Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Aló ó pe de Lagos
Xa vos vale.
Un toma unas semáns de asueto despois dun intenso, e triunfante, verán no eido deportivo e non contentos con poñerme a parir en privado, mediante “emails” e mensaxes ó móvil, onde o máis bonito que me decíades era: “vago”; agora encima queredes avergoñarme públicamente diante destes amables e desocupados señores que nos leen.
E ainda por riba vai comentalo alguén que habitualmente lee esta páxina e nunca deixa nada en público...
En fin , vou comezar por onde vos deixei onte ( e que Frai Luís de León me perdoe).
Embarcamos no “María Visitación” un Benneteau Oceanis 39 que tíñamos que levar ata Lagos aló en baixo no Algarve.
O barco levámolo dende Camariñas.O seu dono quería pasar as súas vacacións no Algarve e non podía perder tempo no transporte.
Nun principio o encargo recibírao Xurxo e María , quenes con moi bo criterio pensaron en Fuco, Manolo e eu para completar a tripulación .
O barco, xa o seu nome o di todo: “María Visitación”, é un cruceiro, cruceiro.
Esto é: Nengunha concesión á maniobra ou á rapidez de navegación, e todas ó confort interior e exterior.
A bañeira en vez de estar libre e despexada para facilitar o movimento por ela da tripulación , estaba presidida por unha mesa con neveriña de xeo para as comelladas fondeados ; e o carro da maior fora trasladado ó teito da cabina por mor de non estorbar á comodidade dos invitados.
O interior ía en consonancia: Por ter, ata había unha enorme pantalla de plasma no salón e no baño privado do armador unha ducha de hidromasaxe... tonterías de “pijo”.
Esto, queiras que non, era un novo concepto de navegación para min.
A vida a bordo durante a travesía foi extremadamente cómoda e con amplitude inusitada . Pola contra á hora das escasas maniobras que tivemos por mor da falta de vento, evidenciábase a falta de ergonomía da bañeira e da disposición dos “winches” e demáis aparellos que quedaban nun plano secundario fronte as concesións ó luxo e ós invitados.
E ainda por riba de pesado , era lento, lento.
Pero bueno, o vento tampouco nos deu moitas alegrías; e fixemos a motor a maior parte do percorrido ata Cascais, onde paramos a facer gasoil , e onde por fin poidemos probar o (moi escaso) potencial da lencería da que dispoñíamos: Unha maior enrollable e sen sables, e un xénova tamén enrollable.
Como ves un barco feito para correr...(??)
Despois da parada da repostaxe e da carga de auga doce , demos rumbo en demanda de Cabo Espichel , vendo como segundo nos íamos afastando da enseada de Cascais ía caendo de novo o vento , botando man do motor.
Por máis que ollábamos para o anemómetro de vento real a cousa non pasaba dos catro nós no mellor dos casos.
Así seguimos ata caseque a altura de Punta Arrifana onde reaxustamos o rumbo a un 200º para darlle un resgardo suficiente ó Cabo San Vicente que nos agardaba unhas vinte millas máis abaixo .
Por entre a bruma albiscábamos xa o promontorio do Cabo; e de non haber problemas poderíamos estar entrando na Mariña de Lagos á noitiña.
Cando viramos San Vicente ó noso estribor disfrutamos dun solpor deses que parecen feitos co “photoshop” , e caseque ó tempo entrou unha brisa de vento terral que nos permitíu de novo izar (mellor dito desenrolar) o trapo e aumentar un chisco de velocidade.
Tíñamos gañas de chegar ,e eu, xa me permitira chamar á Adega da Marinha para reservar unha mesa en previsión de que nos quedáramos sen cea quente.
Ás nove (hora local) estabamos xa amarrados no pantalán da nova e lustrosa Mariña de Lagos, co cal nunha hora estaríamos ceando en terra. Sí, era unha hora imprudente para tentar cear nun país europeo; pero como queira que xa avisara, non houbo problemas.
Lagos seguía igualiño que sempre na parte vella. Pola contra os arredores enchéranse de edificios de apartamentos e unha enorme e coidade mariña ocupaba toda a banda de beiramar da estrada principal da cidade dándolle un novo pulo e vida á esa zona.
Como o Algarve é vello coñecido para min , e moito máis Lagos, permitínme facer de cicerone ata que o cansancio poido máis e a eso das tres da mañá encamiñei os meus pes cara o barco xunto con Fuco , mentres o resto da tripulación daban boa conta duns dixestivos (noutro lares chámanlle:”gin-tonics”) nun dos baretos a rebosar na parte vella da cidade pertiño do Mercado de Escravos.
Ó fin e ó cabo ,eu en poucos días estaría de volta no Algarve ainda que esta vez a bordo da miña resucitada Volusia.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-09-2009 16:50
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
3 Comentario(s)
1 Carallo neno, menudo#blgtk08# parto máis longo!!
Comentario por manolo p. (28-09-2009 12:43)
2 ¿Y qué quieres que escriba en público si ni siquiera tú escribes a menudo, vago? je je je

No todo el mundo se compra motos para correr -véase el caso de tu volu#blgtk08#sia- ni todo el mundo se compra barcos para regatas. Pero claro, los deportistas de élite como tú que hasta sale en carteles no lo entendéis. Además de vago, snob. Anda que...
Comentario por texas (28-09-2009 13:30)
3 Texas María querida.
Se non escribo é... porque non podo de tan atafegado que estou de curro.
E se saio nos carteis das regatas , éche po#blgtk08#rque "yolovalgo".

Ah, e non me quentes moito que escaneo o cartel e publicoo aquí, eh!
Coidadiño conmigo, que estou moi tolooo!
Comentario por peter p. de mille (29-09-2009 20:41)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal