Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un día nas rebaixas (e 2)
Ben , supoño que a estas alturas e ca que está caendo, xa nin te lembrarás da anterior carta na que che contaba como sobrevivir a un día nas rebaixas, e para máis Inri no extranxeiro.
Para facer memoria direiche que estabamos sendo desaloxados dos probadores da planta de oportunidades de Pirinees (sí, eso mesmo a terceira) polo servicio interno de seguridade dos almacéns , por mor dun regueiro (que ó meu parecer era sangue, ou se lle parecía moito).
Xùroche , que nese momento o que menos me importaba era estar alí diante de A V en gallumbos…, entre outras cousas , porque ela estaba nunha especie de , como o diría, neglillé ou según souben un pouco despois :”combinación” . A verdade é que eu ó vela así , pensei por un intre en que toleara. Ela , sempre tan recatada e veladora das virtudes e os bos costumes, vestida á última con transparencias que deixaban entrever, eso sí, as súas inevitables medias de cuello vuelto e os seus famosos suxeitadores acorazados; pero non, por fortuna o mundo occidental estaba a salvo. Non se trataba dunha descocada transparencia, era unha enagua de corpo enteiro (creo que se chaman combinacións… tamén manda Karl Alho co nome…). E , eu , xa me coñeces, non puiden aguantar máis. No medio da situación, que todos supoñíamos , de tipo criminal, deume o ataque de risa tonta mentres A V me explicaba os pormenores do seu informal atuendo…
Nesas estabamos , cando por unha fiestra da cafetería da planta baixa (onde nos concentraran a todos os de seguridade) vemos chegar á policía que de seguido se desplegou e acordonou o edificio. E claro, ca policía tamén chegaron os periodistas de sucesos… , e alí me tes a mín tentando tapar o modeliño de A V , que presa dun ataque de pudor o único que lle preocupaba era que non se lle vise a cara, e que non se soubese quen era … por mor dos programas de “zapping”.
Non fora a ser o demo que aparecera na Telegaita e se vira na obliga de marchar da vila onde residía desde que enviuvara…
Tiña o seu lado divertido , non vaias a creer. Pero o mellor ainda estaba por chegar.
No medio do rebumbio, vemos polas escaleiras mecánicas caer outro regueiro de ese líquido que podería xurarche que nese momento era sangue…, e poucos metros máis arriba unha bolsa de plástico pegada a unha señoriña que no seu tempo foi “pubilla” (xa sabes, así é como chaman en Andorra ás mozas casadeiras), pero que agora , como diría Carmiña de Hilario : “Leía polo pasado”.
O caso, meu amigo, é que da devandita bolsa chorreaba ese líquido parduzco e por tanto enzoufaba todo por onde pasaba.
As forzas do orde puxéronse alerta e rodearon á probe da señoriña, quen morta de medo soltou a bosa no chan , e veuse impelida polos valerosos axentes a abrila, para ver, eso agardábamos todos, os restos do cadaver que a velliña transportaba dulcemente descuartizado.
E, sí home sí, levaba un cadaver. Un cadaver de carneiro que horas atrás estivo conxelado; pero que por mor da forte calefacción que sempre hai en estos sitios, e por mor das máis de tres horas que a señoriña levaba probando e escollendo roupa na planta de oportunidades de Pirinees (el seu magatzens a Andorra) (ou algo así).
O caso, neniño, é que o cadaver descuartizado, e por tanto o sangue proviña do lóxico proceso de desconxelación ó que o probe animal foi sometido…
Eu, non puiden máis, apretei a correr cara o baño máis cercano , porque entre a “combinación” de A V e o carneiro desconxelado e a cara dos valerosos axentes… pois, que queres, a pròstata non perdoa, e estaba ,tu , que mexaba por min… de xeito textual.
Unhos minutos máis tarde, e xa reposto diste acceso prostático, acompañei a A V de volta ó probador para que velozmente recuperara o seu pudoroso estado natural, ca promesa de non contar nada de esto á volta , e tentando refrenar as súas ganas de montar un escándalo no Servei de atenció al client (ou así). Con pouco éxito teño que confesarcho. Bueno, pouco para min, porque para ela foi macanudo, tu, conseguíu que lle deran un vale compra polas molestias causadas, e ainda por riba , a moi … tiña máis que dicir.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-01-2007 23:22
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 ja.ja.ja....y yo pensando en un tetrabrik defectuoso...ja.ja.
Las combinaciones se usaban para la ropa que no llevaba forro...pero las hay de última#blgtk08# generación que te saldrian los ojitos de las órbitas..ja.ja.Si necesitas regalar algo conozco buenas lencerias pillín.Que rebajas más divertidas...bikos.
Comentario por Maria José (19-01-2007 00:24)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal