Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un día nas rebaixas (1)
Supoño que a estas alturas xa non contabas con que me lembraría do encargo que recibín hai algunhas semáns sobre as rebaixas.

Aaaai! Que pouca fe teñen algúns.

A empresa na que traballo decidíu, como caseque todos os anos por estas datas, levar a un grupo de clientes á neve. Aquí é onde entro eu. O noso amado e nunca ben ponderado xefe convocounos a unha xuntanza das que acostuma os Luns á tardiña e puxo sobre a mesa a necesidade de que ,alomenos tres de nos, acompañaramos a coarenta dos nosos clientes a disfrutar das ledicias do “real” deporte blanco. A idea era trasladar ós clientes e a tres de nos en autobús ata Andorra durante unha semán e que alí aprenderan a deslizarse polo monte abaixo calzados cunhas botas de tortura malaia firmemente enganchadas a unhas tabliñas que, para que sexa ainda máis divertido, se enceran previamente a fin de facilitar o seu deslizamento pola capa de neve que cubre a ladeira do monte por onde se tiran estes tolos.
Tal é a definición que fixo do eski a miña compañeira Ana Villar (a quen dende agora neste documento chamaremos A.V. , a fin de preservar o seu anonimato, por razóns que pronto coñecerás).
Pero, non adiantemos acontecimentos, estabamos na reunión dese Luns e cando o noso amado xefe pedíu voluntarios/as para a excursión , a todos/as nos entrou un repentino interese pola estructura molecular da pintura do teito da sá.
Todo ia ben, ata que AV abríu a súa boquiña de piñon para lembrarlle á concurrencia que eu non só coñecía sobradamente Andorra , se non que skiaba dende o ano 94, e proba delo eran as escaiolas da baixa do ano 94,95 e 98. (Viva la mamma que la parió, pensei eu).
A partir de ahí, meu amigo, xa podes imaxinar o resto, un sonoro respiro dos compoñentes/as da reunión e botar a sortes quen ían ser os outros/as dous/as pringados/as que me acompañarían…. Amigo meu , se non existe Deus pouco lle ha faltar. Quixo a sorte que o palillo máis pequeno correspondera a AV e a Carmen Alvarez (a quen dende agora e neste documento chamaremos CA , para preservar o seu anonimato). Nese momento, a miña congoja deu paso a unha sonora risotada ó ver que a lingua veloz de AV levaba o seu xusto pago.
Total, que unha semán máis tarde, alí estabamos os tres ás seis da mañá agardando ós clientes que pronto se acomodarían connosco no autobús camiño do Leste.
As detalles da viaxe… pois caseque as obvio. AV roncando a +_ 90 dB. , a película insufrible do autobusero. As paradas a mexar no medio da nada de Castela, o frío da noite, as preceptivas paradas cada duas horas para o descanso do conductor (que supoñemos que agruparía para facelas todas dun golpe), etc. etc. e a eso das once da noite xa por fin cheiramos o frío aire de Seu d’urgell, mentres eu estaba intentando que o conductor non tirara cara a Barcelona na glorieta da C-1313.
Unha hora máis tarde estabamos acomodando a clientela no magnifico Hotel Pere D’urc de Escaldes. Por suposto, a cea non estaba incluida o primeiro día, e como esto é Europa, pois… ponte a buscar onde cear ás doce da noite en Escaldes ou en Andorra la Vella … Menos mal que ainda quedaban galletas da merenda “on the road…”
E aquí vamoooos!!
Como diría J.L. Guerra, eran las seis de la mañana, e xuroche que non vin nin seminaristas nen obreiros, só tolos como nos que se encamiñaban ó restaurante para o almorzo. AV e CA non sabían esta segunda parte da excursión á neve… Elas , coitadiñas, pensaban que sería unha semán aceptablemente tranquila e que de paso aprenderían a eskiar algo… , pero claro nin imaxinaban que había que erguerse entre as seis e as sete da mañá para chegar ás pistas ás nove e escomenzar as clases ás dez da mañá.
É curioso, agora o que reía era eu…jejeje… , pero o mellor , meu amigo, ainda non chegara.
Ás nove e cinco aparcaba o noso bus no aparcadoiro de Soldeu el Tarter , e eu me aprestaba xunto con AV e CA a botar unha man ós clientes/as que o necesitaban cas botas, as tablas ou os bastóns, pero cal non sería a miña sorpresa cando vin a AV ca súa habitual vestimenta (xa a coñeces: falda negra con catro ou cinco enaguas, pano á cabeza , medias de lana tupida… en fin como dicirche…auténtica) e collendo o camiño da tenda para alugar o equipo de eski.
Eu, encamiñeime ó telesilla para acompañar ós clientes menos duchos (a maioría primeirizos) e ó cabo dun cachiño sufrín unha das probas máis fortes que un home pode pasar nesta situación: Alí estaba AV ca súa toca, a súa falda negra, as súas medias tupidas e o seu pano á cabeza… e cas botas de eski calzadas. En mala hora ocurriuseme suxerirlle que porque non mercaba un pantalón impermeable por aquelo da comodidade… Meu neno, tildoume de sátiro para arriba. Ela era unha muller de vergoña , e desde que quedou viuva do seu Ramón nunca quitara o loito nin na súa vida puxera pantalóns…
Á media hora estabamos xa arriba diante da escola de eski . Os clientes escachados de risa. Os monitores da estación pensando si seríamos dunha secta ou algo, e CA e eu intentando poñer orden naquel rebumbio e tentando, ó tempo, non perder a compostura e aguantando a risa.
Os monitores separaronos por grupos segundo o noso nivel de eski e eu… ás veces , recoñezoo, son un pouco malo, finxín un pouquiño, e deu a casualidade de que me tocou no mesmo grupo que AV.
Era todo un espectáculo ver a AV facendo a cuña , e ó final da clase xa medio deslizándose pola suave pendiente da pista da Escola ca sua falda, as súas enaguas e o seu pano ó vento.
Sintoo, pero, eu ahí non puiden máis… soltei as fixacións, abrín as botas e empecei a pedalear a canto daba cara o baño de cabaleiros… Lóxico, tanto riso, a próstata, en fin.
Así pasaron, meu amigo os dous primeiros días, e ó terceiro ata outros turistas e outros monitores viñan a facerse fotos con AV. Manda Karl Alho!!.
Pero, claro, non todo ía ser eski, e atender á clientela que estaba disfrutando a cachón.
En Andorra tamén había rebaixas.
A eso das cinco da tarde, cando baixabamos das pistas, querían coñecer o País ,e por suposto: Pirinees, Andorra2000, Escala, Punt de Trobada … á sazón todos eles grandes almacéns (curiosamente propiedade de galegos emigrantes), e aló nos fumos de compras. A verdade é que me traía ó fresco o asunto, e ben prefiriría estar relaxándome en Caldea nun jacuzzi, mentres a neve caía sobre a miña cabeza; pero non, había que aproveitar as rebaixas, e claro , podes apostar o pescozo a que seguro que atopaban algo para min…
Home claro, xa coñeces a AV… sí que había algo para min. Unhos horribles chándales co moneco de Shinchán (ou como carallo se diga) a moi bon precio. Eu resistinme, non creas, pero AV , esta vez secundada por CA , non cexaron ata meterme nun probador con catro chándales de hipermega oferta… e nesas estaba, (ás veces a convivencia é moi dura, e os homes sufrimos en silencio), cando de súpeto no probador a carón do meu ouvín uns berros que se extenden por toda a planta… Saio a todo correr do meu cubil … en gallumbos.(O puto Shinchán non me entraba nin de coña… só fabricaban tallas pequenas… e eu nunha 42 pois…casequenon…) e cal non sería a miña sorpresa e horror cando vexo sair de debaixo da porta do probador do lado un regueiro como de sangue, e unha manada de maruxas aboríxenes e extranxeiras berrando como poseidas… Amigo meu , paque te vou a enganar… un escalofrío recorreume o lombo…e unha opresión apretou o meu cuello…

To be continued
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-01-2007 20:14
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
2 Comentario(s)
1 Que manera de mantener la expectación.......
AV también chilló por verte en gallumbos? lleva mucho tiempo sin ve#blgtk08#r hombre ja.ja.ja.
Te salvó la campana...le estaban dando al tintorro ?....
Esperaré la segunda parte....
Comentario por Maria José (14-01-2007 00:48)
2 Meo, como no das un toque, cn la falta que me hacen unas botitas para la moto, y con esto de las rebajss seguro que#blgtk08# me pillabas unas interesantes.
Oye nos vemos prontito, deja hueco en la agenda y no te chives a la peli Ok?
Comentario por manypelon (15-01-2007 08:29)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal