Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Catro funerais e nengunha voda
Facía xa tempiño que non pasaba por aquí a darche a lata. Entre unhas cousas e outras non che me apetecía moito.

Ía cumprindo cos meus encargos literarios (permíteme a licencia) ; pero coa racha que escomezou hai pouco máis dun ano á volta de Faro, e seguíu en forma de funerais de amigos e familiares, non era que che me apetecera moito recalar neste porto e botar unha parrafada contigo.

Non vou facerche aquí un “hit parade” dos meus deradeiros compromisos necrolóxicos; así que imos deixalo nunha destas rachas que ás veces pasas ó longo da vida.

E, como queira que un xa está nesa edade na que non asiste a moitas vodas, se non máis ben a divorcios e , últimamente a unha chea de funerais; deume por ver como segues, e se segues pasando por aquí a ver se este lacazán actualizou a páxina coa periodicidade que o caracteriza.

Como ves, a periodicidade segue a ser totalmente aperiódica e , por así dicilo, “candomepeta”.

No tocante a esta racha, só podo dicir que está sendo unha boa escola para saber quen de verdade está ó teu carón e ,xa postos, para facer unha boa limpeza na libreta de enderezos. Na virtual e na outra.

Sería estúpido negarche que algunha sorpresa (demasiadas) me levei. Tanto boas como malas. Xa sabes de sobra como vai esto. Persoas nas que confiabas e tiñas por verdadeiros amigos/as que ó final resulta que non o son tanto ou nada; e persoas que te sorprenden aparecendo da nada despois de moito tempo sen saberes nada deles/as e que cunha mirada, un aloumiño son quen de transmitirte ese apoio que precisas nese momento.

Pero non me resisto a contarche a reflexión que acadamos Xoan Carlos e máis eu (sí, xa nos coñeces cando nos xuntamos); no cementerio de Malpica mentres agardabamos a chegada do enterro da muller de Xosé María.

O devandito cementerio ten unhas envidiables vistas das Sisargas e de toda a beira Sur do Golfo Ártabro; e mentres aló estabamos, demos en pensar o ben montado que o teñen os das distintas relixións que pululan polo planeta. A saber: Todas nos venden fume; pero, eso sí, todas teñen perfectamente regulado mediante as axeitadas cerimonias, os momentos clave na vida do ser humano, e todas obteñen pingües beneficios da nosa ansia de trascendencia. Basta ver as eirexas, as mesquitas, os templos de calqueira confesión.

Estoume poñendo moi serio. Viramos!!

Non te despistes moito, porque despois deste impasse e esta crónica áceda teño que contarche a miña recente incorporación á disciplina do “Riás”.

Sí, ó tempo que retomaba a miña vida civil, ateiopme traspasado do “Hansa” ó “Riás”. Un barco que xa coñecía case dende os meus comenzos na vela de competición, e co que novamente me reencontro.

Pero eso será noutra xeira.

Permanceza atento/a a esta pantalla
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-07-2016 22:16
# Ligazón permanente a este artigo
Le Tour
Hei, xa estou aquí de novo.

Probablemente vos estaríades preguntando que carallo estivo facendo todo este tempo o argallán este.

Ben, ó mellor non vos preguntáchedes nada. Da igual, xa mo pregunto eu.

Cóntovos.

Os primeiros meses foron de asimilar o conto mentres que todas as tardes unha amable señorita viña a facerme furados na barriga cunha xeringuilla e, eu leía todo o que caía nas miñas mans, mentres os meus colegas de tripulación me ían poñendo ó corrente das mareas, dos ventos e... dos triunfos.

Eso contribuía a manter o meu ánimo entre cabreo xeneroso e mala hostia continuada. Axudado, eso sí, polos reiterados resbalóns que me pegaba cando algunha das muletas perdía adherencia no chao do baño.

Por fortuna nengun dos derrapaxes anteriores tivo consecuencias salientables agás o medo e a dificultade intrínseca para voltar a recuperar a teórica verticalidade e o enorme esforzo que supoñía agora respirar por mor das costelas.

Ah, e deixame dicir aquí: Bendita química. Deus lle dea o ceo ó Sr. Paracetamol e ó Sr. Nolotil. Eles sí que merecen un premio Nobel.

Non che hai moitas semáns que asistín a un bonito espectáculo no Hospital que me tocou aquí na Coruña. A traumatóloga que me atendeu nestes duros momentos, a parte de ser unha enamorada de Portugal (o cal nos facía máis fluida a consulta na que intercambiabamos locais de restauración no noso veciño do Sur) era tamén unha cachonda.

A tal punto levaba o seu festival do humor que cando xa me quitou a escaiola (meses despois) non desperdiciou a ocasión para facer unhas risas.

Non vai a tipiña e aparece na sala de curas cunha mascariña e na man unha serra circular que blandía ameazadora no ar, mentres se achegaba a min dicíndome que estivera tranquilo que pronto acabaríamos.

Eu por pouco non me tiro da camilla en marcha. Menos mal que a enfermeira me retivo entre risas avisándome que a serra era só para cortar a escaiola. Non chas tiña todas conmigo; pero intentei disimular cunha risa nervosa.

Xa está. A miña botiña branca xa estaba no chao da sala.

Era unha sensación moi rara a que tiña agora na perna. Sentíaa moi lixeira e extranamente delgada.

Contodo ainda me restaban semáns sen poder apoiar, e a miña teima de guindar as muletas dende o Roncudo non era para xa, como creía.

Agora agardaban as longas e tortuosas sesións de rehabilitación. A cousa, como podes ver é looooonga e exasperante.

Ainda que ó principio eran agradables masaxes e movimentos axudados por Pepe, o fisio que me tocaba en sorte, deseguida (para min demasiado pronto) comenzou a forzar a cousa. Disque para que poidera apoiar canto antes o pé.

De día en día o esforzo a realizar era cada vez maior.

Para movilizar o meu nocello non se lle ocurriu mellor cousa que poñerme un ferro cunhas pesas para que o movera só co pé e a articulación do nocello.

Maldita a hora. Co agustiño que che estaba eu coa miña botiña branca...

Os días e as semáns pasaban, xa van aló seis meses e o Pepe insistía en que tiña que comezar a camiñar cunha soa muleta. Estaba seguro que este se metía algo se pensaba que eu xa estaba para esas alegrías.

Tocoume de novo visitar a Noelia a miña traumatóloga, e , queres creer que estes dous parecían compinchados,ela tamén isistíu en que tiña que lanzarme cunha soa muleta.

Na casa , e ben devagariño, empecei a experimentar.

Non vou dicir que foi doado. Algún croque caeu contra as paredes; pero ,ainda con medo, parecía que ía sendo capaz.

Quen che mo ía dicir, aquí sorrindo na casa por ser capaz de voltar a andar! Ó que nos leva a vellez, tu.

Pero amijiños. O Pepe non sei se tivera unha rifada coa moza ou que ; pero ó chegar para a miña sesión non vai o tío e me monta nunha bici estática.

A desculpa era , según dicía, movilizar e recuperar masa muscular no nocello e na perna.

Empecei a darlle con xeitiño,eh; pero o cabrito achegouse á bici e empezou a fedellar nela ata meterlle unha ruta de montaña, o moi...

Eu suaba como un carneiro. Non levaría máis de oito km. De subida sen ir a nengures cando, sen cortarme un carallo, chamo ó tipo e preguntolle se obtivera a súa titulación la Escola de Fisioterapia de Treblinka.

Queres creer que non lle sentou nada ben a miña inocente apreciación.

Noteillo nos días posteriores , de feito sigo notándollo, porque a montaña á que subo todos os días sen moverme do sitio é cada vez máis empinada, as costas abaixo son cada día máis curtiñas e o home ó verme suar non para de dicirme que llo hei de agradecer ben pronto. Pode que teña razón, o especialista é el, mais se lle puxera un pouco de cariño había ser igual.

Este ano sen falta, voume apuntar ó Tour.
Co entrenamento que levo se non gaño pouco lle ha faltar. Vémonos nos Campos Elíseos.
Comentarios (12) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-01-2016 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Vale das Almas 2015 (e II)
Pola cantidade de motos que me adiantaban pola IC1, non fun o único que optou por esa saída prematura.

Se che son sincero, metínme pola IC1 para aforrar as peaxes da A2; pero ó Sur de Grãndola as lombas do asfalto do ano pasado, parece que este ano atoparon parella e non deixaron de ter lombiñas novas e ben grandes. Ainda que ía devagariño, o meu cu e a amortiguación da Nosa Sra. de Volusia non o agradecían nada.

Non sei como facían os que me adiantaban a todo gas con total desprecio para as lombas do asfalto e da propia mecánica das súas burras.

Así ,como quen non quere a cousa, ía subindo e pasara xa o desvío para Troia ben pertiño de Setúbal. Aló adiante había un grupo de coches parados xusto no cruce que leva a Gãmbia. Non sei que pasaría. Non ven ninguén de frente e ninguén adianta. Seguen parados. Eu póñome á cola; pero como non che hai movimento, poño o intermitente e como segue sen vir ninguén inicio o adiantamento do grupiño de catro coches.

Paso os tres primeiros cando de súpeto o Xsara que encabeza a fila decide, xusto cando me poño á súa popa, que arranca e ainda por riba inicia o xiro para meterse polo cruce.

Eu non podo creer o que vexo, cravo o freo, mentres que a rapaza segue a súa manobra cruzándoseme diante.../...

O seguinte que lembro é unha dor forte no meu nocello esquerdo, a Nosa Sra. de Volusia enriba miña e alguén berrando que había que apagar o motor da moto.

Tento respirar e unha dor forte no meu costado esquerdo case mo impide. Non sei canto tempo despois apareceu un grupo de xente que ergueron a miña moto e me axudaron a arrastrarme ata a beirarrúa.

Empezo a decatarme que a tía do Xsara me acababa de levar por diante. Ollo para a moto e, desolado vexo todo o lateral dereito destrozado (defensas, plataformas, pedal de freo,escapes, filtro do aire...). Estou intentando asimilar o que pasou e que vou facer, ainda aturdido.

Cando esto acontecía puiden ser obxecto da típica e cacarexada solidaridade moteira entre o numeroso grupo de xente que , coma min, voltaba de Faro. Mentres eu estaba sentadiño na beirarrúa e as cousas tiradas pola estrada, pasaron motos e motos. Invariablemente aminoraban para ver ben o espectáculo.

Alguén parou?... ninguén. Deu igual a matrícula. Non parou ninguén. O irónico desta situación é que despois cando coinciden contigo en calqueira concentración ou reunión moteira énchense a boca de verbas como:”irmán”, “amigo” etc. mentres se prodigan en apertas sen fin.

Que queredes que vos diga? Eu cando vexo alguén no arcén sempre aminoraba e ollaba para o/a moteiro/a parando se atisbaba algo raro ou que podía ser unha avería ou necesidade de axuda. Así é como entendo eu o mundo da moto. Parei un par de veces ó ver que non contestaban ás miñas señas, por fortuna só estaban descansano á sombriña. Sen tantas verbas ben soantes e sen tantos aspaventos; pero sabendo estar ahi cando un colega o precisa.

Moito me temo que, tamén nesto, son un marciano polo meu xeito romántico e xa ido , de entender o mundo da moto.

Desculpademe esta disgresión; mais era de xustiza facela. Pouco tempo despois aparece unha patrulla da GNR , e a tipiña do Xsara (ata ese momento, serea) comenza a chorar desconsolada e sofre (???) un desmaio xusto para que un dos guardas a recolla evitando que toque o solo. Non sei porque, mais nese momento notei que me ían cargar a min con toda a culpa do asunto; mais se temos en conta as recomendacións do gardiña á rapaza para que redactara a súa declaración sobre o sucedido (un poema ver a cara do garda cando se decatou de que eu falaba Portugués e entendía o que lle estaba dicindo á rapaciña).

Alguén, non sei quen chamou unha ambulancia e dende aquí quero agradecer a profesionalidade e atención do equipo de Bombeiros Voluntarios de Setúbal que me trasladaron ó Hospital de São Bernardo; onde tamén fun atendido polo persoal de urxencias ás mil maravillas. Só lles faltou invitarme a uns pasteliños de natas e un Porto Tawny.

Non sei moi ben que me deron; pero despois das radiografías envolvínme nun sopor agradable que me fixo esquecer de todo o sucedido. Tempo máis tarde, unha enfermeira galega despertoume e agasalloume cun estupendo par de muletas que tería que usar durante un tempiño mentres me comunicaba o resultado: dúas costelas , e o nocello esquerdo rotos .

Inexplicablemente nen ela nen eu nos acertamos a explicar como visto o destrozo da banda dereita da moto, conquerira salvar totalmente ilesa a perna dereita.

Xa era a noitiña cando o meu servizo de asistencia na estrada dispuxera o traslado do que quedaba da miña adorada Nosa Sra. de Volusia a un taller en Setúbal (a poboación máis perto) e para min un taxi que me levara á Coruña.

Ás dúas da mañá estaba entrando , máis ben renqueando, na porta da miña casa cunha mistura de sentimentos: Ledicia pola sorte que tiven, cabreo porque pasaba a ser exmoteiro, e máis cabreo porque as miñas vacacións acababan de rematar.

Ó día seguinte achegueime ó meu médico quen refrendou punto por punto o diagnóstico do Hospital de São Bernardo e xa me deron cita para o primeiro paso pola coitela para recolocar os osiños do meu nocello.

Agora a disfrutar dun divertido festival de quirófano, escaiola e rehabilitación.


Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-10-2015 15:21
# Ligazón permanente a este artigo
Vale das Almas 2015 (I)





Andábache eu buscando un bo xeito de comezar esta crónica e decidín botar man dos clásicos, velaiquí:

Voltarán as escuras anduriñas dos nosos balcóns a pendurar; como voltan os moteiros ó Val das Almas a acampar.

Dioooosss!!!, ben seguro que o Sr. Guatavo Adolfo hase estar revolvendo na súa tumba.

Total, que como ven sendo tradición dende tempos inmemoriais encamiñeime rumbo Sur, por suposto, con parada e fonda en Nazaré.

Ainda que o país seguía a ser o mesmo que o ano pasado, o reino das rotondas, este ano notei moita máis fluidez no meu paso polas mesmas. Ben seguro que foi debido ás horas que botei entrenando por aparcamentos vacíos vira que te virarás.

En Nazaré, nada novo. Unha tarde de sol e praia ó chegar; e despois a sorpresa de que a Taberna de Adelia estaba pechada e que me impuxo a necesidade de sair da miña zona de conforto e lanzarme a investigar.

As recomendacións dos aborixenes que consultei coincidían todas en levarme á Tasca da Vila ou como opción á Casa Celeste para a miña cea.

Levoume un chisco dar coa Tasca. Non está na rúa principal, se non nunha perendicular; mais ó achegarme xa vin pola beirarúa a enorme popularidade do sitio. Dado que non admiten reservas, a cola abarcaba toda a mazá de casas onde está o local. Achegueime a mirar a tabela de prezos, e a pinta do local. Había dous comedores con poucas mesas ben apretadiñas, nada caro, e , polo visto racións típicamente portuguesas (é dicir: ben abundantes).

Pero, como a fame apretaba; e, vista a lonxitude da cola, o meu turno ainda demoraría alomenos unha hora ou máis, optei por voltar á rúa principal que vai á beiriña da praia e poñer proa á Casa Celeste.

Alí polo menos, ainda que había que agardar, só tiña unha parella diante. Os prezos non eran os da Tasca; contodo tampouco estaban fora de razón, e o que é mellor, en vinte minutos estaba xa sentado á mesa disfrutando dunha espectacular posta de sol e agardando polo meu bacalhao á Sa Carneiro ben regado cunha botelliña de Quinta da Aveleda (dende aquí saúdo ós da Adega e a ver se se estiran en me mandan unha caixiña de seis botellas. A publicidade non vai ser gratis).

Xa ben ceado, ainda din un paseiño pola beiramar e achegueime a tomarlle un dixestivo para disfrutar do moi agradable fresquiño da noite.

Ó día seguinte, a unha hora prudente, montei na Nosa Sra. de Volusia e seguín camiño cara a Lisboa con intención de parar en Belem a dar boa conta duns pasteliños. Bueno, esa era a idea primeira; pero asegún me ía achegando á cidade o calor facíase máis e máis forte. Decidín que ía pasar de baixar á cidade (xa tería tempo á volta) e tirei directamente para a Ponte 25 de Abril. Dada a hora na que entrei na cidade o atasco, como era de esperar, xigantesco. Menos mal que neste país respétanse as motos e todo o mundo ía facendo hoco para deixarme pasar, non só a min, se non a os moitos que, pola cantidade de equipaxe, debían ir na mesma ruta.

Pasei Setúbal e uns kms. Máis ó Sur xa saín da autopista para tomar a vella IC1 rumbo ó Algarve. Según ía baixando o calor era máis, e cando parei en Grãndola a repostar, na gasolineira marcaba 38ºC. Se a eso lle añades botas, pantalón con proteccións, chaqueta de cordura, luvas e casco... calculo que ó parar, debía chegar ós 40ºC sen esforzo.

E case sen querelo xa estaba tomando o desvío cara a Quarteira para tomar posesión do meu cuartiño na casa da piscina do Hotel Pinhal do Sol.

Como cheguei a unha hora prudente aproveitei para darme un chapuzón na e despois descansar plácidamente á sombriña dunha das palmeiras do xardín.

Ó día seguinte, despois do pequeno almoço, ainda aproveitei o soliño á beira da piscina e despois achegueime ó restaurante de todos os anos para disfrutar dun bo rodizio de peixe. A primeira na fronte.

Pensei que me equivocara; pero non. O local era o mesmo, pero nen rastro do rodizio. Según me informou un camareiro, no inverno traspasaran o negocio e agora era un restaurante normal cuns precios normais ; pero sen rastro do barato e ben surtido rodizio.

En fin, sic transit gloria mundi. Xa que estaba aproveitei para comer alí e despois poñer rumbo ó Vale das Almas para ver que novedades presentaba Faro para este ano, e de paso inscribirme.

Ainda que o prezo subira 5€, puiden comprobar que voltaran a incluir as comidas para todos os días, así como a oferta de actuacións; que non só se ceñían ó escenario principal á noite , se non que se distribuían ó longo da tarde polas tres carpas do evento. Pola contra, hei de dicir que de entrada, en lugar privilexiado (ó carón da área de inscipcións) había un enorme stand de Indian Motorcycles e outro de Victory Motorcycles.

Polo que puiden ver ó longo dos días que botei, este ano os “sponsors” oficiais e principais da concentración eran estas dúas marcas. De feito, nas pantallas xigantes do escenario principal proxectabase unha publireportaxe das dúas marcas nun bucle sen fin.

Supoño que só coas inscripcións non abonda para tamaño dispendio.

Despois de deixar a moto ben aparcadiña perto da zona de inscripcións iniciei o paseo ata a área de mercadiño que este ano aumentara a superficie con respecto ó ano anterior e aumentou o número de postos. De todos os xeitos, fora desta zona tamén había postos de distintas marcas de accesorios e roupa nun lateral (como o outro ano) da carpa das culturas do mundo. O calor apretaba, ainda que xa era ben perto do solpor e a temperatura baixara ata os 28ºC e empecei a pasear polo recinto. É destacable a enorme oferta de actuacións e “performances” que ó longo do meu paseo podías disfrutar mentres que ías camiñando e vendo cousas e xentes.

Ó longo do meu paseo ata a carpa “chill out” asistín a actuacións de magos, recreación de secuencias de “Mad Max”, xigantes montados en motos xigantes, etc, etc. Vamos que non tiñas tempo para aburrirte ata as actuacións principais que comenzaban ás dez da noite (hora local) no escenario principal.

Mención a parte merece unha estupenda “performance” na carpa das culturas na cal interviña ata unha monxa (sí, leechedes ben, unha monxa nun país como este). Esta actuación na que se mesturaron unha sala de partos, un enterro, e unha monxa (digamos … especial) vaciou o resto das zonas perto da carpa da organización. Non me extrana, dada a calidade e vistosidade do show.

Con dicirche que, comezou no escenario principal a elección de Miss Camiseta Mollada; e a xente non fuxíu en desbandada para aló, se non que ficou a ver o show da monxa e cia.!

O que sí adoleceu este ano o concurso de customización de motos. Para o meu gusto, a variedade e calidade que houbo o ano pasado, este ano nen sequera se achegou de lonxe. As preparacións que puiden ver non eran tan elaboradas coma os do 2014 e os traballos de pintura bastante normaliños. A crise , supoño.

Xa ben entrada a noite, e despois de repoñer forzas co xantar que ía incluido na inscripción e algunha que outra (máis ben poucas, porque escaseaba) Sagres Bohemia, escomenzaron as actuacións principais.

Delas, e como esta non é unha crónica periodística, se non persoal, eu destacaría a moi grata sorpresa dun grupo andaluz de nome: “La madre que los parió” versioneaban pezas dos 80 e 90 cun gracexo, unha posta en escea e unha técnica musical que encandilaron ó público dende a primeira canción.

Despois viñeron os escoceses “Red hot chilly Pippers” quen, a pesares de ser a actuación principal da noite, viron como o público se ía retirando ós chiringuitos do fondo e deixaba hocos diante do escenario. Supoño que deberon sentir o mesmo que o que tivo que tocar despois de Jerry Lee Lewis cando este, como fin da súa actuación, prendeu lume ó piano mentres facía mutis.

Por suposto que entre actuación e actuación principal houbo os consabidos shows eróticos; pero, aquí entre nos, nada comparable á “performance” da novicia. Que va...!

O que durante os meus paseos puiden comprobar, é que había moitas calvas e sitios para acampar que en anteriores edicións estaban atiborrados de xente. De feito nen sequera na praiña cercana ó Vale das Almas había a animación e o rebumbio moteiro de anos anteriores.

Das demáis actuacións o resto dos días só hei de mencionar a de “Los Suaves” que foi con moito a que maior concentración de xente trouxo ó campo da festa (ainda que a min, que lle queres, non me tiraba nada) e a de “The Stranglers”, esta última con máis calvas ainda que para min moito mellor que a do día anterior. Hache ser porque non me tira nada o “heavy”.

No tocante ós sorteos da viaxe a Daytona e da Harley, non podo dar razón. Xa sabes que para eso hai que agardar ó sorteo que se celebra no palco principal o domingo ás doce de mañá, e eu a esa hora suelo estar xa no camiño con rumbo Norte. Este ano non ía ser menos.
To be continued...
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-09-2015 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
A shit in a stick
Eu non sei se nos estamos voltando tontos ou que carallo lle pasa ó persoal.

Verás, estaba o outro día en Londres subindo cara a Leicester Square e ó pasar por Trafalgar atopo un tipiño cun pao levantado diante del. No seu extremo un destes teléfonos móviles con cámara e falándolle ó aparello coma se fora un reporteiro do canle “Travel” ou de “Fisterráns polo mundo”.

Ainda non me recuperara da impresión, e mentres ía reflexionando sobre o que acababa de ver, atisvo outro grupo de xaponeses que máis parecían o cadro das Lanzas de Velázquez.

Todiños co puto pao en alto e, no extremo, cámaras desas pequeniñas ou teléfonos móviles modernos.

O primeiro que pensei foi se non sería unha cámara oculta ou algo así; pero tantos e de tan diversas razas facendo o tonto cun paíño e unha cámara tiña que ser un sinal divino do apocalipse.

O fenómeno repetíuse en Oxford Circus.

A solución veume mentres estaba na cola da taquilla para mercar as entradas do teatro. A tipiña que estaba diante miña, abre o bolso e nen corta nen perezosa quita o paíño (ollo: extensible e todo), acopla a cámara e empeza a narrar a crónica da súa estadía na cola das entradas para o Biopic de Freddie Mercury. Todo nun perfecto e “glamouroso” italiano.

A min corroíame a curiosidade e non puiden máis. Pregunteille co meu mellor inglés que carallo estaba facendo. E, misteriosamente non me mandou á merda. Explicoume que o que facía con ese paíño era un “selfie” para poñer no seu “Facebook”. Tamén o podía facer co brazo extendido, pero así tiña un ángulo máis amplo para a toma.

Manda carallo, tu. Resulta que agora ás autofotos de toda a vida chámanlle “selfies”.

Panda de modernos!!

Xa coas entradas na man mentres ía cara o pub onde cear algo antes de entrar no teatro, ainda me lembrei dunha das máis famosas autofotos que me tomei a min mesmo aló polo ano 91 na miña primeira visita ó Sur de Baviera con Ana, Ramón, Maribel e Nela.

Era unha daquelas viaxes que organizaba unha axencia que hoxendía sería “low cost” e que nos levaba en autobús por centro Europa (xa sabes: Se hoxe é luns,esto é Francia). Aquel día saíramos ás cinco da mañá do albergue onde nos aloxamos (lémbrome ben dos madrugóns que nos pegabamos para poder ver todo o posible de todos os paises que visitamos en dez días); e despois dunha acelerada visita ó Palacio de Herremchiemsee de Luis II de Baviera encamiñáronos ó Castelo por excelencia dese rei disque tolo. Sí, estabamos ó pe da colina de Neuschwastain nunha paisaxe idílica de bosques e lagos no medio da Selva Negra. Alí dende o parking o noso guía encamiñounos a todos por un estradiña habilitada para coches de cabalos e turistas que nos ía levar ó castelo que inspirou a Walt Disney para a súa copia en Disneylandia.

Eu, daquela, cando viaxaba andaba sempre cargado cunha bolsiña de obxectivos , corpos de cámara e película por mor de rexistrar todo, todo, e todo. Mentres íamos ascendendo buscaba o mellor ángulo para fotografiar a impoente mole do castelo. Coma non atopaba o encadre que buscaba; decidín abandoar o grupo e tirar por un carreiriño que ascendía a unha colina das que rodeaba o lugar coa esperanza de que dende un pouco máis lonxe sería quen de obter a miña ansiada foto.

Camiñei un bo pedazo e cando atravesaba unha solitaria ponte colgante vin que ás miñas costas se erguía en todo o seu esplendor Neuschwastain. Eu quería unha foto miña; pero no carreiriño non che había moito persoal. Estabache eu só. O resto do grupo e a horda de turistas estaba agardando turno na porta da impoñente residencia de Luis II.

Impoñíase unha solución. Non subira ata alí para deixar escapar a foto. Calceille o meu 24mm. Ó corpo que tiña cargado con diapositivas de cor, alarguei o brazo e ,variando un pouquiño o tiro, disparei tres autofotos ( sí, agora serían “selfies” do carallo) coa esperanza que alomenos unha delas valería a camiñata.

Pero non che estaba contento. Quería máis. Decidín cruzar a ponte e subir ainda máis á colina para ter unha imaxe dende arriba de todo o complexo. Valíu a pena. Cando cheguei ó pico, ós meus pes estaba o castelo do rey e ó seu carón, noutra colina, o da súa mai. Alí púxeme as botas. Autofotos, fotos normais, espectaculares, etc.

Era un home feliz; e iniciei a baixada. Tiña que chegar ó parking antes que os demáis para non perder o autobús. Desandaba eu o carreiriño que tan bos dividendos me dera, cando un inoportuno apretón me fixo parar.

Afortunadamente non había ninguén á vista, e dispúxeme nun recodo do camiño e medio agochado por uns arbustos, a aliviar e miña pesada carga.

Nesas estaba. Concentrado. Cando da nada aparece un grupo de xaponeses que decidira tomar o mesmo camiño para saciar as súas cámaras, con tan mala sorte que dende a parte de abaixo do carreiro por onde eles acendían podíaseme alviscar en todo a miña inmensidade. Cando me quixen dar conta xa era tarde. Eu víraos a eles, e eles xa facía un chisco que me viran a min.

Non facía caso agocharse. Decicín mostrar a miña cara máis digna e seguín ó meu. Eles ó pasar ó meu carón mostraron a mesma dignidade e reverenciosos saudaron con toda naturalidade. Saúdo ó que eu ,por suposto, respondín coa seriedade que o asunto me permitía.

Tan pronto como pasou toda a manada, apurei a vestirme e boteime carreiro abaixo para chegar en tempo ó autobús e rezando para que nengunha das fotos que me tiraron chegara a Europa.

Por fortuna eran outros tempos. Nen había teléfonos móviles nen internet. Do contrario ben seguro que a miña imaxe digna e esforzada habería ser un deses “trending topic”.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-02-2015 19:01
# Ligazón permanente a este artigo
A sopiña dos 90dB (e II)
Xa soara o despertador e Carmen agardaba abaixo por nos. Como ainda tiñamos algo de tempo propuxen como a mellor opción para o “pequeno almoço” o “Guaraní” que estaba cruzando a Avenida.

O día estaba radiante e preveíamos unha boa excursión polo Douro. Baixamos ata São Bento e no andén do especial Festa de Vendimia había un ambente impresionante.

Pronto nos acomodamos nos nosos asentos e nos aprestamos a disfrutar dunha excursión pola beira Norte do Douro ollando para as paisaxes que o río nos ofrecía. En pouco máis dunha hora xa estabamos en Régua onde se centralizaba a festa este ano. De todos os xeitos, como ainda tiñamos tempo fixemos caso da recomendación dun dos nosos compañeiros de vagón que nos insistiron en que seguiramos no tren uns minutos máis ata achegarmonos a Pinhão. A vila non tiña nada interesante salvo a enorme beleza da súa estación e os bonitos paneis de azulexo que a adornaban; así como algunha das máis antigas adegas e cepas de viño do Douro.

Tiñan razón. O pobo, ben pequeniño, recibíunos cheo de vida pola enorme cantidade de "enofílicos" que nesta fin de semán pululábamos pola zona. A estación pequeniña e coqueta era o centro do lugar ben á beira do Douro. E nos socalcos fronte á vila e por detrás das casiñas milleiros de cuidadas e ben cheas viñas prestas para a colleita.

Ainda que os plans eran seguer a festa en Régua, a beleza de Pinhão conquistounos e decidimos ficar alí a xantar nun restaurante á beira do río que tiña unha bonita terraciña sombreada por viñas. Alí disfrutamos dunha ben regada comida cun tinto do Douro que nos recomendou o homiño que nos atendeu na terraciña fronte ó río do “Segredos do Douro”. E como a hora se nos botaba enriba e tiñamos que pillar o tren de volta a Régua xa apretamos a correr cara a estación para seguirmos a festa aló. Cando chegamos xa vimos que a xente (moitos ingleses e alemáns, por certo) nos tiña tomada unha boa dianteira nos distintos postos da feira. Nos pagamos a entrada que nos daba dereito a un cataviños e aprestámonos a recuperar o tempo perdido, total non tiñamos que conducir e á volta había tempo a durmir no tren.

Un día completo. Proseguido dunha boa sesta ferroviaria e ó chegar a São Bento xa estabamos un caseque despexados. Agora cumpría cear.

Oira falar dun sitio na Travessa dos Congregados, e para aló nos fumos. Non houbo discusión dado que ata o de agora todas as miñas propostas foran acertadas. Bueno, todas... non . Esta última foi moi desafortunada. Verás, entramos na “Flor” (ese era o nome do local) e xa non había cadeiras. Tivemos que sentarnos nunhas banquetas pequenas. Pedimos bacalhao para os tres e unha botella dun Alvarinho verde que nos pareceu. Ninguén se ofreceu a recomenarnos nada.

A partir dahí todo costa abaixo. O viño totalmente quente, a comida fría, a conta escandalosa... en fin. Saimos escopetados e ainda atopamos aberto o “Novo París” (uns metros máis adiante na mesma rúa) con menos diseño e máis normaliño;pero cunha correcta cociña e o viño ben servido. Por certo á hora de pagar, moito menos prohibitivo que o anterior.

Esta noite o persoal estaba morto de cansancio así que xa non tiñan moitas gañas de marcha polo que fumos ata o Café do Progresso para tomarlle a última antes de meternos na cama.

Ó día seguinte baixamos a tomar o”pequeno almoço” ó Majestic para intentar disculparme pola metedura de pata da noite anterior na miña primeira opción para a cea. Creo que ata Antonio ficou contento. Tanto que non había quen o levantara da mesa. Mentres él seguía alí paladeando o “cimbalino” (café só no Porto. En Lisboa é unha “bica”). Eu saín a fora con Carmen para mostrarlle un pouco a Rúa Sta. Caterina e os edificios “art decó” de Passos Manuel. Ainda que nesta última xa estiveramos a nosa primeira noite na cidade, de día podían apreciar mellor a beleza dos edificios do Coliseum e do “Maos Hábitos”. Embobados como estabamos na contemplación arquitectónica non nos apercibimos que sixilosa se achegaba a nos unha velliña aparentemente inocente e doce. Digo esto, porque xusto cando estaba a poucos centímetros da miña orella soltoume cunha potencia de voz duns 90 ou máis decibelios: “uma moedinha para uma sopiiiiña!!!”.

Pensei que se derrumbara o “Majestic”con Antonio dentro. Peguei un chimpo e mentres que Carmen non paraba de rirse. A velliña (agora xa amaeazante) renqueaba cara a min coa man extendida. Eu, medio aturdido ainda, acertei a sacar do peto unha moeda dun Euro e dinlla á probe (??) velliña que se afastaba presta a lanzarse sobre unha nova víctima á que deixar xorda.

Antonio, que xa viña baixando por Passos Manuel e vira toda a operación, agarroume polo brazo mentres tentaba parar as argalladas para preguntar onde carallo estaba o hotel.

Recollimos as maletas , fumos polo coche que estaba enteiro e sen un rascazo (a pesares dos temores do Antoniño). No camiño de volta ainda paramos no Portobello en Vila Praia de Áncora para xantar e á noitiña amarramabamos no porto base de A Coruña.

Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-11-2014 15:43
# Ligazón permanente a este artigo
A sopiña dos 90dB. (I)



Hai dous fin de semán, aproveitando o parón náutico para sacar o barco a terra e proceder á limpeza de fondos e de casco, quedei con Antonio e Carmen para baixar a Porto á Festa da Vendimia.

Argallamos un hotel na Avenida dos Aliados ben pertiño do Pazo da Cámara Municipal e arrumbámonos para aló o venres á tarde.

A idea era facer noite alí e ó día seguinte pillar o tren da vendimia que nos levaría Douro arriba ata Peso de Régua.

Ás dúas e media xa estaba eu diante do cuartel de bombeiros da Grela na Coruña (onde curra Antonio) para deixar alí o meu coche e iniciar viaxe no de él. De camiño colleríamos a Carmen na empresa onde traballaba e xa rumbo Sur con idea de cear en Porto.

Paramos en Caminha para picar algo e ó Porto chegamos sobrados de tempo. Houbo que dar unhas voltiñas para atopar onde deixar o coche e ó final optamos polo aparcamento que hai ben perto do Estadio do Dragão xunto á Estación de Campanhá. Dende alí en metro ata o intercambiador de Trinidade e ó hotel a tomar posesión dos cuartos.

Xa era noite e propuxen cear fora dos circuitos turísticos da cidade, esto é: Fuxir da consabida Ribeira; e optar por un restaurante do que tiña moi boas referencias, “O Marinheiro”. Como dos tres, eu era o mellor coñecedor do país, non houbo moito que falar. Ademáis podíamos ir a pé posto que o Tunel de Ceuta (onde estaba “O Marinheiro”) non distaba moito do hotel.

A experiencia foi óptima. Boa cea, e unha moi boa recomendación da camareira para o viño. Non, non che é un restaurante de luxo; pero a calidade das viandas e a variedade da carta de viños, así como o axustado do prezo faino altamente recomendable. E mira que para conformar a Antonio é difícil; pero ficou encantado. Logo, como querían tomar algun dixestivo encamiñamonos cara o Majestic. Era tarde e xa estaba pechado, por tanto optei pola opción máis moderna. Sí, acertaches, subimos ó piso onde está o “Maos Hábitos” e alí na súa terraciña disfrutamos duns dixestivos ben preparadiños ca cidade ós pés.

A noite rematou cedo. Ó día seguinte tiñamos que estar na Estación de São Bento antes das oito e media e cumpría ir durmir.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-10-2014 16:11
# Ligazón permanente a este artigo
Próximamente nas súas pantallas
Dos productores de:

"Prestige". "Ah, la culpa fue del barco."

"Traxedia ferroviaria de Santiago D.C. "Ah, la culpa fue del maquinista."

Estrea mundial de:

"Ébola". "Ah, la culpa fue de la enfermera".
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-10-2014 20:42
# Ligazón permanente a este artigo
Faro 2014. A diversión continúa ( e II)
É un paxaro, é un avión... non. É un ORNI


Non quería que esta segunda parte da crónica fora unha crítica musical; pero non hai máis remedio que facer referencia ás actuacións musicais do evento.

Como xa che dixen este ano a cousa pintaba mal. Con dicirche que a cabeza de cartel eran “Los Inhumanos” xa está todo dito. Despois, de recheo, había varios grupos de “Heavy” e un grupo de homaxe a “Queen” (é dicir: Versioneaban os éxitos deles).

Teño que contar que este grupo sorprendeume pola alta calidade do cantante que era como estar vendo a Freddie Mercury en pequeno. Lástima que o resto da banda que o acompañaba se limitara á corrección técnica pero pouco máis.

Houbo tamén as “performances” eróticas de todos os anos (que non vou a comentar por non poñerte enfermo) e o fantástico concurso de camisetas molladas.

Este ano, como non había tanta xente como outros, tiven a oportunidade de ver os ensaios das protagonistas das actuacións anteriores; e só podo afirmar que son, ante todo, unhas enormes ximnastas.

A pesar da reducción nas prestacións alimenticias da organización, quero darlle as gracias ó sector da hostelería de Quarteira pola proliferación dos rodicios tanto de peixe como de carne que che permitían solucionar por uns seis euros cada comida; e sair ben satisfeito.

Por certo, non sei se me tocou a viaxe a Daytona porque o domingo pola mañán xa iniciei viaxe cara o Nort;así que non me quedei ó sorteo.

Nesta viaxe e onde quero pararme un chisco.

Por suposto voltei pola IC1 e fun sorprendido por unha especie de anomalía espacio/temporal no occidente do Alentejo. Xusto no triángulo entre Sines, Grãndola e Alcacer do Sal. Còntoche:

Ía todo tranquiliño detrás dun camión a bon ritmo e como non tiña intención de adiantalo fixen sitio para que se metera no medio un Honda Prelude que viña dándolle ferro. Ben que me resultou. Pouco despois de que se metera o Prelude entre nos, oín un estourido e vin como saía voando a cuberta dun dos neumáticos traseiros do camión. De inmediato viñeron cara a min pedazos de goma e algún que outro aramio da roda, mentres que o Honda tentaba evitar o inevitable: Ter un encontronazo entre o seu faro dianteiro dereito e un dos trozos de goma.

Eu tiven a inmensa sorte de que a miña experta pilotaxe extrema (???) me permitira esquivar (non me preguntes como) os cachos de goma e os aramios que ían aparecendo por debaixo e por enriba do Honda.

Eu seguín ruta mentres que o coche e o camión paraban no arcén para tomar os datos e resolver a cuestión do seguro.

Ainda non ben chegara ás aforas de Grãndola cando me dispoñía a adiantar outro camión. De debaixo da lona que cubría a carga había algo que se movía e que andaba solto ata que de súpeto saíu voando por riba da miña cabeza. Nun principio non me deu moito tempo a ver ben que fora; pero entre o que aminorei e unha ollada polo retrovisor decateime de que non era nen un paxaro, nen un avión... era, meus amigos, un palé. Sí, un palé deses de transportar materiais para obras. Probablemente mal estivado e que non me levou por diante porque xa estaba ben pegadiño ó cu do camión e librei de comermo de cheo.

Se ainda tiñas moitas pantasmas da miña última experiencia co tipiño do Ibiza bermello, non che quero contar despois desta. Non me ía chegar o sueldo para a terapia.

Parei a botar gasolina alí mesmo na Vila Morena para así tomar algo de resuello; e continuei ruta minutos despois. Agora sí, máis devagariño non fora a ser o demo.

Pero estaba visto que ainda non saira da anomalía espacio/temporal da que che falaba.

Xusto nas aforas de Alcacer do Sal un vello Ford “Escort” arrastrando un remolque deses pequenos para carga ó pasar un dos diversos e variados baches da IC1 perde un dos seguros da portiña do remolque e comeza a sementar patacas pola estrada. E quen ía xusto detras? Sí, adivinaches, o experto piloto extremo. Agora sorteando (tampouco sabería dicirche como) as patacas que ían caendolle ó remolque. Contodo, deume tempo a poñerme á altura do conductor para avisalo.

Paramos, e aquí me tes a min en pleno Alentejo apañando as patacas vestido de astronauta xunto cos amables señoriños do “Escort” cos que compartín un bo pedazo de tarta de laranxa e un café á moda española (así é como lle chaman por aquí ó café con xeo). Viríame mellor unha tila; pero non era cousa de quedar como un cagueta.

Unha vez pasado Alcacer do Sal supoño que saín dese bucle cuántico do que che falaba porque xa ata a entrada en Cascais (onde ía a facer noite)a viaxe foi sen novedades.

Ó día seguinte retomei a miña derrota con rumbo Norte cara o porto base da Nosa Sra. de Volusia.

Por fortuna a parte do “overbooking” de pantasmas de reventóns de rodas, palés voadores e Ibizas bermellos que pululaban pola miña cachola a viaxe resultou máis tranquila e sen sobresaltos.

Agora vou ver se atopo un bo psicoterapeuta que á miña conta vai facerse de ouro.
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-09-2014 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Faro 2014. A diversión continúa (I)
O Maravilloso reino das rotondas.

Non é que este ano houbera motivación para baixar a Faro, bastaba con botar unha ollada ó cartel para decatarse de que o grupo estrela era nada máis e nada menos que: “Los Inhumanos”. Supoño que, ó mellor, algo tiña que ver a caida do Banco Espíritu Santo e o estado xeral deste periférico Sur de Europa.

Pero dábacheme igual. O ano pasado neses días estaba convalecente da colocación de dous ferriños no meu pé esquerdo, e machacándome con sesións de fisioterapia por ver de guindar as muletas o máis lonxe posible.

Este ano, pouco che faltou para que a cousa se torcera de novo. Xusto a semán na que se cumplía un ano do sucedido cando voltaba de dar unha voltiña coa Nosa Sra. de Volusia, un túzaro a bordo dun Ibiza sáltase un “stop” lévame por diante e escapa por dirección prohibida como alma que leva o demo. Por sorte, cando estaba tirado na rúa coa moto enriba miña ainda me deu a cabeciña para apuntar na merda do asfalto a matrícula.

E para rematar o conto hei de agradecer ó Dpto. De Atestados da Policía Local da Coruña a súa boa laboura na localización do interfecto, o que me evitou ter que pagar os destrozos causados na Nosa Sra. de Volusia. Por fortuna desta vez só tiven unha distensión nun dedo da man por aferrarme á maneta do freo tentando evitar que a moto tocara o chao.

Dúas semáns antes de partir para Faro déronme a moto no taller; e ainda que fun eu mesmo a por ella, non poido dicir que as sensacións ó collela foran as mesmas de sempre.
Había algo na miña cachola (poderíamos chamarlle precaución; pero sería máis acertado chamarlle: medo) que me agarrotaba nos cruces ou nalgunhas rotondas especialmente pechadas. E non queiras ver cando veía aparecer o morro dun coche nun cruce. En fin, para que seguir.

Non as tiña todas conmigo; pero estaba decidido a seguir coa viaxe. A única maneira de vencer estes medos recén instalados era lanzarse de cabeza contra eles.

Meu dito, meu feito. Á hora marcada estaba na gasolineira da saída da cidade para iniciar o meu camiño rumbo Sur.

Os primeiros kilómetros foron... tensos. Doíame o antebrazo e todo o corpo da enorme tensión que mantiña sobre a moto; pero pouco a pouco fun quen de convencerme e de deixarme ir para afroxar a tensión . Ó fin era un percorrido que tiña feito montóns de veces , e que coñecía ben. O día era bon, non soplaba vento e invitaba a rodar.

Nas distintas paradas a repostar ía notandome máis relaxado, e só nalgunha rotonda aparecía esa pantasma do tipo que se salta o “stop” e me leva por diante. A maioría das veces era quen de controlalo ainda que fose “daquela maneira” e tomando a curva en primeira e ollando de reollo para os que se ían a incorporar, non fora a ser o demo.

Unha cousa me extranou: A ausencia de moteiros na estrada. Como xa che dixen o cartel deste ano non atraía grande cousa; pero tan pouco?

Da baixada, pouco che hai que salientar, salvo que esta vez chegar a Nazaré costoume o seu.

Verás: Saín como sempre en Leiría, de alí a Marinha Grande e xa cara a Nazaré. Cantas veces teño feito esto coa moto? Moitas; pero esta fun consciente da enorme cantidade de diversas e complicadas rotondas que hai entre Leiría e o meu destino intermedio. Mención especial hei de facer á rotonda puñetera que hai xusto entre o Sitio e a Praia. Xa levaba setecentos e pico km. e non sei se foi esto ou a pantasma do Ibiza, o caso é que me entrou un ataque de pánico e unha vez dentro da rotonda non che era capaz de xirar a moto. Clavo o freo, boto pé a terra, xiro devagariño e dou mil e unha vez gracias ós conductores portugueses que tiña detrás. Ninguén pitou nen nada. Deixáronme sitio e tan felices.

Probablemente se estivera eu nalgún deses coches … en fin, ó mellor non era tan paciente.

Agora só tocaba aparcar fronte ó hostal, unha ducha e pasear un pouco pola praia para despexar a mente e non pensar en que ó día seguinte me agardaban as mesmas rotondas traicioneiras para seguir cara o Sur.

Se pillo por banda ó enxeñeiro de camiños que se adicou a salpimentar todo de rotondas íalle pasar a conta da terapia de choque á que me estou sometendo.

Ó día seguinte, ben desaiunado e descansado afrontei desfacer o camiño andado. Non direi que o pasei con elegancia. Mentiría descaradamente. Máis ben direi que o fun pasando.

Non tiña pensado entrar en Lisboa. Ó ritmo que ía podía levarme un día enteiro chegar a Faro, e prefería meterme xa directamente á Ponte 25 de Abril. Eses eran os plans iniciais. Cando me quixen decatar estaba enfilando a mega-rotonda da Pza. Do Marqués de Pombal (por fortuna esta praza ten semáforos, o cal xa ralentiza de por sí o tráfico) .

Bueno, xa postos, non ía perdoar un pasteliño na Confitaría Nacional e unha bica relaxadiño na terraza da Pça. Da Figueira.

Feita a parada e fonda tirei por Cais do Sodré cara o W con intención de abordar a Ponte. Non che foi sen dificultade. Só a min se me ocurre meterme na Baixa Lisboeta en plena hora punta; pero, xa estaba feito.

Deixada atrás a Ponte tomo a saída de Setúbal para alí pillar a IC-1 con rumbo a Albufeira. Sigo “sozinho”. Non me topo con moteiros nas gasolineiras, salvo algún despistado que outro. Nada que ver coa miña última baixada. Esperaba pouca afluencia, pero non un deserto moteiro.

Esta estapa da viaxe foi moderadamente feliz. Parece que o caixón do cartos das rotondas estaba vacío; e tamén estaba vacío o de mantemento do firme.

Pero como se pode ter unha estrada que une a capital do país co Sur do mesmo, en estas condicións ? Aquelo non era un firme, era unha colección de badéns a cada cal peor. No centro do carril unha lomba enorme na que tiñas que inentar non subirte, e no borde un arcén subido noutra lomba. A única solución era manterte no rego marcado polos camións; e cando tocaba repostar, ferro a fondo para subir a lomba do arcén e entrar na gasolineira. Con razón estaba todo cheo de pintadas :“Benvidos á estrada da morte”.

Según me ía achegando a Albufeira melloraba o firme e aumentaba o calor. Se xa en Lisboa andabamos a 38ºC, agora non creo que baixaramos moito dos 40ºC.

Na N-125 encaro rumbo Leste para achegarme ó hotel. Por fin, despois dunha rotonda amplia e tranquila tomo posesión do meu cuarto, ducha rapidiña, comprobación de que a piscina está onde ten que estar e arranco para Faro para inscribirme e xa para ver a primeira actuación despois da cea.

Por certo, queres creer que no hotel só había (contando a miña) catro motos?
Cando cheguei ó Val das Almas, por fin había tráfico motorista ainda que non moito,eh!

Mira ti que na inscipción non había cola e podías aparcar onde quixeras!! Pero aquí non acababan as sorpresas, as comidas ás que tes dereito coa inscipción reducíronse a dúas (cea do sábado e desaiuno do domingo). O resto dos días a buscarse a vida, tu. Menos mal que o rodicio de peixe seguía activo e por 6,30€ podías comer todo o peixe que quixeras.


Este ano había tres escearios, a saber: O principal para as actuacións importantes, o multicultural onde ó longo do día podías asistir a actuacións de diversos paises lusófonos (especial mención as impresionantes batucadas brasileiras) ;e o que lle chamaban do Oasis ó carón dun lago artificial que montaron nunha esquina do campamento e onde ó longo do día e da noite había varios DJ pinchando música para “bailar”.

Ben, eu xa estaba ó carón do esceario principal (sí, acertaches, había sitio de sobra).


To be continued

Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2014 14:20
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal