Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

"The Manhattan Transfer Suomi Tour" (II)
O puñeteiro tranvía non daba chegado. Pois nada , será cousa de meterme no metro e ver que liña me leva ó barrio de Kallio que é onde me agardaba a Karol ,a veciña de “Oljiña” que qudou encargada de darme as chaves mentres ella non chegaba de traballar.
Mira ti por onde, que alomenos aquí abaixo non vai tanto frío. Tres estacións máis aló xa estou perto da rúa.
Ó chegar pitei no timbre da casa de Karol e ó escoitar o meu inconfundible acento galego-finés baixou ó portal para axudarme coa mochiliña.
Unha das cualidades do bo anfitrión neste país é a invitación a unha sauna. Así que Karol citoume unha hora máis tarde para tomar unha sauna na instalación comunitaria do edificio onde viven ela e “Oljiña”.
Así que unha vez adecentado da viaxe apañei unha toalla que había pola casa e agardei a chamada ó timbre da porta para acompañar a Karol.
Neste país , civilizado e sen Conferencia Episcopal que de o coñazo, as saunas son mixtas e lugar de encontro, charla e de negocios. Total, que cando chegamos xa había dúas persoas do bloque de vivendas disfrutando do vapor , e nos aló nos metimos tamén.
Eu, por ser amable e sacar tema de conversa , non se me ocurríu mellor cousa que falarlle a Karol da cantiga do meu país que versa sobre unha rapaza chamada Carolina e a súa saia ( máis ou menos viñen a dicirlle que tíñamos unha cantiga sobre “Karol`s skirt”) . E hete aquí que ela interesouse e xa me ves a min cantandolle a ela e ós seus asombrados viciños , A Saia da Carolina.
Estaba lanzado, tu.
Ó pouco saímos a tomar unha ducha ben fría e apunteille que ademáis da cantiga hai tamén unha danza tribal dos aboríxenes do meu país. Esto supoño que provocou a curiosidade antropolóxica de Karol e dos seus viciños (que dito sexa de paso, pensaban que en España só había touros e sevillanas), e eu , nen corto nen perezoso, coa miña toalliña atornillada á cintura empezo a arrancarme cun “puntatacón” de colleita propia acompañado da “Karolina`s skirt”.
Ainda tiven sorte non esbarar e ir parar ó chao!. Pero o caso é que esta mostra de exotismo emocionounos e cando decidín dar por rematada a exibición arrancaronse a aplaudir sorrintes e agradecidos.
Nese momento sentínme como Lina Morgan na apoteose final dunha revista.
Xa arriba na casa de “Oljiña” tiven outro xesto patriótico (e por qué carallo non me subvenciona a Secretaría Xeral de Turismo … promoción coma esta non van atopar!) abrín unha das dúas botelliñas de Mencía que trouxen e inviteina a probalo. Estaba que daba xenio, de rico. Ella trouxo da súa casa unhas lonchas de salmón ...e así estabamos cando chegou “Oljiña” de currar. Mentres se poñía cómoda , non sei que carallo lle dixo en finés Karol (ainda que sospeito que tería algo que ver coa apostura e habilidades danzariñas do “galician man”), pero acabaron as dúas escachándose de risa.
Dimos boa conta da botella que empezaramos e ainda nos fixo falta abrir a outra.
Cando rematamos a merenda , xa medio achispadiños, elas procederon a acicalarse para irmos ó concerto, e nun pispás estabamos na porta do teatro os tres e máis o "correspondente" de Karol.
Dos “Manhattan” que che podo dicir, o fundador Tim Hauser ten menos pelo ; pero segue conservando esa elegancia que sempre transmite sobre o escenario.
As coreografías perfectas, como sempre, e o público... un chisco frío para os meus parámetros.
Pero , foi por pouco tempo. Cando se arrancaron cos temas clásicos plenos de “swing” faltoume tempo para apañar a “Oljiña”pola man e marcarnos uns bailes no corredor entre as butacas.
Era imposible manter os pes quietos!, e entre o viño , e que aquí non me coñecía ninguén... ala, pa diante!!.
Nunca bailara con “Oljiña”, pero, oes deixase levar de moito nabo; e as miñas seis horas de clase de baile semanais de algo tiñan que servirme.
Foi caralludo. E, oes durante a interpretación de “Cançon d`amour” os dos das luces nos iluminaron a unha seña dunha das cantantes dos “Manhattan”!!
“Oljiña” estaba que non cabía no vestido. Eu pensei que se cabrearía polo meu arranque... , pero que va!!.
Aii!! que miragres fai un bo Mencía... seguro que ata lle parezo “juapo”!!
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-01-2009 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
3 Comentario(s)
1 Non sei se a Xunta vay subvencionar as tuas aventuras... pero o que é seguro é que ti e#blgtk08#res un bo embaixador da nosa terra. Unha aperta Pedro, alegrome pola túa recuperación.
Comentario por Rodrigo (30-01-2009 22:06)
2 E ben certo que che teñen que gustar moito os Manhatta#blgtk08#n... ou será que tiran máis duas... que cen carretas?
Comentario por Fernando (31-01-2009 18:52)
3 Ay...pillín,pillín...Te vas fuera de ligue..eh! Mucho te gusta el#blgtk08# frio..
Lo de la subvención no era mala idea..no señor...
Comentario por Maria José (05-02-2009 18:54)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal