse a dúas (cea do sábado e desaiuno do domingo). O resto dos días a buscarse a vida, tu. Menos mal que o rodicio de peixe seguía activo e por 6,30€ podías comer todo o peixe que quixeras.


Este ano había tres escearios, a saber: O principal para as actuacións importantes, o multicultural onde ó longo do día podías asistir a actuacións de diversos paises lusófonos (especial mención as impresionantes batucadas brasileiras) ;e o que lle chamaban do Oasis ó carón dun lago artificial que montaron nunha esquina do campamento e onde ó longo do día e da noite había varios DJ pinchando música para “bailar”.

Ben, eu xa estaba ó carón do esceario principal (sí, acertaches, había sitio de sobra).


To be continued

Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2014 14:20
# Ligazón permanente a este artigo
Rumbo 270º
Xa facía algún tempo que non che contaba nada da miña vida martítima ( para sermos serios xa facía tempo que non che contaba nada de nada); así que desta xeira vai un conto náutico.

Probablemente estés despistado porque , como xa sabes, sigo a periodicidade aperiódica que caracteriza esta páxina, por tanto cando che cadre de pasar por aquí has de sorprenderte a bon seguro.

Estabamos na tradicional proba de Malpica e a etapa de baixada pillounos cun vento Sur e mar do NW que non incomodaría un chisco a nosa ruta.

Xa coñeces o dito:”Ceñir é de probes”.

E ainda por riba estabamos con tripulación reducida. A maioría da xente estaba con exames finais; e ,operativos de verdade a bordo, éramos cinco. O resto eran invitadas dos armadores que axudaban a facer banda; pero nada máis. Unha delas era a súa primeira vez nun barco, e a primeira vez nunha regata. Entre os seniors fixemos apostas para ver canto aguantaría sen vomitar. Perdimos todos. A rapaza, canaria, aguantou como unha “jabata” e soportou as mesmas rachas de 34 nós que soportamos os demáis.

Eu desta vez andiben coma todos: repartíndonos un pouco en cada cousa. Empecei no piano e, unha vez iniciada a travesía, pasei a trimar o xénova.

Dado que prácticamente fumos só dun bordo dende que viramos a Torre de Hércules e arrumbamos ó 270 (esto é: un W. puro, o rumbo de Malpica) paseime as catro horas da baixada acodado ó “winche” de sotavento e pendiente da intensidade do vento e da orientación da xénova. Tendo en conta as condicións de vento e mar que tivemos, e a escora que levabamos escuso dicirche que de cintura para abaixo pouco había que estivera seco.

Sí, levaba a miña roupa de augas e as miñas botas, pero dado que a mar viña do NW e con ondas de uns catro metros; era moi pouco probable que chegara seco a destino.

Nos primeiros compases ainda tentaba evitar algunha das ondas; pero ó pouco puidome máis a ansia de preocuparme da vela e da velocidade do barco.

O patrón optara polo bordo de fora dos Baldaios e ainda que a presión de vento era maior que a dos que optaron pola costa, lóxicamente as ondas acadaban máis altura. Contodo, íamonos funcionando ben, e non nos despegabamos do grupo de cabeza. De cando en vez tomabamos marcacións ao grupo de terra e ahi íamos.

Só tiñamos que resolver unha pequena cuestión, verás: Ó chegar a Malpica debíamos tomar a boia de recalada que había na praia e, despois de virala, entrar na meta entre a punta do espigón e o barco do Comité. Pero claro, para eso tiñamos que ir caendo no rumbo e por tanto perdendo velocidade.

A medida que nos achegabamos ás Sisargas o patrón ía pechando o rumbo, e por tanto a velcidade caendo, co cal o noso paso por onda víase comprometido ó ter menos inercia.

De súpeto Cándido avisa de que o tangón da banda de estribor se soltara da “uña” e bailaba perigosamente pola banda de sotavento só soportado polos candeeiros.

Agustín, Chus, Cándido e eu saltamos como cun resorte cara a proa para evitar que nove mil euros de tangón acabaran no fondo do mar.

O patrón berroulle a Chus para que se quedara onde estaba e aló nos fumos os tres seniors arrolando pola cuberta abaixo cara o tangón que xa se mecía cara a popa polas ondas que entraban a pracer pola regala.

En proa Agustín agarrou a “uña” rota do aparello e Cándido e eu abrazámonos ó resto da cara pértiga de carbono mentres tentabamos manter o equilibrio apoiados como podíamos cos pés na regala.

O patrón, que nesas estaba máis preocupado de que non se lle foran á auga tres homes que de manter o rumbo correcto do barco, deu unha guiñada e a escora unida a unha onda especialmente grande fixo que Agustín e Cándido desapareceran dentro dunha parede de auga e escuma que barría a banda de proa a popa. A min só me deu tempo a baixar a cabeza e confiar en que o momento submariño fose rápido.

Non me preguntes como, pero os tres seguíamos abordo. Agustín aferrado ós aramios do gardamancebos coas mans, mentres que coas pernas amarraba o tangón; e Cándido e eu sentados sobre él tentando non irnos á auga , cousa que conseguimos coa inestimable colaboración do “winche” de xénova que frenou o avance do puñeteiro tangón na súa carreira cara a popa e a nos que íamos de pasaxeiros inesperados.

Mentres nos recibíamos a nosa ducha semestral, Chus e Xabier xa se axenciaran unhas cinchas que nos pasaron como poideron para que puxeramos,por fin, o paiño a son de mar.

Non sei canto tempo pasou. Só sei que estabamos enchoupados da cabeza ós pés e que o grupo da costa estaba xa ben pertiño da boia mentres que o vento caera estrepitosamente ó achegarnos a terra.

A nosa ventaxa marchara polo mar abaixo.

Por fortuna, nos os tres ficamos sobre cuberta salvos e sans. Do resultado, mellor non falar.

Da tromba de auga que caeu unha vez en terra, mellor non falamos. Alomenos esta era auga doce.

As invitadas, especialmente a canariña que se estreaba nestas aventuras, non deixaba de preguntar se esto era sempre así. E,claro, a nos faltabanos tempo para dicirlle que hoxe fora un día tranquilo. Queres ver que non fomos quen de asustala? E non só eso, quere voltar e que lle enseñemos!!!. Aquí hai mariñeira!!
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-07-2014 16:13
# Ligazón permanente a este artigo
A enchenta do Bósforo (e III)
A bon seguro que xa hai uns días que estás preguntándote que carallo quere dicir o título desta serie adicada a Estambul.

Ben, como este é o derradeiro capítulo, aló cara o final do mesmo heicho descifrar.

Pero, primeiro téñoche que contar as nosas aventuras no Grande Bazar e no Bazar das Especias.
Eu tíñache tres obxectivos turísticos para esta viaxe, a saber: O Grande Bazar, o Bazar das Especias e a Estación de Ferrocarril término onde remataba o mítico Orient Express.
Tamén se houbera tempo quería visitar a Mesquita Azul ou algunha outra ( a cidade está chea delas ).

Como tiñamos tempo libre aproveitamos para visitar as dúas mesquitas principais e as instalacións ó seu carón. É alucinante ver o enorme luxo que os templos de calqueira relixión obteñen dos seus fieis con tal que lles reserven unha praza no ceo.

Extrañoume ver a área onde os feligreses fan as súas ablucións e proceden a limparse coidadosamente cos moitos grifos de auga que hai dispostos no patio.

Ah, unha cousa, nin se che ocorra facerlle fotos ás mulleres con burka (que hai un bo lote delas). Eu fíxeno, e recibín unha boa bronca (a saber o que me dixo o home que as acompañaba, pero ben seguro que foi de todo menos bonito).

Despois achegámonos ata o Grande Bazar onde teóricamente é moi doado perderse; pero non pedaciño que percorremos non fun quen de facelo.

Capítulo a parte merecen as distintas tendas que hai no recinto (así entre nos como unha xigantesca feira nun recinto cuberto con miles de tendas de todo tipo). Só che pasamos alí unhas tres horas, das cales a maioría foron acompañando ó meu colega de cuarto Xoan Carliños, que entrou nunha tenda con intención de mercarlle ó seu fillo unha camiseta do Galatasarai, e, claro, o ritual da compra/venda non ten nada que ver co noso estilo occidental. A saber: Unha vez entrou na tenda ofrecéronlle asento e un té. Mentres o dono despregaba ante él un enorme surtido de camisetas. Como queira que non atopaba a que quería él, ainda lle caeron outros tres tés máis mentres o señor da tenda mandaba un propio a buscar a talla e o modelo que quería.

Namentres o resto do grupo seguíu camiño por outras tendas; e ó ver que non aparecía, decidiron ir buscalo. Pero aaai, amiguiño. Onde carallo estaba a tenda onde o deixamos? Vai ti a saber.

Eu, como xa ía avisado do laberinto no que nos metíamos ía tomando mentalmente referencias dos lugares, das esquinas, de letreiros, etc. por onde íamos pasando; así que me ofrecín a ir na súa procura. E aló o atopei, trasegando tés e discutindo de fútbol co señor da tenda en Español. (Sí, aquí todo o mundo parece saber idiomas). Cando me víu pareceu ver o ceo aberto posto que xa non sabía moito como librarse sen ser descortés. Eu inventeime unha excusa e conseguín arrancalo das garras do vendedor, con grande dificultade, posto que a cada requerimento de cada tendeiro paraba con eles por aquelo de non ser descortés. Ó cabo dunha hora dimos de novo co resto do grupo.

Como as horas corrían decidimos sair do recinto e encamiñarmonos cara o Bazar das Especias.

En dúas palabras: In Presionante. De súpeto vímonos envoltos nun mar de aromas e cores ó tempo que eramos arrastrados por unha muchedumbre mentres esquivabamos recadeiros con bandexas portando vasiños de té para as diferentes tendas.

Eu, aquí sí que me decidín. Entrei nunha das múltiples tendas e fixen os encargos que consistían básicamente en mercar té de mazá para uns colegas. Meu amigo que embriagadores aromas aló onde foras. E , por suposto, todo o mundo falaba español.

Mentres que me pesaban o té e o envasaban ó vacío (por mor da aduana), vin na nevera unhas latas de caviar Beluga a moi bon precio. Non sei se sería auténtico ou non; pero decidín a levar unha lata para min para darme unha homaxe esta noite no hotel (lástima dunha botelliña de Terras Gauda fresquiño para acompañalo).

Como xa era moi tarde decidimos retiranos; e unha parte do grupo quixo ir a un “hamman”. Preguntamos ó da tenda que me vendera o caviar e recomendounos o que hai a carón da Mesquita de Suleimán.

Xa era noite pechada e, por mor de non ter un encontro indesexado acompañamos ó grupo ó “hamman” e despois baixamos ata a beira do Corno de Ouro para descansar nunha terraciña.

Eu, xa che facía un bo pedazo que tiña a miña próstata berrando para ser aliviada; pero, nen no Grande Bazar, nen no das Especias, e, por suposto, tampouco na terraciña había onde ( o bar era un simple chirinquito entre as mesas) . Total, afasteime un pouco da nosa mesa coa desculpa de ir ollar o Estreito do Bósforo e ver as luces da cidade da parte asiática e segundo me ía achegando á barandiña vin a miña ocasión alí resgardado por unhs rosais.

Meu home, que alivio!! Xa sei que no Mediterráneo ou no Mar Negro non hai mareas perceptibles; pero a bon seguro que esta vez a marea alta causada polo meu urxente alivio renal había de notarse nas dúas beiras do Bósforo.

É probable que a estas alturas te esteas preguntando se fun á estación término da cidade. Que máis quixeira eu, meu amiguiño; pero as horas do día son as que son e non da para máis. Ó día seguinte ben cediño saíamos para o aeroporto e tería que agardar a outra ocasión para ver todo o que ofrece unha cidade con tanta historia coma esta.

Se o miras ben, tampouco viñen de turismo, así que non che hai queixa.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-04-2014 15:51
# Ligazón permanente a este artigo
A enchenta do Bósforo (II)
Mira que alborea o día ben cedo por estas latitudes. Hache de ser porque estamos moito ó Leste e ata pode que teña algo que ver o feito de termos 1 hora máis, aquí en Estambul.

O desaiuno non foi nada que desentonara co resto do hotel (esto é: unha merda. A saber: café frío, boliños coma pedras) ainda que, eso sí, a sá dos desaiunos e a terraza colindante unha pasada coas magníficas vistas sobre o Bósforo cara un lado e cara o “skyline” de minaretes da cidade vella.

Unha cousa quitamos en limpo, ó día seguinte mellor tomabamos un café decente e uns boliños recén feitos en calqueira bar do barrio.

Á hora convida xa estaba a furgona da empresa agardando por nos para demostrarnos, esta vez de día, o xeito de conducir da cidade. E sí, comprobamos feacentemente que os sinais e os semáforos están de adorno. Cruzamos a cidade nun pis pas e puxémonos ben pronto na parte nova da cidade, onde está a sede da nosa empresa. Xusto ó carón dunha das moitas mezquitas da cidade.

Despois dos agasallos de rigor estivemos traballando xunto coa equipa local e por mor de aproveitar mellor o tempo xa nos ofreceron nunha sá contigua unha comida con productos da terra. Pero non vaias creer que foi simplemente un xantar de traballo, que va. Cal non sería a nosa sorpresa cando vimos entrar na sá un grupo ataviado con traxes típicos e instrumentos tradicionais que se adicaron a amenizarnos a comida e a sobremesa.

Unha vez rematada a xornda, o mesmo “chofeur” levounos (caseque deberíamos dicir: teletransportounos) ó centro da cidade para subirnos ó edificio máis alto da cidade. Alí fotos típicas e vistas impresionantes da parte asiática da cidade ó outro lado do estreito e do enorme tráfico marítimo que cruza a diario por alí.

Unha vez finalizada a visita que, todo hai que dicilo foi gratis total (é de moi mal gosto non aceptar un agasallo dunha persoa do país) xa evitamos a volta ó hotel na furgoneta, e decidimos darlle un paseiño pola beira da bahía e achegarmonos ata un dos múltiples mercadiños que pululan pola beiramar e ,xa máis tarde seguir camiño cara Kunkapi (o noso barrio).

Que mal levo esto do cambio de horario. Son as catro da tarde e xa é noite pechada. Por se fora pouco ó ser un país musulmán non hai un puñetero sitio onde probar un viño local e xa non digamos unha cervexa.

O que sí , se aprecia é que alomenos na zona onde estamos, as mulleres que se ven pola rúa están moi occidentalizadas. É raro ver panos na cabeza e a roupa é claramente occidental.

Como xa estabamos un pouco cansos do día apalancámonos nunha terraciña para tomar un café turko do de verdade, non como a merda que nos puxeron no hotel. E, oe, menuda diferenza!!!. Esto é un café forte e ó seu remate un poso no fondo da taza, onde ben se podería leer o futuro.

Despois do descanso reparador, encamiñámonos ata a Rúa Taksim porque querían ver onde se produciron as últimas revoltas contra o réximen. Asegundo nos íamos chegando o número de tanquetas e leiteiras da policía aumentaba exponencialmente. O que é a rúa en sí, non se diferenciaba nada de calqueira rúa animada da Baixa Lisboeta. Ata tiña o seu propio tranvía que a percorría na súa enorme extensión. Alí tivemos ocasión de probar os petiscos da docería local. Nada, pero nada que ver coas pedras que nos puxeron no hotel para o desaiuno.

Como xa se ía facendo tarde para cear, decidimos pillar dous taxis e así voltar ó noso barrio. Axustamos o precio (sí, aquí hai que regatear por todo, ata por un taxi) e despegamos en vo rasante ata Kunkapi. Alí metémonos no restaurante no que atopamos sitio. O cal non che foi nada fácil posto que a zona estaba de bote en bote (e eso que era día de diario). Ceamos aceptablemente e despois non se lles ocurríu mellor cousa que trasladarnos a unha das moitas terraciñas que fervían coa animación da xente e dos grupos de músicos ambulantes que por alí tocaban. Caseque en cadansúa mesa había unha pipa de auga da cal todos (cada un coa súa propia boquilla) podía aspirar os diferentes tipos de tabaco cos que o rapaz que alugaba as pipas che podía dar a escoller.

Estabacho vendo. Non tardamos moito en que a alguén se lle ocurrira, para estar máis no ambente, pillar unha pipa con tabaco aromático de laranxa. En canto pasou o rapaciño chamárono e (como a inmensa maioría dos vendedores da cidade) atendeunos nunha mescolanza de Español e Inglés. O caso é que aquí nos tes sentados a unha mesa, con pipa de auga e ó pouco rodeados por unha das orquestiñas que, ata con sirtaqui e todo, nos amenizaban a velada mentres que un dos violinistas se achegaba ó noso xefe (que ollo ten o tipo) para pedirlle: “money,money”. E ahi vai. Caéronlle que eu vira unhas cincoenta liras turkas ( non , non sei canto é ó cambio). O mellor foi a cara de ledicia que puxo o home e as enormes reverencias que nos fixeron todos os músicos. Eu non sabía onde meterme. Que situación tan... colonial,joeeeer.

Pouco a pouco, entre os vapores da pipa e o hipnótico das diferentes músicas que nos envolvían, ás mulleres da nosa expedición doulles por deixarse levar polo ambiente e tornáronse huríes.

Verás: saíron ó medio da rúa e escomenzaron unha especie de danza do ventre (unha delas ainda lle daba bon xeito, teño que dicilo) adicada a nos. Sí, hai fotos de todo esto, pero xurei polo divino espaguetti voador que nunca verían a luz (elas pensan que as borrei todas...). Ó pouco, algunhas das escasas mulleres que había noutras mesas e noutras terraciñas únironse á voráxine que envolvía ó grupo; e , meu amigo, nunca pensei que sosas e aburridas compañeiras de traballo poderían transformarse coa simple axuda dunha música e do cálido ambente das mil e unha noites da antiga Constantinopla.

Nen eu, nen os moitos gatiños que ó carón da nosa mesa ceaban estabamos seguros de non estarmos soñando ou flipando por mor dos vapores da pipa de auga.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-03-2014 14:23
# Ligazón permanente a este artigo
Aviso importante
NON AUTORIZO A NENGUNHA ENTIDADE DE DEREITOS DE AUTOR A RECLAMAR CANTIDADE ALGUNHA NO MEU NOME.



NO AUTORIZO A NINGUNA ENTIDAD DE DERECHOS DE AUTOR A RECLAMAR CANTIDAD ALGUNA EN MI NOMBRE.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-02-2014 14:42
# Ligazón permanente a este artigo
A enchenta do Bósforo (I)
A miña empresa, bueno, para ser exactos, a empresa para a que traballo, está iniciando unha expansión polo SE. de Europa e para elo nomeou a unha compañeira miña como coordinadora de toda a operación.

Esta persoa decide quen e cando vai a cada país cos que se inician contactos con visos a desenvolver programas conxuntos. E, por así dicilo, é quen ten plena potestade para organizar os seus equipos de traballo en combinación co grupo local do país do que se trate.

Non che poño en máis antecedentes do intríngulis das operacións porque considero que che trae bastante sen coidado.

A min tocoume de estar nos equipos de traballo correspondente a Estambul en Turquía e Oradea en Rumanía. Polo tanto non te penses que ando moi sobrado de tempo e gañas para ó chegar á casa poñerme a actualizar nada nen para contarche nada. O único que quero é tumbarme no sofá a ver “El Intermedio” e despois durmir.

Recentemente, despois de todo o curro levado a cabo dende aquí por todos/as os/as que estamos no equipo de Turquía tocounos realizar oque na empresa lle chaman as movilidades, e nos lle chamamos viaxar. Esto é achegarmonos ata Estambul para coñecer en persoa ó equipo que está aló levando adiante as xestións a pé de obra.

Para elo as sete persoas que dende aquí curramos cos de aló partimos no voo directo que agora ten a Turkish Airlines dende Santiago ata Estambul con parada itermedia en Bilbao para recoller xente.

Saímos de Galiza a eso das doce da mañá e despois de seis horas (con parada intermedia en Bilbao sen podermonos baixar nen a tomarlle uns pinchos) chegamos ás 21h. (hora local) a Estambul.

O primeiro que me sorprendeu da cidade é o enorme tamaño do seu aeroporto, e a grande cantidade de transportistas asiáticos que había nas súas pistas. Supoño que será por eso que lle chaman a porta de Asia.

Unha vez que recollimos a equipaxe e pagamos as tasas de entrada no país (15€ por cabeza), encamiñamonos cara á saída onde os nosos compañeiros locais tiñan xa disposto un furgón con “chofeur” para que nos levara ó hotel , que, según a nosa coordinadora, estaba nun dos barrios máis típicos da cidade: O Barrio de kumkapi.

Tardamos ainda un cachiño bo en localizar o noso “chofeur” entre o enorme rebumbio de xente con carteliños que agardaban na terminal internacional por diversas persoas; pero ó fin demos con el. Só que entre que o seu inglés non era nada do outro mundo e o noso turko non era ...nada de nada. Resultou un tanto complicado facerlle entender onde quedaba o noso hotel. Menos mal que un alma caritativa en forma de azafata da Flight Emirates nos botou unha man e por fin poidemos abordar xa a furgona.

A viaxe dende o aeroporto a Kumkapi foi, podríamos calificalo de fugaz. Verás, a xente (polo visto) neste país semella moito ó estilo de conducción do vello Portugal dos anos 70; e na autovía que nos levaba á cidade os sinais e os semáforos eran... indicativos. A primeira proba tivemola cando ó lonxe víamos como relucía unha luz vermella que invitaba a pararnos nun cruce; e o noso “chofeur” non só non reducía a marcha, se non que apretaba a correr acelerando a tope. Cando pasamos esquivando un camión que pasaba na súa vez polo cruce, un silencio sepulcral apoderouse da furgona. E eu, ainda que me atopaba feliz conducindo no vello Portugal, pensei que desta voltaba para Galiza cos pes por diante e nunha caixa de pino ou do que fora que fixeran por aquí as caixas de fiambres.

Despois de diversas experiencias parecidas ou similares nunha zona con limitación de velocidade de 30. Daba igual, non baixabamos de 110 km/h. Chegamos por fin ó barrio onde íamos a aloxarnos durante os tres días que pasaríamos na cidade.

Érache como estar no Barrio Latino de París, no Barrio Alto de Lisboa ou en Candem Town de Londres. Só que moito máis vivo, con máis animación e montóns de orquestiñas tocando nas numerosas terrazas dos restaurantes que ofrecían os seus olorosos guisos de peixe polas ruas da zona .Os aboríxenes (na súa enorme maioría homes) bailaban e deslizaban billetes nas máns dos músicos; e algún grupiño compartía enormes pipas de auga nunha animada sobremesa.

Creo que estabamos no sitio certo. Segundo nos comentaron no resturante onde atopamos sitio para cear, este era un antigo barrio de pescadores e de ahi a enorme animación das rúas pola noitiña, xa que na actualidade era o barrio bohemio por excelencia da cidade, e onde,polo que puidemos albiscar,non che había moitos turistas e sí enormes cantidades de gatos ceibes e por todos respetados. Nesto lembroume moito ás tabernas do porto de Rotterdam ou Amsterdam.

Ainda que deixaramos a equipaxe no hotel non tomáramos ainda posesión dos cuartos, o cal nos aforraría a enorme sorpresa de ver que a apariencia externa do hotel non tiña naaaaada que ver co que atopamos dentro. A min tocoume cun colega e non levamos a peor parte. Alo menos tiñamos un lugar para colgar a roupa. Noutros cuartos había tres camas metidas con calzador, e, por suposto, sen moito sitio para revolverse.

Pero, que carallo, non estabamos na cidade para pasarnos o tempo no hotel, se non para currar e aproveitar o tempo libre para coñecer o que poideramos. Agora érache hora de durmir (se a festa da rúa non nolo impedía), que mañá cedo viñan recollernos os colegas locais da empresa.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-02-2014 15:54
# Ligazón permanente a este artigo
Unforgettable
Podería calificar estes meses pasados de moitas maneiras; pero a que da título a este texto ben pode valer.

A día de hoxe ainda non hai dúas semáns que podo, de novo, camiñar sen muletas.

Non , non che foi froito dun accidente marítimo nen nada que se lle pareza. Foi simplemente unha estúpida caida no curro que deu como resultado un par de fracturas e unha luxación. Todas elas no pé esquerdo.

Ainda que as fracturas non levaron moita historia e en poucas semáns estaban listas, a luxación precisou de paso polo quirófano, e posterior longa e pesada rehabilitación.

Como queira que nos hospitais da miña cidade ainda están ó outro lado da fenda dixital non dispoñía de wi-fi; e como vivo nun edificio sen ascensor vinme na obriga de exiliarme na casa que a miña familia ten no monte (aquí debería de poñer: campo e seguro que a casa se revalorizaba) a media hora da cidade en tempo; pero a moito máis en dotación tecnolóxica: escasa cobertura de móvil e, por suposto, carente de calqueira tipo de conexión á rede (e mira que busquei algún sinal wi-fi que levarme ó portatil... nada). Que martirio para un urbanita coma min.

Farteime de ver televisión, púxenme ó día coas miñas lecturas atrasadas e ata tiven tempo de escribir algún texto alimenticio (esto é: dos que cobro); pero non che tiña nen chisco de gañas de contarche nada porque nesas longas semáns nada pasaba na miña convalecencia salvo os roles de vento que ollaba pola miña xanela e que levaban e traían as nubes e as polas das árbores que albiscaba desde o meu posto de vixiancia. Moito me lembrei de Hitchcock e da súa “Ventana Indiscreta”.

Pero o mellor era que o meu seguro médico só estaba disposto a pagar vinte sesións de rehabilitación, co cal todas as que seguiron a ainda seguen van por conta do abaixo asinante. Se a eso engadimos os gastos do taxi dende a casa de “campo” (ata ben pouco non podía conducir); saíume un verán redondo. Agora a ver a factura do psicoanalista porque , claro, máis de dous meses sen conexión á rede seguro que ten que ter secuelas.

Ah, gracias a Cristina que cando veu verme trouxo un lápiz de memoria e tivo a xentileza de publicar o texto dos Cabos do Norte que tiña por aquí gardado; e que troquei por un par de tempadas da serie “Doctor en Alaska” que aliviaron un pouquiño a lentitude do paso das horas.

E sí, penso o mesmo ca ti: Puto governo. Putos políticos de merda que só están arruinando o País para dar de comer ós banqueiros e ás grandes fortunas con esto que eles chaman crise , e que calqueira con máis de dous dedos de fronte ve que é unha estafa monumental. Se non o digo vaime mal.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-10-2013 15:12
# Ligazón permanente a este artigo
Cabos do Norte
Hai anos eran habituais as probas de longos percorridos, os máis vellos ainda poderán lembrar a Regata do Mar de Fisterra e outras parecidas. Hoxendía é moi pouco habitual unha regata longa nas costas do Norte da Galiza; por fortuna o Náutico de Sada voltou a recuperar esa vella tradición de probas longas con esta (xa a segunda edición) dos Cabos do Norte.

A proba parte un sábado a eso das catro da tarde cara o N. pasando polos cabos Prior, Prioriño, Punta Frouxeira, Ortegal e Bares; utilizando como boia de recalada a Illa de Coelleira. Unha vez deixada por babor iniciamos o percorrido inverso sen parar. Ollo, por se algún listiño houbera, sempre se fai constar que non se poden pasar os Aguillóns polo interior; e ademáis todos os barcos se equipan, por parte da organización, dun “tracker” que vai marcando as derrotas de cada un na páxina web da regata.

Ben, a deste ano ía ser unha proba difícil polas escasísimas condicións de vento que se preveían.

Nos, co Hansa, arrancamos ás 16h. de Sada cuns oito nós de vento do SW. Unha vez pasado Prior empezou a soprar algo máis; e o patrón decidíu afastarse de terra en busca dun chisco máis de presión. Polo bordo de terra optarón o “Ourense”, o “Gómez” e o “Mirfak”.

Desafortunadamente pronto se víu que a nosa opción non era a axeitada. Según nos íamos afastando da costa íamos vendo como os do bordo de terra ían acelerando e deixándonos atrás. O patrón decidíu que xa estaba ben de regalar tempo e millas. Viramos cara terra ó tempo que izabamos o “A4++” (un dos varios spís que levamos abordo).

Foi unha das decisións máis acertadas da proba, ou alomenos eso parecía. O feito é que saímos escopetados cara a costa, eso sí , á popa do “Ourense” que era o que pechaba o grupo de cabeza.

Unha vez chegamos á súa estela “trasluchamos” e dispuxémonos a dar caza ó grupo que lideraba a proba.

Primeiro puxémonos a desventar ó “Ourense” e poñelo nervoso ata que o pasamos por sotavento. Era ben certo que aquí había moita máis presión que polo bordo de fora. Despois era cousa de tempo que deramos caza ós outros dous se as condicións de vento seguían así.

E non só seguían, se non que había rachas que presaxiaban o peor para a resistencia do noso spí. Contodo, o patrón decidíu arriscar por mor de non perder tempo na maniobra de “peelling” (esto é: o cambio dun spí por outro axeitado ás condicións de vento que estabamos tendo).

Tiñamos xa a tiro a popa do “Gómez” cando pasou o que nos temíamos: Un rachón dos gordos. De arriba abaixo e continuou polo pujamen. Imposible de arranxar abordo cos medios que temos. Arriamos a todo tren e dispuxémonos a izar o “A3” unha vela esta, que fácilmente soportaría as actuais condicións de dazaoito nós. Mentres o “Mirfak” e o Gómez” xa nos tomaran unha boa dianteira.

Non nos rendimos, que va. Unha vez recuperada a velocidade que tiñamos foi cousa de tempo chegarmos á altura do “Gómez”.

Pouco antes dos Aguillóns xa estabamos segundos . Agora o noso obxectivo era o “Mirfak”; pero ó tempo en que estabamos chegandonos a Coelleira íamos vendo como o vento caía e unha vez virada a illa a ceñida da volta percibíase longa e pesada para nos, non así para o “Mirfak” que pola súa lixeireza víase moito máis beneficiado polo escaso vento.

Eran xa as sete da tarde cando viramos segundos a boia de recalada. Ainda había algo de luz solar e non dispoñíamos de moito máis de oito nós de vento. A previsión era de que ó longo da noite iría en descenso, só tiñamos que ser quen de chegar a Sada de volta antes das seis de mañá que era cando se preveía un vento de non máis de dous nós.

Por fortuna para nos, a pesares das duras condicións de vento conseguíamos manter a distancia. A navegación non era incómoda, mar chá e boas condicións. Só un chisco máis de vento e voaríamos cara a Sada.

Pero Eolo non estaba pola laboura.

Renqueantes íamos pasando polos faros de Ortegal, Frouxeira, Prior e controlando con mil ollos as luces de navegación do “Gómez” que non se separaba moito da nosa popa , as do “Ourense” e,desgraciadamente pola proa, as do “Mirfak” que seguía diante de nos e mantiña a distancia sen moitas dificultades.

Catro nós de vento e íamos vendo como a ventaxa do “Mirfak” ía sendo cada vez maior.

O patrón decidíu abrir o rumbo cara a fora por mor de buscar un chisco máis de presión. Total, non tiñamos moito que perder.

E esta vez funcionou. Non era para botar foguetes, pero xa camiñabamos empurrados por 6 nudiños.

Ó lonxe, polo noso babor viamos como as luces do primeiro ían sendo cada vez máis difusas; mais pola contra mantíñamos a distancia co “Gómez” e co “Ourense”.

Eran xa pertiño das tres da mañá cando oímos pola radio ó Comité de Regata dando a entrada na meta ó “Mirfak”. Non nos desanimamos. Sabíamos que estabamos no rumbo certo, e só era cousa agardar a que a presión actual do vento se mantivese unhas horas máis.

Según avanzávamos cara ó S. todos a bordo íamos percibindo a caida do vento mentres nos afanabamos en trasladar os pesos e as velas á banda de sotavento para favorecer o embolsado da maior e do xénova. Pouco facíamos; mais contodo íamos avanzando merced á propia inercia do barco, ou ó noso propio vento aparente.

Eran xa as catro e media da madrugada e acababamos de deixar atrás a Ensenada de Chanteiro.

Enfilabamos xa a punta do espigón de Sada, e pola nosa popa, cada vez máis perto, asomaba a luz de proa do “Gómez” favorecido pola súa lixeireza.

Non eramos quen de creelo. Despois dunha regata tan longa e disputada, íamos a perder a segunda posición nos últimos metros.

O patrón escomezou a poñerse nervoso e tentar evitar o inevitable. Non deixaba de ollar pola popa buscando o xeito de impedir que o “Gómez” dese conta de nos.

Estabamos navegando cun vento de través escasísimo que ainda nos permitía algo de governo lento e pesado; moi ó contrario do “Gómez” para quen esta escasez de presión non supoñía nengún trastorno.

Intentamos estorbar como puidemos o inminente adiantamento do noso perseguidor.

Pola nosa fronte as luces do barco dos xuices convintemente aliñado co espigón de Sada, a menos de cen metros. E xa ó noso costado , o “Gómez” avanzando lento pero sostido mentres o nervosismo facía ó noso patrón empezar a berrar artigos do Regulamento de Regatas que en teoría estaría infrinxindo o nos rival. Dende a outra caña, o patrón do “Gómez” perdía un pouco de concentración mentres tentaba de argumentar en contra nosa mentres o resto íamos vendo como a menos de vinte metros da meta, a proa do “Gómez” ía paseniñamente poñéndose diante de nos.

E os xuices pitaron caseque simulténeamente as dúas chegadas. Non creo que houbera nen un segundo entre as dúas proas; pero acababamos de perder en escasos cen metros o segundo posto. Sí, xa sei que esto é así; pero non deixa de ser desalentador ver como nos últimos metros se nos vai pola borda a proba.

Amarramos calados, e calados e rabiosos botámonos nas literas derrotados.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-06-2013 10:34
# Ligazón permanente a este artigo
A marca "Costa da Morte" revisitada (e III)
Ainda me restaban unha ou dúas iconas da Costa da Morte por revisitar; así que aproveitei a miña saída do hoteliño con encanto para, xa de camiño cara a casa, facer unha paradiña.

A primeira foi na Barca en Muxía. Está todo como hai anos, se sacas unha tendiña de “souvenirs” e que hoxendía non te recibe ó pe da eirexa o fotógrafo Ramón Caamaño, como me aconteceu a min a primeira vez que aló cheguei. Aquí, pola contra do Faro de Fisterra, tes onde desaguarte e a pedra de abalar segue no seu sitio.

De alí encamiñeime á beirarrúa de enfronte seguindo a ruta de Praia Lago e Merexo. Deus, que lembranzas das ceas que alí disfrutamos e do postre de flan da casa tamaño familiar, pero de verdade eh. Seguín ata Praia Leis e despois tirei para o Faro de Cabo Vilán.

Oin dicir que agora abrira alí un museo ou algo. A ver que hai.

A estradiña que leva ó faro segue como sempre e o parque eólico dando a matraca co súa infernal contaminación acústica. Ó chegar á esplanada do faro xa vin que estaba aberto, e entrei. Había uns indicadores no que era a antiga vivenda da fareira e nunha das habitacións agora abrira un bar atendido por unha espelida rapaza loira. Entrei e pregunteille pola posibilidade de subir ata arriba da linterna do faro. Indicoume que eso era imposible e o que podía facer é visitar o museo do faro que había na sala contigua. Ante a miña insistencia, a rapaza moi airada fíxome ver que agora o faro está automatizado e non había persoal. Eu non arriei e tentei facerlle ver a incongruencia do seu argumento salientándolle o feito de que cando hai neboa alguén ten que encargarse do faro. Ela respostoume que se encendía a luz automáticamente. Eu cun sorriso, suliñeille que de pouco valería a luz nun día de néboa e que mellor sería acender a serea. Pensou un intre mentres eu veía sair fume da súa cachola, e repetíu coma un autómata, que a luz acendía soa. Aquí xa eu decidín abandoar esta conversa inútil (vai ser certo eso que din que as loiras son tontas) e encamiñarme a ver o museo que consistía na vella óptica do faro algunha baliza de entrada a porto e o vello radio-faro do Vilán. Lamentablemente estaba vedada a subida á torre. Por fortuna hai algúns anos tiven a sorte de subir a ella gracias a Cristina a fareira (que supoño ainda segue destinada aquí) e disfrutei da impresionante vista dende aló arriba mentres notaba como o vento mecía a torre por mor da súa elasticidade que permitía que os temibles temporais desta costa acabaran con ella ou a agrietaran.

A pesares da cortedade da visita, non foi tan penosa como a do Faro de Fisterra coa súa desagradable colección de carteis de prohibido esto , prohibido o outro.

Pouco despois achegueime dando un paseiño ata o Cementerio dos Ingleses. A pista de acceso está en bastante mal estado, polo cal as visitas están bastante condicionadas. O lugar está suspendido no tempo sen rebumbio turístico e ó son das ondas aloumiñan as pedras que forman a súa muralliña.

Voltei pola mesma senda cara Vilán.

Unha vez alí ainda lle botei un par de fotos ó faro, e despois puxen rumbo cara Camelle. Alí estaba a derradeira icona da Costa da Morte. Sí , estou a falar do que foi, ata a maldición do “Prestige”, o imperio de Man o alemán de Camelle.

Ó chegar á vila unha grata sorpresa aparece ós ollos do viaxeiro, a saber: Unha flamante casa da cultura que leva o nome de Man. Seguín camiño cara o porto para ver a vella caseta onde él vivíu en sintonía coa natureza e onde habitaba tamén algún deses debuxos que a todos os que pasabamos por ahí nos pedía que fixeramos.

Na miña inocencia pensaba que todo estaría convintemente recuperado, sinalizado e ben coidado; mais non me decataba que esto é “Hispañistán”.

As esculturas que Man elaborara cos restos dos naufraxios que a mar arrastraba ata a costa , esa sinfonía infinita de círculos e esferas que xalonaban o que él chamaba o seu museo, eran tan só unha lembranza medio desfeita ó albor dos elementos. A súa casiña parecía unha escultura de “Christo”. Estaba envolta nunha lona negra e atada cunhas estachas. Desolación, era o que un sentía ó ver o legado deste home único e que puxo a Camelle no mapa. Desolación e pena por ver como trata o meu país ós seus devanceiros ilustres e ó seu legado.

Mágoa de país que non merece os mandamases que ten feridos e escuros, que como xa cantaba Pondal non nos entenden,non.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-02-2013 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal